Woda jednostajnie uderzała o dno stalowego zlewu, rozbijając się cichym, monotonnym szumem. Katarzyna powoli przesuwała gąbką po talerzu, obserwując, jak zielonkawa piana o zapachu mięty zabiera ze sobą resztki kolacji.
Te kilkanaście minut spędzonych przy zlewie od dawna było dla niej czymś więcej niż domowym obowiązkiem — stanowiły jedyną chwilę wytchnienia po całym dniu pracy.
Plusk wody zagłuszał natłok myśli, rozpraszał zmęczenie i dawał złudzenie prywatności. W powietrzu mieszał się aromat smażonego kurczaka z ostrą nutą detergentu. Przy stole siedziała teściowa, Krystyna Królówna, i z namaszczeniem mieszała cukier w filiżance. Łyżeczka co chwilę uderzała o cienką porcelanę — dźwięk był miarowy, uporczywy, jakby odmierzał sekundy.
— Kasiu, Darek wspominał, że w piątek masz dostać premię? — odezwała się słodkim tonem, w którym pobrzmiewała jednak wyraźna nuta właścicielskiej kontroli, jak u księgowej sprawdzającej cudze rachunki.
Katarzyna znieruchomiała. Gąbka zatrzymała się na krawędzi talerza. Dariusz Marciniak znowu nie potrafił dotrzymać tajemnicy. Prosiła go nieraz, by nie opowiadał matce o jej zarobkach, lecz dla niego nie istniało pojęcie prywatności — matka musiała wiedzieć wszystko.
Powoli zakręciła kran. Szum ucichł, a cisza, która zapadła w kuchni, stała się ciężka i lepka. Starannie wytarła dłonie w bawełnianą ściereczkę, odwiesiła ją na haczyk i dopiero wtedy odwróciła się twarzą do teściowej. Nie czuła gniewu. Jedynie tępe, lodowate zmęczenie nieustannym nadzorem.
— To nie jest pani sprawa, pani Krystyno — powiedziała spokojnie, wyraźnie akcentując każde słowo i patrząc jej prosto w oczy.
Filiżanka stuknęła o spodek. Twarz teściowej, przed chwilą łagodna, wydłużyła się ze zdumienia. Nie była przyzwyczajona do takiego tonu. W jej przekonaniu synowa powinna się tłumaczyć, spuszczać wzrok i potakiwać. Na szyi Krystyny Królówny pojawiły się czerwone plamy.
— Jak to nie moja sprawa? — jej głos zadrżał i uniósł się o kilka tonów wyżej. — Jesteśmy rodziną! Darek marzy o pontonie, ciągle mi o tym powtarza. Haruje ponad siły, należy mu się chwila odpoczynku nad rzeką.