— No to co, chyba możemy zacząć myśleć o dziecku.
Michał podszedł do niej od tyłu, objął ją w pasie i oparł twarz na jej szyi. Karolina stała na środku salonu i w milczeniu oglądała jasne, beżowe ściany w standardowym wykończeniu deweloperskim. Do mieszkania wnieśli tylko to, co absolutnie konieczne: rozkładaną kanapę, stół, pralkę i lodówkę. Reszta wciąż czekała — trzeba było zawiesić firany, rozpakować kartony, poukładać drobiazgi. W powietrzu unosił się zapach świeżej farby zmieszany z chemiczną wonią nowej podłogi.
— O dziecku? — prychnęła lekko, nawet się nie odwracając. — Tu ledwo jest miejsce dla nas dwojga.
— Dorobimy się, kupimy coś większego.
— Jasne. Najpierw spłacimy kredyt na dwadzieścia pięć lat, potem weźmiemy następny. Może na siedemdziesiąte urodziny wprowadzimy się do dwupokojowego.
Michał westchnął, puścił ją i przeszedł się po pokoju, przesuwając palcami po parapecie.
— Zawsze wszystko przeliczasz.
— Ktoś musi — odpowiedziała z pozorną lekkością.
Uśmiechnęła się, ale w środku poczuła ukłucie niepokoju.
Spojrzał na zegarek i zaklął pod nosem.
— Muszę lecieć. Na trzecią mam zlecenie. Komuś pralka zalała łazienkę, przez telefon prawie płakała — mam być natychmiast.
— No to jedź. Może zarobisz na nasze przyszłe dwa pokoje.
Pocałował ją w czubek głowy i wyszedł. Po chwili trzasnęły drzwi, a potem zaszumiała winda. Została sama.
Powoli obeszła mieszkanie, dotykając ścian, jakby chciała upewnić się, że są prawdziwe. Ich własne miejsce. A właściwie — jej. Przy podpisywaniu umowy kredytowej doradca od razu zasugerował, żeby Michała nie wpisywać jako współkredytobiorcy. Pracował bez oficjalnej umowy, do tego miał kartę kredytową i inny kredyt — bank mógłby zacząć zadawać pytania i wszystko skomplikować. Karolina natomiast była księgową, od pięciu lat w tej samej firmie, z czystą historią i stałym wynagrodzeniem. Dla banku — klient idealny. Decyzja przyszła w tydzień.
Kredyt był na nią. Odpowiedzialność również.
Gdy ogarniał ją lęk, sięgała po kalkulator — stary nawyk. Rata wynosiła trzydzieści dwa tysiące złotych. Opłaty za media — trudno jeszcze oszacować, ale przynajmniej pięć tysięcy trzeba było przyjąć. Do tego jedzenie, bilety, spłata karty, którą ciągnęła od ubiegłego roku. Liczby ustawiały się w równych kolumnach — znajome, chłodne, bezlitosne.
Kalkulator zawiesiła na lodówce, na magnesie z napisem „Wszystko się ułoży”, który dostała od mamy na ostatnie urodziny.
Telefon zadzwonił, gdy zamykała notes. Na wyświetlaczu pojawiło się: „Halina”.
— Karolinko, dzień dobry. Jestem niedaleko was, pomyślałam, że wpadnę zobaczyć, jak się urządziliście. Już mieszkacie?
— Tak, wprowadziliśmy się. Proszę przyjechać.
— Będę za kwadrans.
Karolina rozejrzała się krytycznie. Kartony przy ścianie, gołe okna bez zasłon, stos ubrań na kanapie, smugi po myciu podłogi. Trudno. Nie zapraszała jej na pokazowe otwarcie.
Halina zjawiła się dokładnie po piętnastu minutach — w jasnym płaszczu, z torbą w ręku i miną kontrolera.
— Witaj, Karolinko.
— Proszę wejść.
Teściowa przeszła do salonu i zaczęła lustrować wnętrze. Jej spojrzenie zatrzymywało się na nierozpakowanych pudłach, pustych oknach, nieporządku.
— Ciasno tu macie. I tak pusto w tych oknach, żadnych porządnych firan. Rzeczy po kątach.
— Dopiero co się wprowadziliśmy. Wszystko zrobimy po kolei — odpowiedziała spokojnie Karolina.
— Oby.
W kuchni Halina wyjęła z torby magnes — biały niedźwiedź i napis: „Białystok — serce Podlasia”. Przyczepiła go do lodówki, przesuwając nieco magnes od mamy.
— Na pamiątkę. Żebyście pamiętali, skąd pochodzicie.
Karolina bez słowa nastawiła wodę na herbatę.
Przy stole Halina szybko przeszła do sedna.
— U mojej Agnieszki wciąż pod górkę. Wynajmują z Pawłem dwupokojowe, z małym Kacprem, i co miesiąc oddają właścicielce dwadzieścia siedem tysięcy. Przecież to majątek wyrzucany w błoto! Dziecko ma trzy lata, potrzebuje stabilności, a nie tułaczki. Ja kątem u nich mieszkam, dopóki mojego domu nie wybudują. Deweloper obiecywał wrzesień, teraz mówi o grudniu, a może i o wiośnie. Siedzimy sobie na głowach.
— Rzeczywiście, ciężka sytuacja — odparła ostrożnie Karolina.
— Wam to poszło gładko. Wniosek, decyzja i gotowe. A oni od roku próbują. Paweł ma kilka kredytów — najpierw samochód, potem coś jeszcze. Banki patrzą na jego zobowiązania i odmawiają. A sama Agnieszka nie ma wystarczających dochodów.
Karolina milczała, ogrzewając dłonie o kubek.
— Potrzebny im poręczyciel. Ktoś z dobrą historią kredytową, z oficjalnym wynagrodzeniem. Tacy są dla banków wiarygodni.
W przedpokoju zgrzytnął klucz — wrócił Michał. Zajrzał do kuchni i uśmiechnął się na widok matki.
— O, mamo. Mogłaś dać znać.
— A co, do własnego syna trzeba się umawiać?
Ucałował ją w policzek i usiadł przy stole. Karolina postawiła przed nim filiżankę.
— Właśnie opowiadam Karolinie o Agnieszce — ciągnęła Halina. — Potrzebują poręczyciela. Bank Pawła nie akceptuje przez te jego kredyty, a samej Agnieszce też odmawiają. Wy wzięliście kredyt, a o siostrze nie pomyślałeś, synku. Wiesz, jaka ona jest — ambitna, dumna, sama nie poprosi. Dlatego ja proszę. Gdyby Karolina zgodziła się zostać poręczycielem, bardzo by im to pomogło.
— Mamo, my sami spłacamy kredyt — rozłożył ręce Michał.
— Ale razem zarabiacie przyzwoicie, macie możliwości.
Karolina odstawiła kubek.
— Kredyt jest tylko na mnie, pani Halino. Michał pracuje bez umowy, doradca zalecił, żeby go nie wpisywać.
Teściowa zamilkła. Jej spojrzenie spoczęło na Karolinie — nagle chłodne, uważne, jakby zaczęła ją mierzyć od nowa.