— I ja mówiłam wczoraj Tomaszowi — podchwyciła Agnieszka Pawłowskiówna, poprawiając serwetkę na kolanach — że może najwyższy czas odświeżyć mieszkanie. Tapety są już zupełnie wyblakłe. Młodzi powinni myśleć perspektywicznie, a nie żyć z dnia na dzień.
Katarzyna Witkowskiówna jadła w milczeniu, jakby każde kolejne zdanie odbijało się od niej i spadało gdzieś pod stół. Starała się skupić na talerzu. Jednak gdy na stół trafiło danie główne — jej popisowy kurczak w kremowym sosie — Agnieszka spróbowała pierwszy kęs i demonstracyjnie skrzywiła usta.
— Doprawdy zadziwiające, że ktoś cię w ogóle poślubił z takimi zdolnościami kulinarnymi — wypaliła bez cienia skrępowania. — Mięso nijakie, sos rzadki jak woda. Za moich czasów dziewczynki od dziecka wiedziały, jak prowadzić dom.
Justyna Borkowskiówna parsknęła śmiechem.
— Oj, ciociu, nie bądź taka surowa. Przynajmniej Katarzyna jest szczupła. Chociaż… aż za bardzo. Wyglądasz, kochana, jakbyś była na jakiejś głodówce. Pięć, może siedem kilo więcej by ci nie zaszkodziło. Teraz sprawiasz wrażenie, jakby w waszej lodówce świeciło pustkami.
Robert Zawadzki odsunął talerz i wtrącił się tonem eksperta:
— Zajrzałem do łazienki. W fugach między kafelkami pojawia się pleśń. Trzeba to kontrolować. To już kwestia higieny. Gospodyni powinna takie rzeczy wychwytywać od razu.
W Katarzynie coś nagle pękło. Powoli podniosła się z krzesła. Przez lata tłumiła w sobie podobne chwile — zaciskała zęby, uśmiechała się, milczała. Teraz fala, którą dotąd powstrzymywała, wezbrała z całą siłą. Tomasz Zając spojrzał na nią z zaskoczeniem.
— Kasia? Dokąd idziesz?
Omioła wzrokiem zgromadzonych: Justynę z jej bezczelnym uśmieszkiem, Roberta usatysfakcjonowanego, że wytknął „uchybienie”, Agnieszkę z miną wiecznie niezadowolonej sędziny.
— Wiecie co? — powiedziała cicho, ale wyraźnie. — Wystarczy. Mam dość.
Podeszła do drzwi i otworzyła je szeroko.
— Proszę wyjść. I nie wracać. Nie czuję, żebyśmy byli rodziną.
Zapadła cisza tak gęsta, że słychać było tykanie zegara w kuchni. Justyna pierwsza odzyskała głos.
— Katarzyno, czy ty postradałaś rozum? Jesteśmy przecież bliskimi!
— Bliskimi? — Katarzyna zaśmiała się krótko, bez radości. — Bliscy nie przychodzą po to, by punktować każdą rysę na ścianie. Nie siadają przy czyimś stole tylko po to, by wyśmiać obiad. Od lat słucham tych samych uwag i udaję, że mnie to nie dotyka. To się właśnie skończyło.
Tomasz wstał gwałtownie.
— Uspokój się. Oni nie chcą źle…
— Nie chcą źle? — odwróciła się do niego, a w jej oczach zobaczył coś, czego wcześniej nie dostrzegał: zmęczenie, zawód i twardą determinację. — Jeśli zamierzasz ich usprawiedliwiać, możesz wyjść razem z nimi. To mój dom i nie pozwolę więcej, by mnie tu poniżano.
Otworzył usta, lecz pod jej spojrzeniem słowa ugrzęzły mu w gardle.
Agnieszka oburzyła się głośno:
— Jak ty się zachowujesz! My mamy większe doświadczenie, chcemy dobrze doradzić! Dzisiejsza młodzież nie zna granic!
— Wyjście jest tam — wskazała drzwi, nie spuszczając z nich wzroku. — Natychmiast.
Justyna poderwała się z krzesła, oddychając ciężko.
— Tomasz, przecież nie pozwolisz, żeby ona tak z nami postąpiła…