— I co, Magdaleno, dalej liczysz każdy grosz od pierwszego do pierwszego? — Tomasz Nowicki pochylił się nad stołem tak blisko, że poczułam intensywną woń alkoholu zmieszaną z ciężkimi, drogimi perfumami. — Byłaś szarą myszką i nic się nie zmieniło. Zwykła biedaczka.
Ostatnie słowo wypowiedział półgłosem, niemal przez zaciśnięte zęby, tak by dotarło wyłącznie do mnie. W restauracji dudniła muzyka, nasi dawni znajomi z klasy śmiali się głośno i wznosili toasty, świętując dwudziestolecie matury. Nikt nie interesował się tym, co rozgrywało się na końcu długiego stołu.
Spojrzałam spokojnie na mężczyznę, z którym spędziłam pięć wyjątkowo trudnych lat. Tomasz wyraźnie przybrał na wadze, w jego twarzy pojawiła się sytość i arogancja, a na nadgarstku połyskiwał masywny zegarek. Całą postawą demonstrował, że uważa się za człowieka sukcesu.
— Nie staraj się mnie prowokować, Tomaszu — odpowiedziałam opanowanym tonem, odsuwając prawie pełną szklankę wody mineralnej. — Od dawna nie mamy ze sobą nic wspólnego. Zachowaj swoje opinie dla siebie.
— Jakie opinie? Ja tylko stwierdzam fakty! — odchylił się na krześle i podniósł głos, żeby usłyszeli go siedzący obok. — Patrzę na ciebie i aż mi żal. Skromna sukienka, zero biżuterii. Mówiłem ci kiedyś: trzymaj się mnie, głuptasie, będziesz opływać w luksusie. Ale ty przecież zawsze taka dumna.
Siedząca obok Monika Michalakówna, największa plotkara z naszej klasy, natychmiast nadstawiła uszu i przysunęła się bliżej.
— Naprawdę aż tak ci się powiodło? — zapytała z udawaną niewinnością, wpatrzona w niego jak w obrazek.
— A jak! Własna firma, handel materiałami budowlanymi. Pół roku temu odebrałem z salonu nowe auto — oznajmił z samozadowoleniem, wyciągając z kieszeni marynarki ciężki, czarny kluczyk i rzucając go niedbale na obrus. — Czarny sedan, pełna opcja, skórzana tapicerka, wszystko jak trzeba. Warty tyle, co trzy mieszkania w naszej dzielnicy.
Monika westchnęła z zachwytu. Kilkoro innych kolegów spojrzało z uznaniem na połyskujące logo znanej marki. Tomasz pławił się w ich zainteresowaniu. Potrzebował tego podziwu jak powietrza, a jeszcze bardziej zależało mu, by mnie upokorzyć na tle swojej rzekomej potęgi.
Lata temu odszedł ode mnie, zabierając wszystkie nasze wspólne oszczędności. Oświadczył wtedy, że jestem dla niego ciężarem i że przy mnie nigdy nie osiągnie sukcesu. Zostałam sama w pustym, wynajmowanym mieszkaniu, otoczona narastającymi problemami, które miały dopiero pokazać, jak wiele będę musiała udźwignąć.