— A kontrolę w ogóle tam przeprowadziłeś? Sprawdziłeś umowy o pracę? Widziałeś je na oczy? — Jan Witkowski podniósł się zza biurka. W tej chwili sprawiał wrażenie znacznie potężniejszego, niż wskazywałby na to jego wzrost. — Cofam materiały do uzupełnienia. Pojawiły się nowe okoliczności. Jeśli w ciągu godziny pod wskazany adres nie pojedzie zespół operacyjny, osobiście zadzwonię do prokuratora okręgowego.
Jacek Michalak przełknął ślinę, nerwowo chwycił teczkę i niemal wypadł z gabinetu, jakby grunt palił mu się pod nogami.
Aleksandra Dudekówna siedziała nieruchomo. Dopiero po chwili po jej policzkach zaczęły spływać łzy, znacząc jasne smugi na przyprószonej kurzem twarzy.
Witkowski otworzył szufladę i wyciągnął z niej pogniecioną wizytówkę. Był na niej prywatny numer Emilii Mazurówny.
— Posłuchaj mnie uważnie, Aleksandro. Moja córka pracuje w Warszawie. Ich biuro realizuje teraz projekt z inwestorami z Emiratów i partnerami z Chin. Szukają kogoś, kto nie tylko tłumaczy słowa, ale rozumie sens między wierszami.
Podał jej kartonik.
— Zadzwonię do niej jeszcze dziś. Powiem, że znalazłem prawdziwy skarb. Ale mam jeden warunek.
— Jaki? — zapytała cicho.
— Gdy będziesz podpisywać swój pierwszy poważny kontrakt, pamiętaj o lekach dla mamy. Tych, które są jej naprawdę potrzebne. A poza tym… — zawahał się na moment — kup sobie porządne buty. W Słupsku zimy potrafią ciągnąć się bez końca.
Minęło pięć miesięcy. Wiosna w Słupsku przyszła z chlupotem roztopów i zapachem wilgotnej ziemi. Jan Witkowski szykował się do przejścia na emeryturę. Przeglądał segregatory i porządkował dokumenty, gdy do drzwi zapukano.
Do środka weszła młoda kobieta w eleganckim, jasnym płaszczu. Na ramieniu miała skórzaną torebkę. Biła od niej pewność siebie i zawodowy sukces, lecz w spojrzeniu wciąż była ta sama uważność.
— Panie Janie — uśmiechnęła się Aleksandra. — Jestem tylko przejazdem. Jutro lecę do Szanghaju na konferencję, ale chciałam zdążyć osobiście.
Postawiła na biurku kosz z egzotycznymi owocami oraz kopertę.
— Tu są zdjęcia z ośrodka rehabilitacyjnego. Mama przeszła terapię w jednej z najlepszych klinik w Warszawie. Chodzi już samodzielnie, osłabienie minęło.
Podeszła bliżej i lekko dotknęła jego ramienia.
— Dziękuję, że wtedy nie złożył pan podpisu.
Kiedy wyszła, Witkowski jeszcze długo siedział w ciszy. W końcu sięgnął po telefon i po raz pierwszy od pół roku sam wybrał numer córki.
— Emilko? Cześć, tu tata. U mnie wszystko w porządku… Opowiedz, co u ciebie?
Za oknem z dachów spadały krople roztopionego śniegu, a on miał poczucie, że tym razem naprawdę postąpił tak, jak należało.