— Spokój w rodzinie to piękna sprawa — przyznała Anna. — Proszę powiedzieć to Pawłowi. Ma pani okazję, skoro teraz mieszka u pani.
I rozłączyła się.
Dopiero po chwili zauważyła coś osobliwego: dłonie wcale jej się nie trzęsły. To odkrycie przyniosło jej nieoczekiwaną, cichą satysfakcję.
Wieczorem zabrała się za szafę w sypialni. Odkładała to od miesięcy, a może i dłużej. W środku zdążył powstać prawdziwy chaos: rozciągnięte swetry, pudełka nie wiadomo po czym, ładowarki do telefonów, których od dawna już nie było w domu. Wyjmowała wszystko po kolei, rozkładała na łóżku, segregowała i pakowała do reklamówek przeznaczonych dla organizacji charytatywnej.
Na samym dole, w głębi najniższej półki, natrafiła na starą bluzę Pawła. Szarą, miękką, wypchaną na łokciach. Kiedyś bardzo ją lubił, choć od dawna jej nie zakładał. Anna potrzymała materiał w dłoniach przez kilka sekund, po czym odłożyła bluzę na bok.
Około dziesiątej wieczorem telefon zawibrował. Wiadomość nie była od Pawła. Numeru nie znała.
„Dzień dobry. Czy to przypadkiem Anna Zającówna? Chodziliśmy razem do szkoły. Nazywam się Tomasz Michalak”.
Przeczytała wiadomość raz, potem drugi. Tomasz Michalak. To nazwisko coś w niej poruszyło, choć wspomnienie było rozmyte, jak obraz zza bardzo brudnej szyby. Wysoki, małomówny chłopak, siedział przy oknie na fizyce. Później zniknął — chyba wyprowadził się z rodzicami.
Odłożyła telefon, nie odpisując.
A jednak, zupełnie bezwiednie, uśmiechnęła się pod nosem.
Za oknem miasto powoli cichło. Anna zawiązała worki, ustawiła je przy drzwiach i zgasiła światło w sypialni. Bluza Pawła została na krześle. Nadal nie potrafiła zdecydować, co z nią zrobić.
Niektórych decyzji nie da się podjąć w jeden wieczór. Tego była pewna.
Tomaszowi odpisała następnego ranka, przy kawie, niemal odruchowo.
„Tak, to ja. Cześć”.
Trzy zwykłe słowa. Nic wielkiego. A mimo to po wysłaniu wiadomości położyła telefon ekranem do blatu, jakby chciała coś ukryć nawet przed samą sobą.
Tomasz odpowiedział szybko. Napisał, że jest architektem, od dwóch lat mieszka w tym samym mieście, a na jej profil trafił przypadkiem, bo ktoś ze wspólnych znajomych udostępnił jakiś wpis. Pisał zwięźle, bez nachalności i bez zbędnych ozdobników. Na końcu zapytał, jak się miewa.
Anna patrzyła na ekran i pomyślała, że życie bywa naprawdę dziwaczne. Mąż wyprowadził się trzy dni temu, a nagle odezwał się człowiek z czasów szkolnych i pytał „co u ciebie” takim tonem, jakby rozstali się poprzedniego popołudnia.
„W porządku” — wystukała. — „Wszystko się zmienia”.
Paweł pojawił się w sobotę. Bez zapowiedzi. Zadzwonił domofonem, a Anna otworzyła mu, nie pytając nawet, kto przyszedł. Wszedł na górę i stanął w progu. Nie miał ze sobą ani torby, ani plecaka. Był w tej samej kurtce, co ostatnio.
— Mogę wejść?
— Wejdź.
Przeszedł do przedpokoju i rozejrzał się tak, jakby sprawdzał, czy pod jego nieobecność coś uległo zmianie. Nie uległo. Te same półki, te same buty pod ścianą, ten sam dywanik przy drzwiach.
Poszli do kuchni. Anna włączyła czajnik, bardziej po to, żeby zająć czymś ręce, niż z rzeczywistej potrzeby herbaty.
— Mama… — zaczął Paweł, lecz urwał.
— Co mama?
Usiadł przy stole i przetarł twarz dłońmi. Wyglądał na zmęczonego. Naprawdę zmęczonego, nie teatralnie. Jak człowiek, który przez kilka nocy z rzędu źle spał.
— Już trzeciego dnia zaczęła mi tłumaczyć, jak powinienem układać ubrania — powiedział. — Potem poprzestawiała mi książki. A później poprosiła, żebym nie zamykał drzwi do pokoju, bo jest jej „nieswojo, kiedy są zamknięte”.
Anna nie skomentowała. Zalała wrzątkiem dwie filiżanki.
— Wiem, co teraz myślisz — odezwał się Paweł.
— Wątpię — odparła spokojnie.
— Że sam sobie na to zasłużyłem.
— Myślę raczej o tym, że to trwa dopiero trzy dni, Paweł. Trzy dni. A ja żyłam z tym trzy lata, tylko na odległość. Wyobraź sobie, co by było, gdyby ona naprawdę wprowadziła się tutaj.
Milczał.
Między nimi stała herbata. Gorąca, nietknięta.
— Dzwoniła do ciebie? — zapytał w końcu.
— Tak.
— Co mówiła?
— Że chce zgody w rodzinie i że bardzo niezręcznie czuje się z tym, że musi się wtrącać.
Paweł prychnął krótko, bez cienia wesołości.
— Brzmi znajomo.
— Wiem.
Znów zapadła cisza. Za oknem ktoś na podwórku próbował odpalić samochód. Długo i uparcie. Silnik krztusił się, ale nie chciał zaskoczyć.
— Aniu — powiedział Paweł — ja naprawdę nie wiem, jak to naprawić. Szczerze. Rozumiem, że z nią… że z nią nie zawsze jest łatwo. Ale to moja matka. Nie mogę po prostu…
— Nikt nie mówi, że to proste — przerwała mu Anna. — Nikt nie każe ci jej porzucić ani wymazać z życia. Tyle że ty za każdym razem wybierałeś ją. Nie nas. Ją. I robiłeś to tak, jakby to w ogóle nie był wybór, tylko naturalny porządek rzeczy.
Paweł patrzył w blat stołu.
— Nie widziałem tego.
— Wiem, że nie widziałeś. I właśnie w tym tkwi problem.
Wyszedł po godzinie. Nie pogodzili się, ale też się nie pokłócili. Po prostu rozmawiali. Uczciwie. Może pierwszy raz od bardzo dawna.
Na klatce schodowej odwrócił się jeszcze.
— Mogę przyjść znowu?
— Możesz — odpowiedziała Anna.
Z Tomaszem spotkała się w środę — przypadkiem i nieprzypadkiem zarazem. Napisał, że bywa służbowo w jej okolicy, i zapytał, czy nie miałaby ochoty na kawę. Anna zastanowiła się przez sekundę, po czym się zgodziła.
Kawiarnia była niewielka, mieściła się na parterze starej kamienicy. Drewniane krzesła, menu zapisane kredą na tablicy, zapach świeżo mielonych ziaren. Tomasz okazał się niemal dokładnie taki, jakim zachowało go jej mgliste wspomnienie: wysoki, spokojny, mówiący cicho i słuchający z rzadko spotykaną uwagą.