— Przesadzasz. Mama chce tylko, żeby w domu był porządek.
Natalia machnęła ręką i wróciła do swojego pokoju. Nie miała już siły tłumaczyć tego po raz kolejny. Każde słowo odbijało się od Pawła jak od ściany.
Z dnia na dzień atmosfera robiła się coraz cięższa. Kłótnie wybuchały o drobiazgi, napięcie wisiało w powietrzu od rana do wieczora. Krystyna Nowickiówna zachowywała się tak, jakby to ona była właścicielką mieszkania i panią całego domu. Natalia coraz bardziej zamykała się w sobie, a Paweł niby próbował nie mieszać się w spory, lecz gdy przychodziło co do czego, za każdym razem stawał po stronie matki.
W końcu nadeszła sobota. Dla Natalii był to wyjątkowo ważny dzień, bo kończyła duże zlecenie: firmową stronę internetową dla przedsiębiorstwa budowlanego. Do wieczora musiała oddać gotowy projekt. Jeśli nie zdąży, straci klienta, wynagrodzenie i dobrą opinię. Praca była rozbudowana, wymagająca i nie pozwalała na żadne rozproszenie.
Wstała o siódmej, wypiła kawę, zamknęła się w pokoju i usiadła przy komputerze. Czas zaczął płynąć niepostrzeżenie. Natalia pracowała bez przerwy, nawet nie wyszła na śniadanie. Telefon położyła obok siebie ekranem do dołu, żeby nic jej nie rozpraszało.
Około południa najważniejsze podstrony były już prawie gotowe. Zostało jej dopracowanie stopki, sprawdzenie wersji mobilnej i wrzucenie całości na serwer. Przeciągnęła się, rozmasowała zesztywniały kark i sięgnęła po telefon, żeby szybko zerknąć na służbowe wiadomości. W tej samej chwili drzwi otworzyły się z takim impetem, że uderzyły o ścianę.
W progu stał Paweł, czerwony na twarzy, z zaciśniętymi pięściami.
— Co ty wyprawiasz, strajk sobie urządziłaś?! — ryknął. — Mama sama nie daje rady, a ty siedzisz tutaj i bawisz się telefonem!
Natalia powoli wygasiła ekran i odwróciła się w stronę męża. Przez kilka sekund patrzyła na niego w milczeniu, jakby potrzebowała czasu, żeby upewnić się, że naprawdę to usłyszała.
— Co powiedziałeś?
— Powiedziałem, że dosyć tego obijania się! — wyrzucił z siebie Paweł. — Mama od rana jest na nogach, gotuje obiad, sprząta, wszystko robi sama! A ty zamknęłaś się tutaj i klikasz w telefon!
Natalia wstała od biurka. Jej głos był spokojny, lecz lodowaty.
— Nie klikam w telefon. Pracuję. Od pięciu godzin, bez przerwy, nad pilnym projektem, który przynosi pieniądze do tego domu.
— Jaka praca?! — Paweł lekceważąco machnął ręką. — Siedzisz w internecie! Prawdziwa praca jest wtedy, kiedy człowiek chodzi do biura, tak jak ja. A ty rozsiadłaś się w domu i jeszcze masz czelność pyskować!
— Zarabiam tyle samo co ty! — Natalia poczuła, jak narasta w niej wściekłość. — Z moich zleceń opłacamy rachunki, jedzenie, ubrania! Czy ty naprawdę myślisz, że pieniądze spadają nam z nieba?
— Nie podnoś na mnie głosu! — wrzasnął Paweł. — Jesteś egoistką! Myślisz wyłącznie o sobie! Rodzina nic dla ciebie nie znaczy!
— Rodzina? Jaka rodzina? — Natalia zrobiła krok w jego stronę. — Twoja matka rządzi tu wszystkim, poniża mnie na każdym kroku, a ty jej przytakujesz. To nie jest rodzina, tylko codzienna udręka!
— Jesteś niewdzięczna! Mama się dla nas stara, chce pomóc!
— Ona nie pomaga, tylko przeszkadza! Wtrąca się w moją pracę, w moje sprawy i w całe moje życie!
W tej chwili do pokoju weszła Krystyna Nowickiówna, wycierając dłonie w kuchenną ściereczkę.
— Co tu się dzieje? Pawełku, wszystko w porządku?
— Mamo, Natalia znowu robi awanturę — poskarżył się natychmiast Paweł, zmieniając ton na żałosny.
— Wiedziałam! — Krystyna spojrzała na synową z surową pretensją. — Zero szacunku do starszych, zero szacunku do męża! Czy ty w ogóle rozumiesz, jak powinna zachowywać się żona? Kobieta ma wspierać męża i dbać o dom, a nie całymi dniami siedzieć przed komputerem!
Natalia poczuła, jakby coś w niej nagle pękło. Wszystkie upokorzenia, zmęczenie, bezsilność i gniew, które gromadziły się od tygodni, wybuchły w jednej sekundzie.
— Dość! Koniec tego! Wynoście się oboje z mojego mieszkania!
Zapadła cisza. Paweł i Krystyna Nowickiówna stali bez ruchu, wpatrzeni w Natalię, jakby nie potrafili pojąć jej słów.
— Co takiego? — pierwszy otrząsnął się Paweł.
— Powiedziałam: wynoście się — odparła Natalia spokojnie, ale z taką stanowczością, że nie było wątpliwości, iż nie cofnie już ani jednego słowa. — To jest moje mieszkanie. Moje. Ja jestem tutaj gospodynią i to ja decyduję, kto tu mieszka!