po dawnym wypadku w zakładzie. — Dla jednej osoby nie ma sensu stać przy garach. Tylko jedzenie się marnuje.
Marta przez chwilę obracała łyżkę w palcach, aż w końcu pytanie samo wyrwało jej się z ust:
— Dlaczego pan właściwie… kupił ten udział? Przecież to mieszkanie z kłopotami.
Mateusz wzruszył ramionami, po czym odsunął taboret i usiadł naprzeciwko niej.
— Rok temu wróciłem z pracy na wyjeździe dzień wcześniej, niż planowałem. A w domu… no, żona nie była sama. Wdała się w romans. Rozstaliśmy się. Mieszkanie zostawiłem jej, żeby nie ciągać się po sądach. Zostały mi oszczędności, więc postanowiłem je gdzieś ulokować. Na całe lokum nie wystarczało, dlatego wziąłem udział. Potrzebowałem tylko miejsca, gdzie mogę rzucić plecak w kąt i przespać noc.
Mówił bez teatralnego żalu, spokojnie, patrząc na swoje duże, spracowane dłonie, pokryte zgrubieniami. Marta słuchała go uważnie i czuła, jak lęk przed tym obcym, potężnie zbudowanym mężczyzną powoli traci ostre krawędzie.
Z czasem zaczęli ze sobą rozmawiać. Nie były to wielkie zwierzenia ani nocne rozmowy o życiu, raczej kilka prostych zdań przy porannej herbacie. Mateusz naprawił cieknący kran w kuchni, którego Łukasz przez pół roku udawał, że nie widzi. Marta odwdzięczyła się, gotując zupy już nie tylko dla siebie, lecz dla dwojga. W mieszkaniu, gdzie dotąd wisiała ciężka atmosfera pretensji, wyrzutów i napięcia, nagle zrobiło się cicho i bezpiecznie.
Minął miesiąc. Mateusz pakował plecak przed kolejnym wyjazdem do pracy. W przedpokoju unosił się zapach pasty do butów i tej szczególnej krzątaniny, która zawsze poprzedza podróż. Marta stała obok, nie wiedząc, co zrobić z rękami. Nie chciała, żeby wyjeżdżał. Przy nim czuła spokój.
— Za cztery tygodnie będę z powrotem — powiedział, zarzucając plecak na ramię. — Wczoraj wymieniłem zamek w drzwiach wejściowych. Nowe klucze leżą na szafce. Gdyby coś się zepsuło, napisz. Załatwię fachowca.
Wyjechał. Mieszkanie znów stało się puste, ale tym razem samotność nie przygniatała Marty do podłogi. Po raz pierwszy od bardzo dawna kupiła sobie sukienkę — zwyczajną, granatową, zamiast kolejnego bezkształtnego golfu, w którym najłatwiej było zniknąć. Zaczęła zauważać drobiazgi: ciepły zapach piekarni przy metrze, szelest liści pod butami w skwerze, światło na szybach mijanych kamienic. Krok po kroku odzyskiwała samą siebie.
W środowy wieczór podlewała fikusa stojącego na parapecie, gdy nagle ktoś natarczywie zadzwonił do drzwi. Zamek szczęknął cicho, a Marta uchyliła je tylko odrobinę, zostawiając krótki łańcuch.
Na klatce schodowej stał Łukasz. Wyglądał fatalnie. Modna kurtka była pognieciona, pod oczami miał ciemne cienie, a spojrzenie nerwowo uciekało mu na boki.
— Otwieraj — warknął, szarpiąc za klamkę. — Co to za cyrk z zamkami?
— Czego chcesz? — zapytała Marta, patrząc na niego przez wąską szparę, i z zaskoczeniem poczuła w sobie coś zupełnie nowego.