Podsuwał mi wtedy teczkę niemal codziennie i powtarzał, że sprawa jest już praktycznie załatwiona, brakuje tylko tego, żebym „po rodzinnemu stanęła za nim murem”. Odpowiedziałam mu wówczas, że porozmawiamy po wizycie kontrolnej. On jednak nie usłyszał w tym ostrożności. Uznał to za zgodę.
— Tylko nie zaczynaj teraz o tej transakcji — odezwał się innym, twardszym tonem. — Dałem ludziom słowo.
— Ty dałeś. Mojego słowa tam nie było.
— Przecież jesteśmy rodziną, Kamila.
Przez lata to jedno zdanie zamykało każdą rozmowę. Jego zobowiązania stawały się naszymi zobowiązaniami. Jego matka przechodziła pod moją opiekę. Każdy kolejny pomysł na interes urastał do rangi rodzinnej szansy, a moje dyżury, oszczędności i rezerwy miały być wygodnym zapleczem ratunkowym. Tego dnia ten mechanizm pękł. Nie dlatego, że nagle postanowiłam ukarać Mariusza Zawadzkiego, lecz dlatego, że sam pokazał mi wyraźnie, do czego jest zdolny: potrafił żądać pieniędzy od kobiety, której świeżo po operacji wyrzucono leczenie przez okno.
— Rodzina nie decyduje za kogoś o lekach i nie wysyła człowieka po zabiegu do kuchni, żeby robił kolację — powiedziałam spokojnie. — Nie sfinansuję twojej transakcji.
Zofia Pawłowskiówna aż załamała ręce.
— Mariusz, słyszysz? Ona cię szantażuje tabletkami!
— Mamo, zamknij się — rzucił ostro Mariusz Zawadzki.
Nie dlatego, że nagle stanął po mojej stronie. Widziałam po jego twarzy, że już liczy w głowie pieniądze i szuka wyjścia.
Sięgnęłam po telefon i wybrałam numer Krzysztofa Ostrowskiego, prawnika, który kilka lat wcześniej uparł się, żebyśmy podpisali intercyzę. Mariusz miał wtedy kłopoty po nieudanym przedsięwzięciu, a mecenas powiedział mi wprost: jeśli nie chcę odpowiadać za każdą jego awanturę finansową, muszę oddzielić ryzyko. Mariusz obrażał się potem przez tydzień, ale dokument został podpisany u notariusza.
— Dzień dobry, panie Krzysztofie — powiedziałam, włączając tryb głośnomówiący dopiero po przywitaniu. — Zniszczono mi leki zalecone po operacji. Rachunek opiewa na sześć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt złotych, mam zdjęcia. Poza tym wycofuję się z finansowania transakcji Mariusza. Umowa pożyczki nie została przeze mnie podpisana.
Mariusz zrobił krok w moją stronę.
— Kamila, wyłącz ten telefon.
Prawnik odpowiedział bez emocji, rzeczowo i sucho. Najpierw kazał udokumentować szkodę, nie wdawać się w kłótnię, niczego nie podpisywać i zabezpieczyć dostęp do moich papierów. O sejf zapytał osobno. Pieniędzy Mariusza miałam nie ruszać, ale swoje dokumenty, niepodpisany projekt pożyczki i prywatne oszczędności należało oddzielić oraz ochronić. Gdyby Mariusz domagał się natychmiastowego otwarcia, miałam zrobić to wyłącznie przy spisie zawartości.
— Kod do sejfu zna Mariusz — powiedziałam.
— W takim razie proszę zmienić go teraz — odparł Krzysztof Ostrowski. — Gotówkę męża przekaże mu pani później za pokwitowaniem albo w obecności świadka. Proszę nie mieszać jego mienia z pani dokumentami.
Po tych słowach Mariusz Zawadzki przestał udawać opanowanie.
— Jaki kod? — zapytał. — Tam są moje pieniądze.
— I moje dokumenty oraz niepodpisana umowa pożyczki — odpowiedziałam, po czym ruszyłam do gabinetu.
Gabinetem nazywaliśmy niewielki pokój z biurkiem, regałem i sejfem ukrytym w dolnej szafce. Trzymałam tam dokumentację medyczną, intercyzę, wyciągi z kont oraz papiery związane z pracą. Mariusz poszedł za mną. Zofia Pawłowskiówna również się podniosła, choć jej wcześniejsza pewność siebie wyraźnie osłabła.
Wpisałam starą kombinację. W środku leżały trzy teczki: moja medyczna, dokumenty dotyczące majątku oraz teczka Mariusza z napisem „Transakcja”. Obok znajdowała się koperta z jego gotówką. Nie otwierałam jej ani nawet nie przesuwałam. Wyjęłam tylko własne papiery, rachunek, intercyzę i projekt pożyczki bez podpisu, zrobiłam zdjęcia dla prawnika, a potem włożyłam wszystko do oddzielnej, przezroczystej koszulki.
— Odsuń się — powiedział Mariusz. — Sam zabiorę swoje.
— Zabierzesz przy spisie. Teraz zabezpieczam dostęp do moich dokumentów.
Nacisnęłam przycisk resetowania, wprowadziłam nowy kod i zamknęłam sejf. Krótki sygnał zabrzmiał cicho, niemal niepozornie, ale Mariusz zareagował tak, jakbym właśnie przekreśliła całą jego umowę.
— Co ty zrobiłaś? — spytał.
— Zmieniłam kod.
— Nie masz prawa blokować moich pieniędzy.
— Nie przywłaszczyłam ich. Leżą dokładnie tam, gdzie leżały. Ale bez spisu nie otworzę już sejfu.
Wyciągnął rękę po teczkę, którą trzymałam, lecz cofnęłam ją za plecy.
— Oddaj umowę pożyczki.
— Nie ma na niej mojego podpisu.
— Obiecałaś.
— Powiedziałam, że wrócę do tematu po kontroli lekarskiej. Po tym, co stało się dzisiaj, już wróciłam.
Mariusz gwałtownie wyjął telefon i zadzwonił do Marcina Michalskiego, sprzedającego udziały. Mówił głośno, wyraźnie po to, żebym słyszała każde słowo: pieniądze będą, opóźnienie jest tylko rodzinne, jutro wszystko zostanie domknięte. Wtedy Marcin Michalski zadał mu kolejne pytanie.