Pod pachą niosła drobiazg dla męża — kubek z nadrukiem: „Dowódca od kawy”. W mieszkaniu panowała cisza tak napięta, że aż dźwięczała w uszach. Tylko drzwi do sypialni nie były domknięte. Natalia Góreckiówna zajrzała przez szparę i w jednej chwili poczuła, jak krew uderza jej do skroni.
Elżbieta Walczakówna stała tyłem przy otwartej komodzie. W uniesionej dłoni, ujęte między kciuk a palec wskazujący, zwisały majtki Natalii, jakby były wadliwą próbką towaru. Zwyczajne, bawełniane, z wyblakłym misiem. Teściowa nie zerkała na nie mimochodem. Ona je oglądała. Badała materiał opuszkami palców, mrużąc oczy, jakby sprawdzała wytrzymałość szwów dla przyszłej dynastii wnuków, która — w jej przekonaniu — miała kiedyś wyjść właśnie z tej bielizny.
— Pani Elżbieto — odezwała się Natalia, a głos miała matowy i zduszony, jak po długim krzyku. — Co pani robi?
Teściowa odwróciła się bez pośpiechu, z miną królowej, której przerwano mało istotną inspekcję. Nie cisnęła bielizny byle jak. Odłożyła ją starannie, niemal uroczyście, jakby stawiała pieczęć: zatwierdzam albo raczej skazuję.
— Sprawdzam, Natalio. Gospodyni musi wiedzieć, w jakim stanie znajdują się jej… zasoby strategiczne. A tu, jak widzę, szwy macie dość marne.
To nie była już zwykła bezczelność. To było wtargnięcie w miejsce najgłębiej prywatne, tam, gdzie człowiek nie wpuszcza nikogo bez zaproszenia. Cierpliwość Natalii, naciągana od tygodni jak cienka gumka, pękła nagle z suchym, ostrym trzaskiem.
— Nie ma pani prawa! — wyrwało się z niej, a głos natychmiast nabrał mocy. — To moje rzeczy! Moja komoda! Moja bielizna! Jak pani śmie?!
Z twarzy Elżbiety Walczakówny w jednej sekundzie zniknęła maska życzliwej doradczyni. Pod spodem ukazał się zimny, twardy kamień. Kobieta zrobiła krok naprzód, a jej cień padł na Natalię.
— O, proszę, jak nam synowa zasyczała — przeciągnęła słodko, lecz w tym słodzie był jad. — Ty naprawdę mówisz to do mnie? Czy ty jeszcze masz rozum?
Po chwili jej ton stwardniał, jakby obłożono go lodem.
— To jest dom mojego syna. Jedynego mężczyzny w tym mieszkaniu. To on jest tutaj gospodarzem, nie ty. I masz natychmiast zamknąć tę swoją buzię.