— Teraz sam, kochanie. Przecież mamy oddzielne finanse.
Po dwóch miesiącach zaczął już wyczuwać, że jego genialny system nie działa dokładnie tak, jak sobie wyobrażał.
— Agnieszka, a mój jogurt gdzie?
— Twój? Kupiłam dla siebie i dzieci. Na twojej liście niczego takiego nie widziałam.
— Myślałem, że weźmiesz też dla mnie.
Spojrzałam na niego z najłagodniejszą miną, na jaką było mnie stać.
— Wojciechu, oczywiście. Tylko przelejesz mi połowę ceny? Czy rozliczamy to jakoś inaczej?
Prychnął pod nosem i wyszedł z kuchni.
W trzecim miesiącu sam zaproponował, żeby „wrócić do normalności”.
— Agnieszka, dajmy już spokój z tym absurdem. To jest jakieś chore.
— Nie, Wojciechu — odpowiedziałam spokojnie. — Miałeś rację. To naprawdę wygodne. Każdy odpowiada za siebie, dokładnie tak, jak chciałeś. Bardzo nowocześnie, europejsko.
— Agnieszka, no przestań już!
— Miesiąc temu krzyczałeś, że siedzę ci na karku. Ja tylko spełniam twoją wolę. Nie zamierzam więcej być twoim ciężarem.
Obraził się. I trzymał tę obrazę wyjątkowo długo.
A po pół roku wydarzyło się dokładnie to, na co byłam przygotowana.
W firmie Wojciecha zaczęły się „optymalizacje”. Zdegradowali go, a pensja spadła do około 4100 zł. Wrócił do domu blady, jakby ktoś spuścił z niego całe powietrze.
— Agnieszka, mam kłopoty w pracy…
— Bardzo mi przykro, kochanie.
— Musimy natychmiast wrócić do wspólnego budżetu. Nie wyrabiam z rachunkami, samochodem, OC… Mam jeszcze kartę kredytową, pamiętasz? Brałem na remont.
Pamiętałam doskonale. Remontował swój garaż. Ja nie miałam z tym nic wspólnego.
Wyjęłam kalkulator, usiadłam naprzeciwko niego i mówiłam zupełnie spokojnie:
— Wojciechu, policzmy uczciwie. Tak jak lubisz. Przez te pół roku wydałam na jedzenie około 3600 zł. Na rzeczy dla dzieci mniej więcej 2900 zł. Na ubrania dla siebie — zero, chodziłam w tym, co miałam. Razem na rodzinę poszło z mojego „drobnego” dochodu około 6500 zł.
— Ja też przecież płaciłem!
— Opłacałeś rachunki za mieszkanie. Około 2100 zł przez pół roku. I tyle, Wojciechu. Auto jest twoje, kredyt za mieszkanie już spłacony, innych rodzinnych kosztów po twojej stronie nie było. Różnica wychodzi mniej więcej 4400 zł na moją korzyść.
— Ty… ty to wszystko zapisywałaś?!
— Sam powiedziałeś, że ma być po europejsku. Europejczycy prowadzą rachunki, Wojciechu.