— Wynoś się z mojego mieszkania! I żebyś więcej nie śmiała tu postawić nogi, rozumiesz?! — krzyk Elżbiety Nowakowskiówny niósł się po całym lokalu, z pewnością docierając także do sąsiadów za ścianą. — Pasożycie jeden! Myślałaś, że znalazłaś sobie wygodne gniazdko?
Katarzyna Górskiówna stała w przedpokoju z torbą w dłoni i patrzyła na teściową tak, jak patrzy się na coś nieprzyjemnego, ale od dawna spodziewanego. Spokojnie. Bez większych emocji. Pięć lat spędzonych pod tym dachem nauczyło ją jednego: z Elżbietą nie wygrywa się sporów. To jak rozmowa z pustą klatką schodową — słowa odbijają się echem, lecz odpowiedzi brak.
— Słyszę cię — odparła cicho.
— Jeszcze odpowiada! — prychnęła starsza kobieta, teatralnie rozkładając ręce. — Pięć lat żyłaś na gotowym! Pięć lat mój syn cię utrzymywał! A co ty w ogóle sobą reprezentujesz?
Nie oczekiwała reakcji. Nigdy nie oczekiwała. Należała do tych osób, które wygłaszają tyrady zamiast prowadzić rozmowę i są przekonane, że im głośniej mówią, tym bardziej mają rację.
Katarzyna spokojnie włożyła płaszcz. Zapięła wszystkie guziki — jeden po drugim, od dołu ku górze. Chwyciła torbę.
— I nie próbuj wracać! — dobiegło ją jeszcze zza pleców.
Drzwi zatrzasnęły się z głuchym stukiem.
Na klatce pachniało karmą dla kotów i czyimś obiadem. Oparła się na chwilę o chłodną ścianę. To koniec. Pięć lat — zamknięte w jednym trzasku drzwi.
Nie płakała. Łzy wyczerpały się dawno temu — mniej więcej wtedy, gdy Marcin Sikora po raz kolejny stanął po stronie matki, wzruszył ramionami i rzucił swoje ulubione: „przecież wiesz, jaka ona jest”. Wiedziała. A skoro wiedziała, potrafiła też podjąć decyzję.
Na zewnątrz wyjęła telefon i napisała krótką wiadomość do Kazimierza Pawłowskiego, swojego opiekuna z centrali spółki: „Jestem gotowa. Jutro”.
Odpowiedź pojawiła się niemal natychmiast: „Czekamy o dziesiątej”.
Zakłady Metalowe „Północ” znajdowały się na obrzeżach miasta, w przemysłowej dzielnicy pełnej hal i kominów, które dymiły bez względu na porę roku. Katarzyna znała to miejsce aż za dobrze. Właśnie tam pracował jej mąż — kierownik średniego szczebla, z przyzwoitą pensją i zerową chęcią do zmian. Trzy lata wcześniej ona również przekroczyła bramę zakładu — najpierw jako ekonomistka, później jako szefowa działu planowania i analiz.
Dla Elżbiety była to jednak żadna kariera. „Przerzuca papierki” — mawiała do sąsiadki Edyty Wojciechowskiówny, która ze zrozumieniem kiwała głową.
Tyle że te „papierki” miały znaczenie. Przez trzy lata Katarzyna budowała system raportów, analizowała każdy wskaźnik, przygotowywała szczegółowe sprawozdania i przesyłała je do centrali holdingu „Polimex”, właściciela zakładu. Tam ktoś w końcu zwrócił na nią uwagę. Tam doceniono jej skrupulatność. I teraz to właśnie stamtąd padła propozycja.
Noc spędziła w niewielkiej kawalerce przy ulicy Południowej, wynajętej miesiąc wcześniej — po cichu, na wszelki wypadek. Ów „wypadek” nastąpił szybciej, niż przypuszczała.
Mieszkanie było skromne: łóżko, biurko, okno z widokiem na podwórko. Na półce kilka podręczników z rachunkowości zarządczej i zaczytany egzemplarz „Anny Kareniny”, którego od trzech lat nie mogła skończyć. Zaparzyła herbatę i usiadła na łóżku, wpatrując się w sufit.
Bała się? Nie. Raczej czuła coś na kształt dezorientacji — jak ktoś, kto po długim marszu w ciemnym tunelu nagle wychodzi na oślepiające światło i potrzebuje chwili, by przywyknąć.
Rankiem włożyła jedyny przywieziony ze sobą szary kostium. Ułożyła włosy, delikatnie podkreśliła usta. W łazience spojrzała w małe, lekko przydymione lustro i skinęła głową swojemu odbiciu. Czas.
W siedzibie „Polimeksu” przyjął ją Kazimierz Pawłowski — niski, szczupły, mówiący rzeczowo i bez zbędnych ozdobników. Zaprowadził ją do sali konferencyjnej, gdzie czekało już dwóch mężczyzn w garniturach.
— Pani Katarzyno — zaczął — zarząd podjął decyzję o zmianie kierownictwa w „Północy”. Dotychczasowy dyrektor, Waldemar Marciniak, odchodzi ze względów zdrowotnych. Pani kandydatura była analizowana przez ostatnie pół roku.
Słuchała uważnie, nie przerywając.
— Chcemy zaproponować pani stanowisko dyrektora zakładu.
Jeden z obecnych — postawny, o ciężkim spojrzeniu — pochylił się nad stołem.
— Ma pani świadomość, że sytuacja nie jest łatwa? Zadłużenie, stare układy, chaos kadrowy.
— Właśnie dlatego od trzech lat zbierałam dane o każdej złotówce w tej firmie — odpowiedziała spokojnie.
Mężczyzna zmrużył oczy. W jego uprzejmości było coś nazbyt wyreżyserowanego, jakby pod gładką powierzchnią kryło się zupełnie inne zainteresowanie. Zapamiętała jego twarz.
Dokumenty podpisano przed południem. Ustalono, że formalne objęcie funkcji nastąpi w następnym tygodniu.