— To jest moje mieszkanie. Nie zamierzam zmieniać go w hotel robotniczy — dokończyła chłodno Anna Nowickiówna.
Na twarzy Marcina pojawił się grymas irytacji.
— „Moje, moje”… — przedrzeźniał ją z niesmakiem. — A ja to niby gdzie mieszkam? Na korytarzu?
— Mieszkasz tutaj, owszem. Ale decyzja, kto przekracza próg tego domu, należy do mnie.
— Mówisz o mojej matce — jego głos stwardniał jak beton.
— Twoja mama bywa u nas często i nigdy nie robiłam z tego problemu — odpowiedziała spokojnie. — Jednak wprowadzenie na święta sześciu osób do dwupokojowego mieszkania to zupełnie inna sprawa. Na to się nie zgodzę.
Marcin odchylił się na krześle i skrzyżował ręce na piersi.
— Dobrze. Wrócimy do tematu później.
Rozmowa urwała się tak nagle, jakby ktoś przeciął ją nożem. Anna w ciszy sprzątnęła ze stołu, a on zniknął w pokoju, włączając telewizor. Reszta dnia upłynęła w lodowatej atmosferze.
Nazajutrz wróciła z pracy znacznie później niż zwykle. Narada przeciągnęła się w nieskończoność, a potem jeszcze zatrzymano ją w magazynie z powodu bałaganu w dokumentach dostawy. Zmierzchało, gdy otwierała drzwi. Zdjęła płaszcz i już po pierwszym kroku poczuła, że w mieszkaniu wisi napięcie.
Marcin stał w przedpokoju. Ramiona miał zesztywniałe, dłonie zaciśnięte w pięści. Anna zatrzymała się.
— Co się stało?
Podszedł bliżej, patrząc na nią z wrogością.
— Dosyć tego. Spakuj swoje rzeczy. Mama z rodziną przyjeżdża tu do Nowego Roku. Ciebie tu nie potrzeba.
Powoli zamknęła za sobą drzwi.
— Słucham?
— Słyszałaś. Dzwoniła. Są już spakowani, pojutrze wyruszają. Potrzebują miejsca. A ty będziesz tylko zawadą.
— Ja? We własnym mieszkaniu?
— W moim mieszkaniu! — wybuchnął. — Też tu mieszkam i mam takie samo prawo!
Torebka wylądowała z hukiem na podłodze.
— Mieszkasz tutaj, bo wyraziłam na to zgodę. Akt własności jest na mnie. Dostałam to mieszkanie jeszcze przed ślubem. To mój spadek.
— Mam gdzieś twój spadek! — uderzył pięścią w ścianę. — Mama chce przyjechać i przyjedzie!
— Bez mojego pozwolenia nikt tu nie zamieszka — powiedziała twardo.
Zbliżył się tak, że niemal czuła jego oddech.
— Myślisz, że możesz mi rozkazywać?
Uniósłszy podbródek, spojrzała mu prosto w oczy.
— Nie rozkazuję. Informuję. Lokal należy do mnie. Ja decyduję.
Odwrócił się gwałtownie i trzasnął drzwiami do pokoju. Anna została sama w korytarzu, wpatrując się w zamknięte skrzydło. W środku coś w niej zastygło. To nie był już zwykły spór małżeński — to było przekroczenie granicy.
Wieczór minął w milczeniu. On nie wychodził ze swojego pokoju, ona zaszyła się w kuchni. Zaparzyła herbatę i usiadła przy oknie. Na podwórzu latarnie oświetlały puste ławki, a wiatr przeganiał po asfalcie suche liście.
Około północy rozdzwonił się telefon. Na ekranie wyświetliło się imię: Krystyna Królówna. Przez chwilę wahała się, czy odebrać, w końcu jednak przeciągnęła palcem po wyświetlaczu.
— Anno? — głos teściowej był chłodny, oficjalny. — Marcin powiedział, że nie życzysz sobie naszego przyjazdu.
— Pani Krystyno, nie sprzeciwiam się odwiedzinom. Po prostu sześć osób to za dużo jak na takie mieszkanie.
— Jakoś się pomieścimy. Marcin w swoim pokoju, ja z siostrą na kanapie, młodzi na materacach. To żaden problem.
— Dla mnie to kłopot.
— Kłopot — powtórzyła z naciskiem. — Mój syn haruje jak wół, utrzymuje cię, a ty nie potrafisz przyjąć jego matki pod dach?
— Marcin pracuje przede wszystkim dla siebie — odparła spokojnie. — Ja również mam etat i utrzymuję się sama.
— Twoja śmieszna firemka i te grosze? — prychnęła teściowa. — On robi wszystko, żebyś miała wygodne życie!
Anna przymknęła oczy. Ta rozmowa nie prowadziła donikąd.
— Mieszkanie jest zapisane na mnie. To ja podejmuję decyzje.
— A więc tak — w głosie Krystyny zabrzmiała drwina. — Chciwa jesteś, to cała prawda. Rodzice zostawili ci lokal, a ty nie potrafisz podzielić się nim z rodziną męża.
— Chcę spokojnie spędzić sylwestra. Bez gości.
— Bez gości? Krewni twojego męża to dla ciebie obcy ludzie?
Anna rozłączyła się bez pożegnania. Teściowa nie zamierzała słuchać argumentów — chodziło wyłącznie o postawienie na swoim.
Następnego ranka Marcin wyszedł z domu bez słowa. Anna miała wolne w środku tygodnia i postanowiła zająć się porządkami. Ścierała kurze, myła podłogi, porządkowała szafy. Mechaniczne czynności pozwalały choć na chwilę uciszyć myśli.
W południe zadzwonił telefon. Dzwoniła jej wieloletnia przyjaciółka, Monika Przybylskiówna, z którą znały się jeszcze ze szkoły.
— Co u ciebie? Dawno się nie widziałyśmy.
— Wszystko w porządku — skłamała Anna.
— Nie oszukuj mnie. Słychać, że coś jest nie tak. Opowiadaj.
Westchnęła i streściła całą sytuację: pomysł sylwestrowej inwazji, kłótnię z mężem, telefon od teściowej. Monika słuchała uważnie, wtrącając od czasu do czasu krótkie pytania.
— I co zamierzasz? — zapytała w końcu.
— Nie wiem. Marcin się do mnie nie odzywa.
— Ustąpisz?
— Nie. To mój dom. Jeśli teraz się zgodzę, później będzie tylko gorzej.
— Słusznie — przytaknęła Monika Przybylskiówna.