— powiedziałam z ciężkim westchnieniem, odgrywając skruchę tak przekonująco, że sama niemal sobie uwierzyłam. — Zrozumiałam swój błąd. To mężczyzna powinien nadawać ton w domu. A ta mała sypialnia gościnna… rzeczywiście nie przystoi waszej randze i, co gorsza, rozstraja mamie energię.
— Czyli jednak dojrzałaś do wizyty u notariusza? — Dariusz Laskowski uśmiechnął się triumfalnie, zakładając nogę na nogę z miną zdobywcy.
— Nawet więcej! — klasnęłam w dłonie z udawaną ekscytacją. — Postanowiłam was zaskoczyć. Skoro to wy jesteście tu najważniejsi, przestrzeń musi to odzwierciedlać. Ruszamy z odświeżeniem salonu, żeby stworzyć go specjalnie pod wasze wygodne, długoterminowe mieszkanie. Wszystko zgodnie z zasadami harmonii!
Barbara Witkowskiówna uniosła podejrzliwie brwi.
— Jakie odświeżenie?
— Najlepsze z możliwych — ściszyłam głos, jakbym zdradzała sekret. — Ekipa może wejść jeszcze dziś. Ale kurz i farby mogłyby zaszkodzić waszym rzeczom… i aurze. Trzeba więc natychmiast wszystko spakować. Ubrania, rośliny, nawet klatkę z papugą. Każdy drobiazg do pudeł i do przedpokoju. Gdy salon będzie pusty jak scena przed premierą, fachowcy zaczną zrywać tapety. A potem, Dariuszu, pojedziemy prosto do notariusza.
W oczach teściowej zapłonął zachłanny błysk.
— Dariuszu, słyszysz? Ona inwestuje w nas! — zaszeptała podekscytowana. — Mówiłam ci, że moja piramidka energetyczna zadziała. Wkłada własne pieniądze w podkreślenie naszego statusu!
W mieszkaniu wybuchł istny szał pakowania. Wizja „ekskluzywnego” remontu dodała im skrzydeł. Biegali w tę i z powrotem, potykając się o siebie i myląc kartony. Barbara Witkowskiówna z nabożną starannością owijała swoje suknie i flakoniki, jakby bała się, że w ostatniej chwili zmienię zdanie. Dariusz, spocony i czerwony na twarzy, znosił do przedpokoju zaklejone taśmą pudła, sapiąc z wysiłku, ale promieniejąc z satysfakcji. Już widział siebie jako pana tego domu.
Około osiemnastej korytarz zniknął pod stertą tobołków, walizek i donic. Cały ich dobytek został skrupulatnie przez nich samych wyniesiony z salonu.
— Jesteśmy gotowi! — ogłosił uroczyście Dariusz, ocierając czoło rękawem. — Niech twoi ludzie zaczynają, a my w tym czasie omówimy szczegóły u notariusza.