Mężczyzna, który nie potrafi stanąć w obronie żony, gdy atakuje ją własna rodzina, przestaje być kimś, na kim można się oprzeć.
Przed jubileuszem teściowej Paweł podszedł do mnie bez kręcenia się i uciekania wzrokiem. Spojrzał mi prosto w oczy i powiedział wprost:
— Dotarło do mnie, że tylko pogarszałem sprawę. To nie ty jesteś przewrażliwiona. To Konrad zachowuje się po chamsku, a ja kazałem ci to znosić, bo tak było mi wygodniej. Na przyjęciu sam go zatrzymam. Od razu, przy pierwszym takim tekście.
— Dobrze — odparłam, kiwając głową. — Masz jedną szansę. Ale pamiętaj: obrażanie się na prawdę to cena, jaką płaci się za brak wychowania. Jeśli znów będziesz milczał, wyjadę sama. A wtedy nie będziemy już rozmawiać o Konradzie, tylko o naszym małżeństwie.
Uroczystość rozpoczęła się spokojnie i niemal wzorowo. Konrad trzymał fason aż do momentu podania ciepłego dania, lecz potem jego prawdziwa natura musiała znaleźć ujście.
Kiedy zobaczył, że siostra Julia odmawia drugiego kawałka tortu, parsknął z zadowoleniem:
— I dobrze, Julka, nie żryj tyle! Bo tyłek masz już jak kanapa. Żaden normalny facet nie poleci na taką niezależną barkę!
W tej samej chwili Paweł, nawet na mnie nie patrząc, odstawił kieliszek na stół z takim stuknięciem, że ucichły rozmowy.
— Zamknij się, Konrad. To nie jest zabawne. Przestań poniżać własną siostrę.
Przy stole zapadła cisza tak nagła, jakby ktoś odciął prąd w całym mieszkaniu.
Konrad wytrzeszczył oczy, jakby dostał mokrą ścierką prosto w twarz.
— Co ty bredzisz, bracie? — syknął. — Ta nowa zołza już całkiem wsadziła cię pod pantofel? Przyszła królowa i nastawia wszystkich przeciwko mnie! Edyta, Julia, powiedzcie mu coś! Przecież my zawsze tak żartowaliśmy!
Odwrócił się do kobiet, szukając u nich dawnego, pewnego zaplecza. Tyle że wydarzyła się rzecz dla niego katastrofalna: jego wierny chór przestał śpiewać.
— To nigdy nie były żarty, Konrad — powiedziała Julia cicho, ale bez drżenia w głosie. — To zawsze było zwykłe świństwo.
Edyta Marciniakówna spuściła wzrok i dodała:
— Śmiałam się tylko po to, żebyś potem w domu nie wrzeszczał, że jesteśmy głupie i nie rozumiemy poczucia humoru.
Pozbawiony swojej świty Konrad wpadł w furię. Jego przekrwione oczy przesunęły się na mnie, jakby właśnie znalazł cel, na który może wylać całą nagromadzoną żółć.
— A ty kim niby jesteś?! Stara rozwódka, która wpakowała się do cudzej rodziny i będzie tu wprowadzać własne porządki!
Nie cofnęłam się ani o milimetr.
Patrzyłam na niego z autentycznym, niemal badawczym zaciekawieniem — tak, jak patrzy się na pęknięty balonik.