Karolina wyszła z biura znacznie później niż zwykle. Ostatnie dni były dla niej nieustannym biegiem: wizyty na inwestycjach, kontrola dokumentów, domykanie kwartału. Kiedy wreszcie nadszedł piątek, uświadomiła sobie, że po raz pierwszy od dawna nie marzy jedynie o tym, by paść na łóżko bez sił. Chciała wieczoru. Prawdziwego, dopracowanego w szczegółach, tylko dla nich dwojga.
Zanim wróciła do mieszkania, skręciła do supermarketu. Do koszyka trafił marmurkowy stek – ten sam, z którego Michał kiedyś żartował, że to „snobizm na talerzu”, choć przy wspólnej kolacji u znajomych zjadł dwie porcje. Dorzuciła ser pleśniowy, którego on nie znosił, za to ona uwielbiała, butelkę wytrawnego czerwonego wina, świeże zioła, pomidorki koktajlowe, chrupiącą bagietkę. Do tego oliwki, gotowe plastry wędlin i elegancką bombonierkę na późniejszą herbatę. Wózek wypełnił się przyjemnym ciężarem.
W myślach widziała już, jak zapala świece, wkłada jedwabną sukienkę – tę, którą Michał uważał za „na wyjątkowe okazje”, choć sam nigdy takiej nie zorganizował. Dziś to ona stworzy okazję. Bez rozmów o rachunkach, bez ciągłego wracania do jego matki. Po prostu jak kiedyś – spokojnie, blisko.
Gdy otworzyła drzwi, uderzył ją zapach smażonych ziemniaków i ciężkiej, męskiej wody po goleniu. Zatrzymała się w progu z torbami w dłoniach. Z kuchni dobiegał podniesiony głos Bożeny, zagłuszający telewizor.
— Michał, powiedz jej, żeby nie ruszała moich garnków! Muszę mieć je pod ręką. Ten jej minimalizm to bałagan, nie porządek!
Karolina odstawiła siatki na podłogę, powoli zdjęła buty. Z kuchni wyszedł Michał, zarumieniony, z kanapką w ręce.
— O, jesteś! Mamy niespodziankę.
Musnął jej policzek, nie zauważając, że nie odwzajemniła gestu. W drzwiach pojawiła się Bożena – farbowane na rudo włosy, obszerny szlafrok narzucony na sukienkę. Za nią kręcił się Kacper, młodszy brat Michała, dwudziestoletni, z telefonem przyklejonym do dłoni, w rozciągniętym dresie.
— No proszę, gospodyni wróciła — zaśpiewała teściowa, mierząc Karolinę wzrokiem. — My się tu już zadomowiliśmy. Spokojnie, nie na stałe. Kacper zaczyna studia, więc do czasu aż dostanie akademik, pomieszkamy. Miesiąc, może dwa.
Karolina spojrzała na męża. Uśmiechał się, przeżuwając.
— Chciałem zadzwonić, ale byłaś na zebraniach. Myślałem, że się ucieszysz.
— Ucieszę? — powtórzyła cicho.
Kacper, nawet nie podnosząc oczu znad ekranu, minął ją w korytarzu, zahaczając ramieniem, i zniknął w łazience. Po chwili muzyka zagrzmiała na cały regulator.
— Możesz ściszyć? — zawołała Karolina, lecz nikt nie zareagował.
Weszła do kuchni. Na płycie kopciła tłusta patelnia. Na stole stała otwarta puszka gulaszu, obok niedojedzona kromka chleba i brudny talerz. Lniane zasłony, które wybierała miesiącami, wisiały krzywo — jedna żabka spadła z karnisza.
— Jedliście już? — zapytała, pilnując, by głos był spokojny.
— Coś przekąsiliśmy — machnęła ręką Bożena. — Nie przejmuj się. My niewymagający. Choć Kacper bez mięsa długo nie pociągnie.
Otworzyła lodówkę, by wstawić mleko, i dostrzegła zakupy.
— A to co? — wyciągnęła opakowanie steku. — Ale luksus. Michał, zobacz, jak żona cię rozpieszcza.
Michał zajrzał jej przez ramię i uśmiechnął się z uznaniem.
Karolina bez słowa przełożyła wszystko głębiej, zamknęła drzwi. Bożena odwróciła się do kuchenki.
— Jutro ugotuję Kacprowi zupę. On bez pierwszego nie je. Masz większy garnek? Te twoje takie mikrusy.
Karolina wyszła do sypialni. Na jej łóżku, na poduszce, leżał czyjś dres, pachnący potem i tanim dezodorantem. Na stoliku nocnym — ładowarka, chipsy, pusta cola.
Michał wszedł za nią.
— Obraziłaś się? Przecież to tylko na chwilę. Pomożemy Kacprowi i po sprawie.
— Mamy dwa pokoje. Pracuję z domu. Potrzebuję przestrzeni.
— Będzie dobrze. Mama ogarnie sprzątanie.
— Twoja mama właśnie nazwała mój dom syfem.
Westchnął, jakby była przewrażliwiona.
— Nie przesadzaj. To moja rodzina.
— Ja też.
Objął ją lekko.
— Wytrzymaj trochę.
Wrócił do kuchni. Karolina słyszała głos Bożeny pytającej o proszek do prania i o to, czy „u was to co, osobne budżety?”.
Usiadła na łóżku, zsunęła obcy dres na podłogę. Pięć minut patrzyła w ścianę, potem przebrała się i wyszła.
Kacper przemknął z łazienki w samych bokserkach.
— Następnym razem coś na siebie narzuć — powiedziała chłodno. — To nie akademik.
Skrzywił się tylko i poszedł dalej.
Bożena przekładała naczynia. Górne półki zapełniły się jej ciężkimi garnkami. Kubki Karoliny — stare, z odpryskiem, pamiątka po mamie — stały w zlewie, tłuste od herbaty.
Karolina wyjęła swój ulubiony kubek i podniosła do światła. Obok starego wyszczerbienia biegło nowe pęknięcie.
— Co się stało?
— A, Kacper rano kawę nalał i strzelił. Słaba porcelana.
Karolina postawiła kubek na stole. Z salonu Michał zawołał o jedzenie. Bożena krzątała się przy kompocie.
Karolina wzięła swoje zakupy i schowała je w skrzyni pod łóżkiem. Stek. Ser. Wino. Jej kolacja.
Przy stole siedziała naprzeciw Kacpra, który mlaskał z otwartymi ustami. Patrzyła na pęknięty kubek i wiedziała, że wieczoru przy świecach nie będzie.
— Michał, możesz na chwilę? — zapytała.
Wyszli do korytarza.
— Jak długo? — spytała.
— Miesiąc, dwa…
— Dwa miesiące?
— A co, mam brata na ulicę wyrzucić?
Spojrzała mu w oczy.
— Chcę, żebyś pytał mnie o zdanie, zanim wprowadzasz kogoś do mojego mieszkania.
— Naszego.
— Mojego. Kredyt jest na mnie. To spadek po babci.
Zamilkł, zirytowany.
— Wytrzymaj.
Wrócił do stołu. Karolina została sama w korytarzu.
Minął miesiąc.
Rachunki za prąd wzrosły trzykrotnie, lodówka świeciła pustkami dzień po zakupach. Telewizor i muzyka grały jednocześnie, tworząc kakofonię.
Michał spał w salonie, Kacper na dostawce. Bożena przejęła kuchnię. Pewnego ranka Karolina zobaczyła ją w swoim jedwabnym szlafroku, ociekającym tłuszczem od smażenia.
— To mój szlafrok — powiedziała cicho.
— I co z tego? Mój został w domu.
Lodówka była pusta.
— Gdzie jedzenie?
— Zjedliśmy. Kacper rośnie.
— Kupowałam na tydzień.
— To kupuj więcej.
Rozmowa z Michałem skończyła się tym, że usłyszała: „Rodziny się nie liczy”.
U przyjaciółki Natalii dowiedziała się, że mieszkanie jest jej majątkiem osobistym. Jeśli zechce, może ich wyprosić.
Wieczorem wróciła i zastała Kacpra z kolegami przy piwie.
— Proszę wyjść — powiedziała spokojnie. — Albo wzywam policję.
Śmiechy ucichły. Koledzy wyszli.
— Myślisz, że jesteś taka ważna? — syknął Kacper.
— W swoim domu tak.
Tamtej nocy usmażyła wreszcie stek. Dla siebie. Przy świecy.
Bożena wpadła do kuchni z pretensjami. Michał spróbował sięgnąć po jej talerz. Odsunęła jego rękę.
— Dość — powiedziała. — Płacę za to mieszkanie. Utrzymuję je. Jeśli ktoś tu będzie jadł luksusy, to ja.
Nazajutrz Michał postawił ultimatum.
— Albo przeprosisz mamę, albo wyjadę z nią.
— W takim razie wyjedźcie.
Nie spodziewał się tego.
— Mówię poważnie — dodała. — Spakujcie się.
Godzinę później walizki stały w przedpokoju. Bożena patrzyła na nią z nienawiścią. Kacper splunął pod nogi.
— Pożałujesz — rzucił Michał.
— Być może.
Drzwi zamknęły się z hukiem.
Karolina została sama. W ciszy, która po raz pierwszy od wielu tygodni nie była przerywana krzykami ani muzyką, stała nieruchomo w korytarzu i słuchała własnego oddechu, jakby upewniała się, że naprawdę odzyskała swój dom.