Że, choć brzmiało to paradoksalnie, ten moment był prostszy do zniesienia niż trzy lata zawieszenia i niepewności.
— Rozumiem — powiedziała spokojnie. — Idź do mamy, Tomaszu.
— Co takiego?
— Mówię poważnie. Idź. Rzeczy zabierzesz jutro, kiedy ochłoniesz. Klucze zostawię u sąsiadki.
Tomasz patrzył na nią tak, jakby wciąż czekał, że za chwilę Magdalena parsknie śmiechem albo cofnie to, co przed chwilą powiedziała. Ale ona się nie roześmiała. Nie odwołała ani jednego słowa.
— Ty chyba nie zdajesz sobie sprawy, co robisz — rzucił cicho.
— Zdaję sobie doskonale.
Z korytarza natychmiast dobiegł triumfalny głos Barbary Pawłowny, która oznajmiła, że od początku wiedziała, iż ta kobieta nie ma ani serca, ani rozumu. Marcin mruknął coś potakująco. Tomasz stał jeszcze przez chwilę bez ruchu, po czym sięgnął po kurtkę i wyszedł. Magdalena zamknęła za nim drzwi. Nowy zamek kliknął krótko i pewnie.
Potem poszła do kuchni, nalała wody do czajnika i usiadła przy oknie. Po drugiej stronie szyby zapadł już wieczór.
Tomasz pojawił się po swoje rzeczy dopiero dwa dni później. Przyszedł rano, gdy Magdalena była w pracy. Zabrał ubrania, laptopa i część dokumentów. Klucze — te nowe, które wcześniej zostawiła u sąsiadki — odłożył na kuchennym stole. Obok leżała kartka. Napisał, że potrzebuje czasu, żeby wszystko przemyśleć. Magdalena przeczytała wiadomość, złożyła ją równo i wsunęła do szuflady.
Czas miała również ona. I też już myślała. Tyle że bez pośpiechu, bez łez i bez nerwowego chwytania się nadziei. Z chłodną jasnością, która przychodzi wtedy, gdy decyzja odkładana przez lata wreszcie zostaje podjęta.
Do prawnika poszła tydzień później. Nie dlatego, że chciała natychmiast wszczynać wojnę. Chciała po prostu wiedzieć, na czym stoi i jak wygląda cała procedura. Prawniczka okazała się kobietą po sześćdziesiątce, o wyprostowanej sylwetce i sposobie mówienia pozbawionym ozdobników. Magdalena przedstawiła jej sytuację od początku do końca. Kobieta wysłuchała, zanotowała kilka rzeczy i zapytała, czy ma dokumenty dotyczące wkładu własnego oraz historię spłat kredytu hipotecznego.
Miała. Magdalena przechowywała wszystko: wyciągi, potwierdzenia przelewów, umowę deweloperską, zaświadczenia z banku. Cztery lata prowadzenia rozliczeń w firmie budowlanej nie poszły na marne.
Prawniczka przejrzała papiery, po czym uniosła wzrok znad dokumentów.
— Ma pani mocną pozycję — stwierdziła.
Dalej sprawy toczyły się własnym rytmem. Powoli, formalnie, przez sąd, opinie, pisma i nieuniknione próby Tomasza, by „dogadać się po ludzku”, ale wyłącznie na jego warunkach. Magdalena przychodziła na rozmowy, słuchała uważnie i odpowiadała krótko. Bez wybuchów. Bez tłumaczenia się. Bez proszenia o zrozumienie.
Barbara Pawłowna zadzwoniła raz, żeby poinformować ją, że jeszcze będzie żałować, bo karma potrafi być straszna. Magdalena odparła, że odnotuje tę opinię, po czym uprzejmie się pożegnała.
Sąd zajmował się sprawą przez trzy miesiące. Magdalena złożyła kompletny zestaw dokumentów: umowę kupna, potwierdzenia pochodzenia jej prywatnych oszczędności, historię wpłat na kredyt, z której jasno wynikało, że większość rat i opłat regulowała właśnie ona. Tomasz próbował podważać podział udziałów, lecz jego adwokat mógł pracować tylko na tym, co miał do dyspozycji. A miał niewiele.
Wyrok przyznał Magdalenie dwie trzecie mieszkania. Tomasz otrzymał rekompensatę pieniężną odpowiadającą jego rzeczywistemu wkładowi. Barbara Pawłowna nie dostała niczego, ponieważ nigdy nie miała do tego lokalu żadnych praw. Po prostu wcześniej nikt nie zadał sobie trudu, żeby jej o tym przypomnieć.
O decyzji sądu Magdalena dowiedziała się w zwyczajny dzień pracy, podczas przerwy obiadowej. Przeczytała wiadomość od prawniczki, zablokowała telefon i spokojnie dokończyła zupę.
Miesiąc po załatwieniu wszystkich formalności kupiła nową donicę dla fikusa. Dużą, ceramiczną, w kolorze ciepłej terakoty. Przesadziła roślinę i ustawiła ją tam, gdzie stała wcześniej — przy oknie. Przez pierwsze dni fikus trochę oklapł, jak to zwykle bywa po przesadzaniu, lecz potem się wyprostował i zaczął wyciągać liście ku światłu.
Magdalena patrzyła na niego rano, trzymając w dłoniach kubek kawy, i pomyślała, że pewnie od dawna potrzebował więcej miejsca. Tylko nikt wcześniej go nie przesadził.