— …zapytałeś mnie chociaż raz, jak naprawdę wygląda moja sytuacja w pracy? Czy daję sobie radę? Czy nie jest mi zwyczajnie za ciężko?
— Ale przecież radziłaś sobie! Sama powtarzałaś, że wszystko masz pod kontrolą!
— Mówiłam tak, bo bardzo chciałam, żeby to była prawda! — głos Agaty zadrżał i na moment podniósł się zbyt wysoko. Przerwała, wciągnęła powietrze, próbując odzyskać spokój. — Nie chciałam dokładać ci zmartwień. Wystarczyło, że sam przechodziłeś trudny czas — zamknięte sklepy, szukanie nowego zajęcia. Uznałam, że moje problemy mogą poczekać.
Podeszła do stołu, chwyciła butelkę wody, którą wcześniej przyniosła Katarzyna, i upiła kilka łyków.
— I wiesz, co z tego wyszło? Zostałam z tym wszystkim sama. Sama pracuję, sama podejmuję decyzje, sama zarabiam. A ty… jesteś obok. Jak lokator, którego utrzymuję.
— Agata, to niesprawiedliwe! Przecież dbam o dom! Gotuję, sprzątam, piorę!
— To prawda — przyznała spokojniej. — Zajmujesz się domem. Tylko że pomoc domową mogę zatrudnić. Kucharza też. Albo zamawiać gotowe jedzenie. To kwestia pieniędzy. Ale nie kupię sobie kogoś, kto będzie stał po mojej stronie. Kogoś, kto wesprze mnie, a nie wszystkich wokół.
— Iwona to nie „wszyscy wokół”! To moja siostra!
— Wiem. Dlatego jej pomagałam. Tylko pomoc to jedno, a wykorzystywanie — drugie. Twoja siostra przekroczyła granicę. A ty pozwoliłeś jej na to.
Mateusz zasłonił twarz dłońmi. Jego ramiona lekko się trzęsły. Agata patrzyła na niego z dziwnym chłodem. Kiedyś był dla niej całym światem. Śmiali się, planowali przyszłość, wierzyli, że zawsze będą po jednej stronie. Co się z tym stało?
— I co teraz? — zapytał cicho.
To pytanie zawisło w powietrzu. Co dalej?
— Nie mam odpowiedzi — odparła uczciwie. — Muszę to przemyśleć. Nas. Siebie. To, czy chcę tak żyć.
— Myślisz o rozwodzie? — spojrzał na nią zaczerwienionymi oczami.
— Nie wiem. Jeszcze nie. Ale jedno jest pewne — tak jak było, być nie może.
Spojrzała na ekran telefonu. Za dwadzieścia minut miała spotkanie.
— Mateusz, muszę wracać do obowiązków. Zaraz zaczynam naradę. Jedź do domu.
Podniósł się powoli.
— A co z Iwoną? Co mam jej powiedzieć?
Agata wzruszyła ramionami.
— Prawdę. Karta była na niezbędne wydatki, a ona potraktowała ją jak fundusz rozrywkowy. I że to się skończyło.
— Obrazi się.
— To jej sprawa.
Ruszył w stronę drzwi, lecz zatrzymał się jeszcze na moment.
— Agata… naprawdę nie zdawałem sobie sprawy. Nie chciałem, żeby to tak wyglądało.
— Wierzę ci — odpowiedziała cicho. — Tylko że to już nie wystarcza.
Kiedy wyszedł, przez kilka minut siedziała nieruchomo w sali konferencyjnej, wpatrzona w okno. Potem wstała, poprawiła bluzkę, odświeżyła makijaż i wróciła do gabinetu.
Katarzyna zerknęła na nią z niepokojem.
— Pani Agato, przepraszam, nie byłam w stanie go zatrzymać…
— Nic się nie stało, Kasiu. Wszystko w porządku.
— Może przynieść herbatę albo kawę?
Sekretarka wyraźnie nie wiedziała, jak się zachować.
— Dziękuję, później coś wezmę. Kto dziś jest na spotkaniu?
— Dział finansowy i prawnicy. Zaczynamy za kwadrans.
— W porządku. Proszę przygotować teczkę z dokumentami dotyczącymi umowy.
— Już leży na biurku.
Agata skinęła głową i weszła do swojego gabinetu. Otworzyła segregator, próbując skupić się na treści. Litery rozmywały się przed oczami, sens uciekał. Zamknęła go na chwilę i oparła się o fotel.
Rozwód? Próba ratowania małżeństwa? Wszystko było możliwe. Tylko czy Mateusz potrafi się zmienić? I czy ona jeszcze chce na to czekać?
Telefon zawibrował. Wiadomość od niego: „Przepraszam. Zrozumiałem. Spróbujmy to naprawić”.
Patrzyła na ekran dłuższą chwilę, po czym odłożyła urządzenie do szuflady. Teraz nie. Teraz jest praca.
Otworzyła dokumenty ponownie i zmusiła się do koncentracji. Punkt po punkcie, paragraf po paragrafie. Obowiązki nie poczekają. Życie też nie.
Do drzwi zapukał Piotr z finansów.
— Pani Agato, możemy zaczynać.
— Oczywiście — wstała, sięgnęła po laptop i teczkę. — Chodźmy.
Mijając lustro w korytarzu, spojrzała przelotnie na swoje odbicie. Elegancka, opanowana, profesjonalna. Nikt nie domyśliłby się, że jej prywatny świat właśnie się chwieje.
Uśmiechnęła się lekko — z nutą smutku, ale i determinacji. Da radę. Zawsze dawała.
Tego wieczoru, długo po tym jak większość pracowników opuściła biuro, Agata wciąż siedziała przy komputerze. Ochroniarz na dole przeglądał coś znudzony, a w budynku panowała cisza. Raporty były gotowe, maile wysłane. A jednak nie spieszyła się do domu.
Wzięła telefon. Trzy nieodebrane połączenia od Mateusza i dwie wiadomości.
„Masz rację. Byłem skupiony na sobie”.
„Chcę to naprawić. Daj mi szansę”.
Szansę… Może. Ale najpierw musi odpowiedzieć sobie na inne pytania — czego oczekuje, kim chce być, jak ma wyglądać jej przyszłość.
Odpisała krótko: „Porozmawiajmy w weekend. Spokojnie, bez kłótni. Zastanowimy się, co dalej”.
Wysłała wiadomość, wyłączyła komputer i spakowała rzeczy.
Na zewnątrz panował ciepły, jesienny wieczór. Miasto lśniło światłami, z oddali dobiegała muzyka, w powietrzu unosił się zapach kawy i pieczonych kasztanów. Agata szła powoli w stronę samochodu, wdychając chłodne powietrze.
Poradzi sobie. Z tym wszystkim.
Bo zawsze sobie radziła.
I tym razem też da radę.