Za plecami próbował jeszcze ukryć przypaloną patelnię z jakimiś niedosmażonymi półproduktami, które bardziej straszyły, niż nadawały się do jedzenia.
— A gdzie Agata? I co z obiadem? — zapytała chłodno Barbara Nowickiówna, omiatając wzrokiem pusty salon.
— Ona… wyjechała — wydusił Tomasz Pawlak, unikając spojrzeń.
Wśród krewnych zawrzało. Jedna z cioć prychnęła z przekąsem:
— Tomaszu, przecież zapewniałeś przez telefon, że wszystkim się zajmiesz! Taki z ciebie gospodarz, a nawet chleba nie ma na stole!
Po godzinie zjawił się dostawca z całodobowego baru za rogiem. Na blacie wylądowały trzy pogniecione kartony z podejrzanie pachnącą pizzą oraz dwa plastikowe pudełka z osowiałymi rolkami sushi. Za tę kulinarną „ucztę” Tomasz zapłacił połową swoich skrzętnie odkładanych oszczędności.
Rodzina siedziała w milczeniu, dłubiąc plastikowymi widelczykami w wystygniętych kawałkach ciasta, po czym bez skrępowania zaczęła wytykać mu nieudolność. Barbara Nowickiówna była czerwona jak burak — jej triumfalne wejście przed siostrami zamieniło się w kompromitację na oczach wszystkich. Co znamienne, nie padło ani jedno oskarżenie pod moim adresem. Cała fala krytyki spadła na samozwańczego „organizatora”.
— Czegoś tak żenującego dawno nie widziałam — oznajmiła jedna z kuzynek, odsuwając krzesło. — Chodźmy, najwyraźniej nikt tu na nas nie czekał.
Pod wieczór mieszkanie opustoszało. Tomasz siedział na kanapie z twarzą ukrytą w dłoniach. Kot ocierał się o jego nogę, jakby próbował dodać mu otuchy.
Wróciłam dopiero w niedzielę po południu — wypoczęta, spokojna, w doskonałym nastroju. W domu panowała cisza. Tomasz nie próbował wszczynać rozmów, nie wspominał już o „kobiecym obowiązku”. Barbara Nowickiówna również zamilkła — nie zadzwoniła ani tego dnia, ani przez kolejne dwa miesiące. Granice zostały wytyczone jasno, publicznie i bez możliwości cofnięcia.
Drogie panie, nie przejmujcie na siebie cudzych deklaracji. Pozwólcie dorosłym ludziom odpowiadać za własne przechwałki i ambicje. Gdy przestajecie być wygodnym trybikiem w czyjejś machinie, mechanizm szybko się zacina, a jego konstruktor zaczyna respektować wasze prawo do odpoczynku. Najważniejsze to w porę powiedzieć „nie” — i bez wyrzutów sumienia zająć się własnym życiem.