Słowa zawisły w powietrzu jak ciężka kurtyna. Dodałam już spokojniej:
— Transakcja została odrzucona pół godziny temu. Zablokowałam ją, gdy tylko pojawiło się powiadomienie z mBanku. Dlatego na dzisiejszą „uroczystość” nie ma ani grosza. I nie będzie.
Mateusz Wieczorek zrobił się blady jak ściana. Otwierał i zamykał usta, jakby nagle zabrakło mu tlenu.
— Justyna, ty… przy mojej mamie? Oszalałaś?
— Nie. Po prostu podliczyłam wydatki. W Excelu wszystko się zgadza. Ty finansujesz „Opony” — czyli Oliwię Mazur zapisaną jako „Marek Nowakowski — Opony” — z mojego dochodu, a ja opłacam twojej matce loft, który wynajęłam przez własną firmę „Logistic-Center” pod fikcyjną prezentację. Skoro żadnej prezentacji nie ma, rozwiązuję umowę. Macie dziesięć minut na spakowanie cateringu i opuszczenie sali.
— Nie masz prawa! — zapiszczała Barbara Sikora. — To moje urodziny!
— Mam pełne prawo. Jestem prezesem spółki, a faktura wystawiona jest na mnie.
Odwróciłam się do menedżera.
— Panie Jacku Michalak, potwierdzam anulowanie rezerwacji firmowej. Koszty niewykorzystanego alkoholu proszę obciążyć pana Mateusza Wieczorka jako osobę prywatną. Jego dane są w dokumentach kaucji.
Chwyciłam Oskara za rękę. Jego dłoń była ciepła, moja lodowata. Ruszyliśmy w stronę wyjścia. Za plecami wybuchł chaos: Barbara krzyczała coś o „żmii, którą wykarmiła”, Mateusz próbował szarpać się z Jackiem, a goście, unikając mojego wzroku, pośpiesznie kierowali się do szatni.
Na Piotrkowskiej siąpił drobny deszcz. Marzec w Łodzi potrafi być wyjątkowo nieprzyjemny — brudne resztki śniegu, ciężkie chmury i wiatr, który wciska się pod płaszcz.
Zamówiłam taksówkę przez FreeNow. Najtańszą opcję. Od tej chwili każdą złotówkę musiałam oglądać dwa razy — adwokat od rozwodów na Piotrkowskiej liczył siedem tysięcy już za pierwszą konsultację.
— Mamo, a do babci już nie pojedziemy? — zapytał cicho Oskar, gdy wsiedliśmy do pachnącego sztucznym odświeżaczem renault.
— Do tej babci nie, kochanie. Może jutro wyskoczymy do Manufaktury na film?
W mieszkaniu panowała cisza. Wstawiłam wodę na herbatę. Jedwabna bluzka z „12 Storeez” była nie do uratowania — na materiale zostały dziwne zacieki. Zdjęłam ją i bez żalu wrzuciłam do kosza pod zlewem. Chwilę później dołączyła do niej oprawiona fotografia naszej „szczęśliwej” rodziny, która dotąd stała na lodówce.
Mateusz wrócił po godzinie. Bez krzyków, bez demonstracyjnego trzaskania drzwiami. Wszedł cicho, jak ktoś, kto właśnie przegrał.
— Mama prawie wylądowała w szpitalu. Ciśnienie sto osiemdziesiąt — powiedział zmęczonym głosem. — Wiesz, co zrobiłaś? Ośmieszyłaś nas przed wszystkimi.
Patrzyłam przez okno na światła łódzkiej wieży telewizyjnej.
— Wystawiłam rachunek, Mateusz. Za wszystko. I to według najwyższej stawki.
Rzucił klucze na stół.
— Wyprowadzam się do matki. Składaj pozew, jeśli chcesz. Ciekawe, jak sobie poradzisz, gdy sama będziesz utrzymywać Oskara.
— Alimenty zostaną naliczone od twoich realnych dochodów — odparłam spokojnie. — Zgrałam już raporty dotyczące premii przelewanych przez działalność twojego kolegi. Urząd skarbowy z pewnością się nimi zainteresuje. A mieszkanie kupiliśmy z programu rodzinnego wsparcia, więc jutro składam wniosek o wyodrębnienie udziałów dla dzieci. Tobie przypadnie jakieś pięć metrów przy łazience. Możesz tam zamieszkać albo sprzedać. Najpierw jednak oddasz połowę kwoty za „złoty” voucher, który miesiąc temu kupiłeś Oliwii. Wszystko widziałam w historii rachunku.
Stał w przedpokoju w swojej drogiej kurtce i nagle wyglądał jak ktoś zupełnie inny — niepewny, przygaszony, zwykły facet po czterdziestce z długami i mglistą przyszłością.
— Zawsze byłaś taka wyrachowana? — zapytał chrapliwie.
— Nie. Dopiero od ostatnich ośmiu minut.
Wyszedł, trzaskając drzwiami. Nie uroniłam ani jednej łzy. Nie było węzła w gardle ani rozdzierającej pustki. Czułam raczej satysfakcję, jak po zamknięciu wieloletniego bilansu, w którym wreszcie zgadza się każda kolumna.
Dopiłam herbatę. Jutro trzeba kupić mleko i chleb w Biedronce. I zapisać się na manicure. Szklanka wody zmyła nie tylko tusz do rzęs, lecz także resztki mojej naiwności.
Na parapecie stał stary kaktus w popękanej doniczce. Zapomniałam o nim przez tydzień, a mimo to wypuścił maleńki, kolczasty pąk.
Telefon zawibrował: „Autopłatność anulowana”.
Zgasiłam światło i położyłam się spać. W sypialni było chłodno, ale po raz pierwszy od dawna naprawdę spokojnie.