— Natalia, ty chyba postradałaś rozum?
— Nie. Właśnie pierwszy raz od dawna naprawdę go odzyskałam — odparła bez wahania i wskazała dłonią drzwi. — Nie pozwolę dłużej, żeby w moim własnym domu traktowano mnie jak powietrze i deptano moją pracę. Pakujecie rzeczy i wychodzicie.
— Natalia, przecież ty nie możesz mówić tego na serio — Paweł Nowicki zrobił krok w jej stronę i próbował chwycić ją za rękę, lecz ona natychmiast się cofnęła.
— Mogę. I mówię całkiem poważnie. Macie godzinę na spakowanie swoich rzeczy.
— Ale to moja matka! Dokąd ona ma pójść?
— Trzeba było myśleć o tym wcześniej, zanim zaczęła mnie pouczać w moim mieszkaniu — Natalia skrzyżowała ramiona na piersi. — Godzina. Potem dzwonię po policję i załatwiam to oficjalnie.
Krystyna Nowickiówna rozłożyła ręce z teatralnym oburzeniem.
— Pawełku! Słyszysz, co ona wygaduje? Tak się do mnie zwraca?
— Mamo, uspokój się… — Paweł spojrzał na nią bezradnie, jak człowiek, któremu nagle usunął się grunt spod nóg.
— Uspokój się?! Ona nas wyrzuca! Na ulicę!
— Nie na ulicę — sprostowała Natalia lodowatym tonem. — Do tego domu na wsi, z którego tu przyjechaliście. Albo wynajmijcie mieszkanie. Zróbcie, jak chcecie. Ale tutaj już mieszkać nie będziecie.
Odwróciła się, weszła do swojego pokoju i przekręciła klucz w zamku. Za ścianą natychmiast podniosły się głosy. Najpierw oburzone szepty, potem tupanie, trzaskanie szafkami i drzwiami. Natalia usiadła przed komputerem, lecz przez dłuższą chwilę nie była w stanie wrócić do pracy. Palce drżały jej tak mocno, że nie trafiała w klawisze.
Minęło może dwadzieścia minut. Wtedy usłyszała ciężkie kroki Pawła i charakterystyczny szelest przesuwanych walizek. Krystyna Nowickiówna lamentowała, pociągała nosem, co chwilę rzucała jakąś uwagę, ale mimo wszystko się pakowała. Natalia siedziała przy biurku z nieruchomą twarzą i wsłuchiwała się w odgłosy zza drzwi.
Po kolejnych czterdziestu minutach rozległo się pukanie.
— Natalia, otwórz.
Wstała i przekręciła klucz. Na progu stał Paweł. Miał zaczerwienione oczy i twarz człowieka, który wciąż liczył, że to wszystko okaże się tylko wybuchem złości.
— Naprawdę chcesz, żebym odszedł? — zapytał cicho.
— Tak.
— Na zawsze?
— Tak.
Skinął głową. Przez moment jeszcze patrzył jej w oczy, potem odwrócił się i ruszył do przedpokoju. Natalia poszła za nim. Przy drzwiach stały już torby, walizki i kilka reklamówek. Krystyna Nowickiówna właśnie wkładała płaszcz, głośno szlochając i demonstracyjnie ocierając policzki.
— Zobaczymy, z kim będziesz teraz żyła! — rzuciła na pożegnanie z jadem w głosie. — Takie kobiety jak ty mężowie zostawiają!
Natalia nie odpowiedziała ani słowem. Paweł otworzył drzwi, wyniósł bagaże na klatkę schodową, po czym wrócił po matkę. Krystyna Nowickiówna minęła synową z wysoko uniesioną głową, jakby to ona opuszczała pole bitwy w chwale.
Drzwi zamknęły się cicho.
Natalia została sama.
Stała pośrodku mieszkania i słuchała ciszy. Nie było krzyków. Nie było wyrzutów. Nikt nie wchodził bez pukania do jej pokoju, nikt nie zawłaszczał jej przestrzeni, nikt nie żądał natychmiastowej uwagi. Z kuchni dobiegało tylko jednostajne, spokojne buczenie lodówki.
Podeszła do okna i spojrzała w dół. Paweł razem z matką ładowali rzeczy do samochodu. Krystyna coś mówiła, gwałtownie gestykulując, ale z tej wysokości nie dało się usłyszeć słów. Po kilku minutach auto odjechało spod bloku.
Natalia wróciła do pokoju. Usiadła przed monitorem i popatrzyła na niedokończony projekt. Stopka strony, wersja mobilna, ostatnie poprawki, potem wrzucenie plików na serwer. Trzy, może cztery godziny pracy.
Poruszyła palcami, przysunęła klawiaturę bliżej i zmusiła się do skupienia. Po chwili myśli zaczęły się porządkować. Drżenie rąk ustąpiło. Przesuwała elementy na ekranie, dobierała kolory, sprawdzała kod, poprawiała drobiazgi, które wcześniej przez ciągłe awantury wydawały się nie do ogarnięcia.
Nikt nie wpadał do pokoju z pretensjami. Nikt nie kazał jej rzucić wszystkiego i natychmiast biec do sklepu. Nikt nie oskarżał jej o lenistwo, egoizm ani brak szacunku.
Pracowała aż do dziesiątej wieczorem. Projekt był gotowy. Natalia wysłała pliki na serwer, napisała krótką wiadomość do klienta i dopiero wtedy odchyliła się na oparcie fotela. Zamknęła oczy.
Tak, została sama. Bez męża. Bez rodziny, która jeszcze rano uważała, że ma prawo układać jej życie. Ale odzyskała coś znacznie ważniejszego: wpływ na własną codzienność, na własny dom, na przestrzeń, w której mogła wreszcie oddychać. Już nikt nie będzie mówił jej, co wolno jej robić pod własnym dachem.
Wstała, poszła do kuchni i zaparzyła herbatę. Potem usiadła przy stole i spojrzała przez okno. Za szybą migotały światła miasta, gdzieś w oddali przemknął samochód.
Cisza. Spokój. Wolność.
Telefon milczał. Paweł nie zadzwonił.
I Natalii było z tym dobrze.