I człowiek nawet przez moment nie może odetchnąć. A Jan powinien wreszcie wypocząć. Haruje w pracy, utrzymuje rodzinę, wszystko ma na głowie. Potrzebuje normalnego towarzystwa, a nie ganiania za małym dzieckiem po plaży.
Agata powoli przeniosła wzrok z teściowej na męża. Jan stał z lekko przygarbionymi ramionami, ale po jego minie było widać, że czuje za plecami solidne wsparcie.
— A kiedy właściwie zamierzaliście mnie o tym poinformować?
Zasunęła zamek w plecaku syna.
— Jutro na lotnisku? Przy stanowisku odprawy? „Niespodzianka, Agato, lecimy bez dziecka, dzwoń do swojej matki, niech natychmiast przyjeżdża po Adama”?
Na twarzy Jana wystąpiły czerwone plamy. Nie znosił, kiedy Agata mówiła właśnie w ten sposób: cicho, bez podnoszenia głosu, ale tak, że każde słowo wbijało człowieka w podłogę.
— A co to za różnica, kiedy! — rzucił, wykonując niecierpliwy gest dłonią. — Najważniejsze, że sprawa jest załatwiona. Mama jedzie z nami. Koniec tematu. Jestem mężczyzną, podjąłem decyzję. Nie rób przedstawienia.
— Nie robię.
Agata zarzuciła plecak na ramię.
— Adam, ubieraj się!
Z pokoju dziecięcego wybiegł siedmioletni chłopiec, ciągnąc za sobą świeżo kupiony zabawkowy samolot.
— Mamo, to już jedziemy?
— Jedziemy, kochanie. Wkładaj adidasy.
Maria z dezaprobatą cmoknęła językiem.
— Dokąd wy go będziecie ciągnąć o tej porze? Przecież samolot macie dopiero jutro rano. Niech dziecko śpi.
— Wyjeżdżamy teraz — odparła krótko Agata.
Jan zamrugał zdezorientowany. Cała jego męska stanowczość nagle gdzieś się ulotniła.
— Aga, co ty wymyśliłaś? Dokąd teraz? Po co?
— Do mojej mamy.
Spokojnym ruchem narzuciła na siebie kurtkę.
— Skoro Adam ma spędzić lato na działce, zawiozę go od razu. Jutro pojadę od mamy prosto na lotnisko. Spotkamy się przy terminalu.
Jan wypuścił powietrze z wyraźną ulgą. Najwyraźniej przygotował się na wielką awanturę, tłuczone talerze i krzyki o rozwodzie. A tu proszę — cisza. Żona pomruczała pod nosem i się pogodziła. Jak zwykle.
— No, dobrze.
Spróbował nawet się uśmiechnąć.
— Widzisz, mamo? Mówiłem przecież, że Agata to rozsądna kobieta, wszystko rozumie. Jedź, Aga. Tylko ostrożnie na drodze. Jutro o ósmej przy stanowiskach odprawy.
— Oczywiście — odpowiedziała Agata i zamknęła za sobą drzwi.
Ogromna hala lotniska dudniła jednostajnym, nerwowym hałasem. Między stanowiskami przeciągał chłodny podmuch, a pasażerowie w pośpiechu przetaczali walizki po lśniącej posadzce. Jan co chwilę zerkał na wielką elektroniczną tablicę odlotów.
Tuż obok stała Maria, oparta o rączkę nowiutkiej torby podróżnej. Miała na sobie jasną lnianą koszulę i kapelusz z szerokim rondem, przez który wyglądała trochę jak dorodny borowik.
— Gdzie ona się podziewa?
Jan po raz dziesiąty sprawdził telefon.
— Odprawa już ruszyła. Zaraz zrobi się kolejka.
— Ech, ona zawsze musi się guzdrac.