Maria rozchyliła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Cała jej wojowniczość zniknęła w jednej chwili.
— Ty… ty wypłaciłaś pieniądze ze wspólnego konta?
— Moją część, Mario. Wyłącznie moją. Zarobioną uczciwie.
Agata spojrzała na teściową tak chłodno, że kobieta bezwiednie cofnęła się o pół kroku.
— A co z nami?! — jęknęła Maria.
Jan pokrył się czerwonymi plamami. Rzucił się w stronę żony, jakby zamierzał wyrwać jej wydruki z dłoni, lecz Agata bez pośpiechu schowała dokumenty z powrotem do plecaka.
— Wy polecicie zgodnie ze swoim planem.
Mówiła spokojnie, niemal obojętnie, jakby omawiała pogodę, a nie rozpad rodzinnej farsy.
— Pokój macie świetny. Dwuosobowy. Morze będzie ciepłe, słońca pod dostatkiem. Stawy sobie wygrzejesz, Mario. Zjecie słodycze, odpoczniecie. Nikt nie będzie się plątał pod nogami, nikt nie będzie przeszkadzał. Nie trzeba będzie pamiętać o czapeczkach z daszkiem. Wprost wymarzony urlop dla dorosłego syna i jego mamy.
— Agata, natychmiast wracaj!
Jan podniósł głos tak gwałtownie, że kilka osób stojących w kolejce do odprawy odwróciło głowy. Po chwili patrzyli już wszyscy.
— Mamy wykupioną wycieczkę dla trzech osób! Za ciebie też zapłacono!
— W takim razie spróbujesz odzyskać pieniądze przez biuro podróży — odparła. — A jeśli nie, będziecie mieszkać sami w dwuosobowym pokoju. Bardzo wygodnie.
Potem zwróciła się do syna.
— Chodź, Adam. Musimy jeszcze przejść kontrolę.
— Hej!
Jan gwałtownie odwrócił się do matki. Twarz wykrzywiła mu złość, której nawet nie próbował ukryć.
— To ty mi zepsułaś żonę, mamo!
Machnął rękami, jakby chciał zrzucić z siebie całą odpowiedzialność.
— Przecież mówiłem, że zrobi awanturę! Mówiłem, że nie trzeba było niczego zmieniać po kryjomu! To był twój pomysł!
Maria aż się zagotowała.
— Mój?! Teraz ja jestem winna?!
Wycelowała w niego palec.
— Sam twierdziłeś, że zorientuje się dopiero na lotnisku! Sam mówiłeś, że postawimy ją przed faktem dokonanym i nie będzie miała wyjścia! Jesteś miękki, Janek, nie mężczyzna! Żona robi z tobą, co chce!
Agata nie zamierzała już słuchać, które z nich było autorem tego genialnego planu. Nie miało to najmniejszego znaczenia. Odwróciła się i ruszyła przed siebie.
Za jej plecami jeszcze długo niosły się przytłumione odległością krzyki Marii oraz nerwowe tłumaczenia Jana. Kłócili się przy stanowisku odprawy, kompletnie nie zwracając uwagi na rosnące niezadowolenie ludzi czekających w kolejce.
Dwa tygodnie później Agata siedziała na plastikowym leżaku i obserwowała, jak Adam z przejęciem buduje ogromny zamek z mokrego piasku.
Morze cicho przesuwało drobne kamyki przy brzegu. Słońce powoli opadało ku horyzontowi, rozlewając po wodzie różowe światło.
Telefon leżący na stoliku zawibrował krótko. Przyszła kolejna wiadomość od Jana. Piąta tego dnia.
„Agata, wróciliśmy. Porozmawiajmy. Matka zatruła mi cały wyjazd, nie dało się odpocząć. Wracaj do domu, ustalimy, co dalej”.
Agata przesunęła palcem po ekranie i usunęła powiadomienie, nawet nie otwierając rozmowy.
Sięgnęła po chłodną szklankę soku, przymknęła powieki i nabrała w płuca słonego, morskiego powietrza. Zamek z piasku wychodził naprawdę wspaniale.
A ona nie miała już z Janem absolutnie nic do omawiania.