— Nie harowałam na dwóch etatach tylko po to, żeby kupić ten dom za miastem, a potem patrzeć, jak twoja matka zwozi tu pół rodu i urządza sobie kolonie letnie! Połóż klucze na stole, Maksymilianie Długoszu, i spraw, żeby do wieczora nie było tu ani jednej z tych osób! — Aleksandra Sobczakówna nie podniosła głosu. Mówiła cicho, niskim, przytłumionym tonem, tym samym, od którego w jej biurze pracownikom miękły kolana i nagle tracili ochotę na polemikę.
Stała przy szeroko otwartej bramie, opierając dłoń o maskę swojego samochodu. Blacha parzyła, ale to było nic w porównaniu z żarem, który buzował w jej piersi. To, co widziała przed sobą, przypominało scenę z katastroficznego filmu — tylko że rozgrywało się na jej własnej działce. Niewielki, zadbany dom, jej azyl, okupiony dwoma latami bez urlopu i wolnych weekendów, wyglądał teraz jak plac targowy w dzień odpustu.
Maksymilian stał naprzeciwko niej, przestępując z nogi na nogę. W jednej ręce trzymał nadgryzioną kromkę chleba, drugą bezskutecznie próbował zasłonić plamę z ketchupu na koszulce. Wyglądał jak przyłapany uczeń — speszony, nerwowy, z uciekającym wzrokiem.
— Ola, no po co od razu taka ofensywa? — zaczął pojednawczo, wykrzywiając usta w nieudolnym uśmiechu. — To przecież nie obcy ludzie. Wujek Tadeusz Pawłowski z rodziną, ciotka Joanna Michalakówna… Mama uznała, że szkoda marnować taką pogodę. Jesteśmy rodziną, nie można być aż taką egoistką.
Aleksandra przeniosła spojrzenie ponad jego ramieniem. Na jej równo przystrzyżonym trawniku, który pielęgnowała z niemal obsesyjną dokładnością po pracy, stał brudny, zardzewiały samochód. Koła wciśnięte w zieleń. Z otwartych okien dudniła prymitywna muzyka, od której drżały szyby domu.
Nieopodal werandy kopcił tani, składany grill. Czarny, gryzący dym unosił się w powietrzu — ktoś musiał wylać pół butelki podpałki. Przy ruszcie krzątał się spocony, ciężki mężczyzna w podkoszulku, wymachując kartonem nad żarem tak energicznie, że iskry sypały się na świeżo malowaną balustradę.
— Rodziną? — powtórzyła chłodno Aleksandra, a w jej głosie zabrzmiała stal. — Maksymilianie, widziałam tych ludzi raz, pięć lat temu. Na naszym weselu próbowali ukraść butelkę wódki i pokłócili się z kelnerem. To nie rodzina, to żywioł. Prosiłeś o klucze, bo chciałeś skosić trawę i naciągnąć siatkę w ogrodzeniu. Widzę, że zadanie wykonane perfekcyjnie. Trawnik rozjechany, a siatkę najwyraźniej podpiera tamten worek z węglem.
Weszła na posesję bez zaproszenia. Obcasy wbijały się w żwirową ścieżkę. Maksymilian podążył za nią drobnym krokiem, próbując zastąpić jej drogę, lecz nie odważył się jej dotknąć.
— Olu, wytrzymaj chwilę, dobrze? Głupio teraz ich wyrzucać. Przyjechali, rozłożyli się. Mama od wczoraj marynowała mięso. Nie wiedzieli, że przyjedziesz. Myślałem, że posiedzimy spokojnie, kameralnie…
— Kameralnie? Dziesięć osób na sześciuset metrach? — przerwała mu ostro, zatrzymując się przy swojej dumie — skalniaku.
Widok sprawił, że na moment zamknęła oczy. Między starannie dobranymi roślinami, sprowadzanymi ze specjalistycznej szkółki, stała napoczęta pięciolitrowa butla wody, a obok walała się sterta plastikowych kubków. Ktoś uznał kamienie za idealny stolik. Tłusta, jednorazowa tacka z resztką ogórka przykleiła się do jałowca.
— Zniknie to natychmiast — powiedziała cicho, wskazując palcem na kompozycję.
— Dobrze, dobrze, sprzątniemy, co za problem — machnął ręką Maksymilian, nie ruszając jednak ani butli, ani śmieci. — Lepiej chodź się przywitać. Mama do ciebie macha.
Na werandzie, w wiklinowym fotelu należącym do Aleksandry — tym, w którym wyobrażała sobie poranki z książką i kawą — siedziała Grażyna Czerwińskiówna. Wyprostowana jak dowódca na przeglądzie wojsk. Kolorowy szlafrok, kieliszek wina w dłoni. Na widok synowej nie podniosła się, uniosła tylko szkło i coś zawołała ponad muzyką.
W Aleksandrze coś się zatrzasnęło. Resztki współczucia dla męża wyparowały, zostawiając czystą niechęć. Spojrzała na niego jak na element tej samej groteskowej scenografii — równie nie na miejscu jak plastikowe talerze wśród iglaków.
— Nie mam zamiaru się witać. Nikogo tu nie zapraszałam. Przyjechałam do swojego domu. Akt własności jest na mnie, kredyt spłacam ja. Idziesz teraz do swojej matki i informujesz ją, że przyjęcie dobiegło końca. Macie godzinę na spakowanie rzeczy, uprzątnięcie śmieci i usunięcie samochodu z mojego trawnika.
— Zwariowałaś? — syknął, a w jego oczach pojawił się strach. — Co ja im powiem? Obrażą się! Wujek Tadeusz przyjechał specjalnie spoza miasta. Mama zrobi awanturę, znasz ją. Przebierz się, posiedź z nami godzinę, wieczorem sami się rozejdą. Nie rób scen, nie bądź taka…
— Taka jaka? — uśmiechnęła się lodowato. — Kiedy przez pół roku pracowałam bez dnia wolnego, żeby uzbierać na wkład własny, byłam w porządku. A kiedy nie chcę, by w moim domu urządzano samowolę, nagle jestem potworem?
Obok nich przebiegło brudne dziecko, kopiąc z piskiem dmuchaną piłkę. Ta z impetem uderzyła w świeżo posadzoną tujkę, łamiąc jej czubek. Aleksandra drgnęła, jakby to ją trafiono. Maksymilian spuścił wzrok.
— Sześćdziesiąt minut — oznajmiła spokojnie. — Czas start. Jeśli po godzinie ktokolwiek poza mną tu zostanie, wezwę lawetę do tego wraku, a wasze rzeczy wystawię za bramę. I nie będę się zastanawiać, czy spadną w błoto, czy w pokrzywy.
Odwróciła się i ruszyła w stronę domu, mijając obcych ludzi, którzy przyglądali jej się z mieszaniną ciekawości i niechęci. Jedni ściszyli rozmowy, inni nadal przeżuwali jedzenie, jakby była powietrzem. W powietrzu wisiał zapach taniego węgla, alkoholu i ciężkich perfum. Aleksandra weszła po schodach na werandę, czując na plecach spojrzenia wszystkich zebranych, i zatrzymała się naprzeciwko Grażyny Czerwińskiówny, gotowa powiedzieć coś, co na zawsze zmieni układ sił w tej rodzinie.