że nie ma w niej już strachu. Zamiast niego pojawiło się chłodne, niemal obojętne współczucie. Łukasz, stojący po drugiej stronie drzwi, wydał jej się po prostu żałosny.
— Przyszedłem po zimowe opony. Leżały na balkonie — rzucił, po czym urwał i uciekł wzrokiem w bok. — A poza tym… jak ty tu w ogóle żyjesz? Sąsiedzi już cię wykańczają? Mówiłem, że tak będzie.
Wtedy Marta zrozumiała. Nic mu się nie ułożyło. Ta jego wielka, nowa przyszłość najwyraźniej zaczęła się sypać. Młoda wybranka najpewniej wyciągnęła z niego wszystko, co miał pod ręką, a kiedy pojawiły się zwykłe codzienne kłopoty, po prostu wyrzuciła go za próg. Wrócił tutaj, licząc, że zobaczy Martę złamaną, zapłakaną i bezradną. Chciał choć przez chwilę poczuć się silniejszy.
— Opony wyniosłam wczoraj na klatkę, pod zsyp — odparła spokojnie. — Ktoś już je zabrał. A u mnie wszystko w porządku.
Zamierzała domknąć drzwi, lecz Łukasz zdążył wsunąć czubek buta w szparę.
— Ej, nie pozwalaj sobie za dużo. Wpuść mnie, muszę przejrzeć swoje rzeczy — syknął, a jego głos nagle stał się cienki i nerwowy.
W tej samej chwili na piętrze z głuchym pomrukiem zatrzymała się winda. Drzwi rozsunęły się powoli i na korytarz wyszedł Mateusz. Miał wyjechać poprzedniego dnia, ale lot odwołano z powodu śnieżycy, więc wrócił bez uprzedzenia.
Podszedł do Łukasza niespiesznie. Na klatce schodowej zapadła taka cisza, że Marta słyszała własny oddech.
— Kolego, zabierz nogę — powiedział Mateusz niskim, spokojnym głosem. W tym tonie było jednak coś takiego, że Łukasz odruchowo przełknął ślinę.
— A ty niby kto jesteś? — burknął, odwracając się gwałtownie i próbując przybrać pewną minę. Przy Mateuszu, w jego wysłużonej kurtce pachnącej wiatrem i solą, z ciężkim, nieruchomym spojrzeniem, wyglądał jednak jak nastolatek przyłapany na czymś głupim.
— Mieszkam tutaj. Za to ty pomyliłeś drzwi — odparł Mateusz i po prostu stanął między nim a mieszkaniem, wypychając go samą obecnością. — Noga. Z powrotem. Odwracasz się i idziesz do windy.
Łukasz przełknął nerwowo. Spojrzał jeszcze na Martę, jakby spodziewał się, że stanie po jego stronie. Ona tylko skrzyżowała ramiona na piersi. Nie było w jej twarzy ani lęku, ani żalu.
— A idźcie wy wszyscy — wypluł w końcu i zgarbiony ruszył szybko schodami w dół, nawet nie czekając na windę.
Mateusz odprowadził go wzrokiem, a potem odwrócił się do Marty. Rysy twarzy natychmiast mu złagodniały.
— Odwołali lot — powiedział zwyczajnie, zdejmując plecak z ramienia. — Wpuścisz?
Marta odpięła łańcuch i otworzyła drzwi na oścież.
— Wchodź. Ugotowałam barszcz.
Patrzyła, jak zdejmuje buty i ustawia je starannie na wycieraczce, a w niej samej powoli rozlewało się coś ciepłego, żywego i jasnego. Łukasz był przekonany, że sprzedając te metry kwadratowe, zniszczył jej życie. Tymczasem, nawet o tym nie wiedząc, podarował jej coś bezcennego. Zrobił miejsce.