Dziwne, lecz było to prostsze niż trzy lata życia w zawieszeniu.
— Rozumiem — odparła spokojnie. — Idź do matki, Piotrze.
— Co takiego?
— Mówię poważnie. Idź. Rzeczy zabierzesz jutro, kiedy ochłoniesz. Klucze zostawię u sąsiadki.
Piotr Witkowski patrzył na nią tak, jakby spodziewał się, że za moment parsknie śmiechem albo cofnie wszystko, co właśnie powiedziała. Katarzyna Zającówna jednak nie roześmiała się ani nie spuściła wzroku.
— Ty chyba nie zdajesz sobie sprawy, co robisz — odezwał się po chwili przyciszonym głosem.
— Zdaję sobie aż za dobrze.
Z korytarza dobiegł triumfalny głos Haliny Czerwińskiówny, która oznajmiła, że od początku wiedziała, iż ta kobieta nie ma ani serca, ani rozumu. Marcin Król dorzucił coś potakująco, bardziej z przyzwyczajenia niż z przekonania. Piotr stał jeszcze przez minutę bez ruchu, potem sięgnął po kurtkę i wyszedł. Katarzyna zamknęła za nim drzwi. Nowy zamek odpowiedział krótkim, suchym kliknięciem.
Poszła do kuchni, nastawiła czajnik i usiadła przy oknie. Po drugiej stronie szyby zapadł już wieczór.
Piotr odebrał swoje rzeczy dopiero po dwóch dniach. Przyszedł rano, kiedy Katarzyna była w pracy. Zabrał ubrania, laptopa i część dokumentów. Klucze, te nowe, które wcześniej zostawiła u sąsiadki, położył na kuchennym stole. Obok leżała kartka. Napisał, że potrzebuje czasu, żeby wszystko przemyśleć. Katarzyna przeczytała wiadomość, złożyła ją starannie i wsunęła do szuflady.
Ona również miała czas. I także myślała — tylko już bez pośpiechu, bez łez, bez szarpania się z nadzieją. W jej głowie pojawiła się chłodna trzeźwość, która przychodzi wtedy, gdy decyzja odkładana zbyt długo wreszcie zostaje podjęta.
Do prawniczki poszła tydzień później. Nie dlatego, że chciała działać gwałtownie. Po prostu musiała wiedzieć, jak wygląda sytuacja i jakie ma możliwości. Kobieta, która ją przyjęła, nie była już młoda. Siedziała prosto, niemal surowo, i miała zwyczaj mówić krótko, bez zbędnych ozdobników. Katarzyna opowiedziała jej wszystko od początku. Prawniczka słuchała uważnie, robiła notatki, a potem zapytała, czy są dokumenty dotyczące wkładu własnego oraz historia spłat kredytu hipotecznego.
Dokumenty były. Katarzyna zachowywała wszystko: wyciągi bankowe, potwierdzenia przelewów, umowę deweloperską, zaświadczenia z banku. Cztery lata prowadzenia rozliczeń w firmie budowlanej nauczyły ją porządku i dokładności. Ta nawykowa skrupulatność nagle okazała się bezcenna.
Prawniczka przejrzała papiery, uniosła wzrok znad teczki i powiedziała:
— Ma pani mocne podstawy.
Potem sprawy zaczęły toczyć się własnym rytmem. Powoli, formalnie, przez sąd, opinie, pisma i nieuniknione próby Piotra, by „dogadać się po ludzku”, oczywiście na warunkach korzystnych przede wszystkim dla niego. Katarzyna przychodziła na rozmowy, słuchała uważnie i odpowiadała zwięźle. Nie tłumaczyła się już nikomu. Halina Czerwińskiówna raz zadzwoniła, żeby oświadczyć, że Katarzyna jeszcze będzie żałować, a los potrafi być bezlitosny. Katarzyna odpowiedziała uprzejmie, że odnotuje tę opinię, po czym zakończyła rozmowę.
Postępowanie trwało trzy miesiące. Katarzyna przedstawiła kompletny zestaw dowodów: umowę kupna, potwierdzenia pochodzenia własnych oszczędności, a także historię spłat kredytu, z której jasno wynikało, że to ona pokrywała większą część rat. Piotr próbował podważać podział udziałów, lecz jego adwokat mógł pracować wyłącznie na tym, co istniało naprawdę. A prawdziwych argumentów było niewiele.
Wyrok przyznał Katarzynie dwie trzecie mieszkania. Piotr otrzymał rekompensatę pieniężną odpowiadającą jego faktycznemu wkładowi. Halina nie dostała nic, ponieważ nigdy nie miała do tego mieszkania żadnych praw. Po prostu wcześniej nikt nie zadał sobie trudu, by jej o tym przypomnieć.
O decyzji sądu Katarzyna dowiedziała się w zwyczajny dzień pracy, podczas przerwy obiadowej. Odczytała wiadomość od prawniczki, zablokowała telefon i spokojnie dokończyła zupę.
Miesiąc po załatwieniu wszystkich formalności kupiła nową donicę dla fikusa. Dużą, ceramiczną, w ciepłym terakotowym kolorze. Przesadziła roślinę i ustawiła ją w tym samym miejscu przy oknie. Przez kilka pierwszych dni fikus wyglądał mizernie, jak to zwykle bywa po przesadzaniu, lecz potem wyprostował liście i zaczął wyciągać się ku światłu.
Katarzyna patrzyła na niego któregoś ranka, trzymając w dłoniach filiżankę kawy, i pomyślała, że pewnie od dawna potrzebował więcej przestrzeni. Tylko nikt wcześniej go nie przesadził.