Oni natomiast brali to za dowód, że stawiam się wyżej od nich. Za coś, co można mi później wypomnieć. Za moją rzekomą winę.
Dość.
Otarłam twarz z łez i zmusiłam się, żeby oddychać równo. Potem usiadłam przy laptopie, weszłam na pocztę i otworzyłam wiadomość od prawnika. Przysłał gotowy projekt pełnomocnictwa. Siedem stron gęstego, urzędowego języka, w którym nie znalazło się ani jedno zdanie pozwalające Piotrowi Dudkowi rozporządzać moim majątkiem. Eleganckie opakowanie, a w środku pustka.
Przeczytałam dokument raz. Potem drugi. Na koniec trzeci, bardzo powoli, linijka po linijce. Zapisałam plik i wysłałam go do druku.
Następnego dnia miałam mu wręczyć tę kartkę. I wtedy miała zacząć się druga odsłona.
Trzy dni później pojechaliśmy za miasto. To Piotr Dudek rzucił pomysł, żeby „zaczerpnąć powietrza” i „pobyć trochę razem”. Zgodziłam się. Zofię Nowickiównę zabraliśmy ze sobą.
Kończył się kwiecień. Śniegu już nie było, ziemia powoli obsychała, ale wieczorami chłód nadal wciskał się pod kurtkę. Rozpaliliśmy ognisko nad niewielkim jeziorem. Piotr Dudek siedział z telefonem w dłoni i coś wystukiwał kciukami. Zofia Nowickiówna wrzucała do płomieni cienkie gałązki, obserwując, jak najpierw czernieją, a potem nagle zajmują się ogniem.
— Katarzyno, popatrz, gwiazdy — odezwała się cicho.
Uniósłam głowę. Niebo było przejrzyste, bez jednej chmury. Gwiazdy wisiały nisko, ostre i jasne, jakby ktoś rozsypał nad nami okruchy szkła. Odnalazłam wzrokiem znajomy układ.
— Widzisz te trzy obok siebie, w jednej linii? — wskazałam palcem. — To Pas Oriona. Część gwiazdozbioru myśliwego.
— Dlaczego pas?
— Bo przypomina pasek przy ubraniu. Dawniej marynarze patrzyli na te gwiazdy, żeby sprawdzić kurs. One zawsze są nad równikiem niebieskim, niezależnie od pory roku. Kiedy je widzisz, łatwiej ci zrozumieć, gdzie jest południe.
— Ładne — Zofia Nowickiówna odchyliła głowę jeszcze bardziej. — Nauczysz mnie znajdować coś jeszcze?
Pokazałam jej Wielką Niedźwiedzicę, Kasjopeję i Gwiazdę Polarną. Piotr Dudek w końcu oderwał wzrok od ekranu, ale słuchał tylko połową uwagi.
— Sentymentalność nigdy nikomu nie pomogła — rzucił, kiedy przestałam mówić. — Interesy to interesy. Gwiazdy nie mają tu nic do rzeczy.
— Naprawdę tak uważasz?
— Mama twierdzi, że jesteś za miękka do prowadzenia firmy. Za dużo w tobie uczuć.
Spojrzałam na niego. W świetle ognia jego twarz wydawała się obca, jakby należała do kogoś, kogo dopiero co poznałam i komu nie należy ufać.
— Wiesz, Piotrze Dudku, łagodność nie jest tym samym co słabość — powiedziałam spokojnie. — Czasem działa jak amortyzator. Jak sprężyna. Można ją długo dociskać, ale kiedy odbije, potrafi złamać kręgosłup temu, kto przesadził z naciskiem.
Znieruchomiał. Przez ułamek sekundy w jego oczach mignęło coś, co przypominało niepokój.
— O czym ty mówisz?
— O niczym szczególnym. Myślę na głos.
Odwróciłam twarz w stronę jeziora. Zofia Nowickiówna przyglądała mi się uważnie. Była bystra. Zbyt bystra jak na swoje trzynaście lat. Wiedziałam, że czuje napięcie wiszące w naszym domu, nawet jeśli nie rozumie jeszcze, skąd się bierze.
— Najważniejsze, Zosiu — powiedziałam ciszej — to nie zgubić swojego prawdziwego kierunku. Czegokolwiek by ci życie nie przyniosło. Trzymaj się tego, co naprawdę ma dla ciebie znaczenie.
Skinęła głową i przysunęła się bliżej mnie.
Piotr Dudek znów schował twarz w telefonie.
A tydzień później odbyła się rodzinna kolacja.
To Krystyna Królówna nalegała. Oświadczyła, że chce zebrać wszystkich przy jednym stole, bo dawno nie siedzieliśmy razem „jak normalna rodzina”. Upiekłam kaczkę z jabłkami, zrobiłam ciasto i wyjęłam z kredensu odświętny serwis. Teściowa przyszła wystrojona: bluzka z broszką, starannie ułożone włosy, pomalowane usta. Piotr Dudek włożył koszulę. Zofia Nowickiówna usiadła przy stole w eleganckiej sukience, z kokardą we włosach. Kacpra Mazura położyłam spać wcześniej.
Z zewnątrz wszystko wyglądało nienagannie. Ciepły, rodzinny obrazek. Scena jak z reklamy domu, w którym ludzie się kochają i ufają sobie bez zastrzeżeń.
Tylko ja wiedziałam, co zaraz nastąpi.
Pełnomocnictwo zostało podpisane tydzień wcześniej. Piotr Dudek i Krystyna Królówna byli przekonani, że mają mnie w garści. W ich mniemaniu narzędzie było już zdobyte. Wystarczyło uruchomić procedurę, a Katarzyna Jabłońskiówna miała zostać z niczym. Widziałam, jak teściowa zerka na mnie z triumfem, którego nie potrafiła dobrze ukryć. Widziałam też, jak Piotr Dudek sztywnieje z nerwów, choć ze wszystkich sił udaje pewność siebie.
Jedliśmy kaczkę. Rozmawialiśmy o pogodzie. Krystyna Królówna pochwaliła ciasto.
A potem kurtyna poszła w górę.
— Katarzynko — powiedziała teściowa, odkładając widelec — dolej chłopcu kompotu. Nie widzisz, że chce mu się pić?
Spojrzałam na nią spokojnie. Kacper Mazur spał w swoim pokoju. Przy stole nie było żadnego innego „chłopca”. Mówiła do mnie tonem, jakim wydaje się polecenia służbie.
— Już — zaczęłam się podnosić.
— Nie, zaczekaj — Krystyna Królówna uniosła dłoń. — Siadaj. Musimy porozmawiać.
Usiadłam z powrotem. Piotr Dudek natychmiast się spiął.
— Omówiliśmy to z Piotrem Dudkiem — zaczęła teściowa — i doszliśmy do wniosku, że w waszym domu trzeba wreszcie zaprowadzić porządek. Za dużo wzięłaś na siebie, Katarzynko. Firma, pieniądze, decyzje. Kobieta nie powinna dźwigać takiego ciężaru. Jesteś wykończona. Potrzebny ci odpoczynek.
— Odpoczynek — powtórzyłam bez emocji.
— Właśnie. Przekaż sprawy Piotrowi Dudkowi. Jest mężczyzną, poradzi sobie. A ty zajmij się domem i dziećmi. Żyj spokojnie, bez stresu. Nerwy ci nie służą.
Nie odpowiedziałam. Moje milczenie uznała za oznakę uległości, więc mówiła coraz pewniej.
— Mieszkanie też trzeba przepisać. Majątek rodzinny powinien być wspólny, a nie wisieć na jednej kobiecie. Wszystko przemyśleliśmy. Tak będzie uczciwie.
— Uczciwie — prychnęłam cicho. — Krystyno Królówno, czy pani w ogóle wie, skąd mam to mieszkanie?
— A jakie to ma znaczenie, kochanieńka? Jesteś mężatką. To, co w małżeństwie, należy do rodziny.
— Mieszkanie kupiłam trzy lata przed ślubem — powiedziałam. — Za pieniądze, które sama zarobiłam. Bez Piotra Dudka. Bez pani. Bez niczyjej pomocy.
Twarz teściowej nabrała purpurowego odcienia.
— Do czego ty pijesz?
— Do niczego nie piję. Mówię wprost. Firma jest zarejestrowana na mnie. Konta są moje. Mieszkanie stanowi mój majątek sprzed małżeństwa. A pełnomocnictwo, które podpisałam tydzień temu, nie daje Piotrowi Dudkowi prawa do sprzedaży, przepisania ani obciążenia czegokolwiek, co należy do mnie. To wydmuszka. Pozór. Kartka, której żaden sąd nie potraktuje tak, jak wy sobie wymyśliliście.
Cisza zgęstniała nad stołem jak zastygły kisiel. Piotr Dudek znieruchomiał z nożem w dłoni.
— Co? — wychrypiał. — Co ty powiedziałaś?
— Słyszałeś.
— Podsunęłaś mi fałszywe pełnomocnictwo?
— A ty próbowałeś podsunąć mi fałszywą miłość — patrzyłam mu prosto w oczy. — Słyszałam waszą rozmowę tego wieczoru, kiedy wróciłam z wyjazdu służbowego. „Mamo, nie martw się, niedługo odbiorę jej wszystko”. Pamiętasz? Mam też nagranie z kamery, którą zamontowałam w kuchni. Chcesz posłuchać? Jest tam sporo ciekawych rzeczy. O tym, jak bardzo mną gardzisz, jak masz dość udawania, jak chcesz zamknąć sprawę w miesiąc.
Piotr Dudek pobladł tak gwałtownie, jakby odpłynęła z niego cała krew. Krystyna Królówna otworzyła usta, lecz nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
— Ty… ty nas szpiegowałaś? — wycisnęła w końcu.
— We własnym domu? — wzruszyłam ramionami. — A państwo coś przede mną ukrywali?
— Piotrze! — pisnęła teściowa. — Powiedz jej coś! Podsłuchiwała nas! To bezprawie!
— A spisek mający na celu przejęcie cudzej własności jest zgodny z prawem? — mój głos pozostawał spokojny, chociaż w środku wszystko we mnie wrzało. — Planowanie, jak zrobić ze mnie osobę niezrównoważoną i odebrać mi dziecko, też mieści się w granicach prawa? Krystyno Królówno, wychowałam się w domu dziecka. Widziałam ludzi podobnych do pani. Naprawdę myślała pani, że nie umiem się bronić?
— Ty… — zaczęła, ale zabrakło jej tchu.
Wtedy odezwał się cichy głos Zofii Nowickiówny.
— Tato, to prawda?
Wszyscy odwróciliśmy głowy. Dziewczynka siedziała przy stole, zaciskając palce na jego krawędzi. Oczy miała ogromne i pełne łez.
— Zosiu, idź do swojego pokoju — powiedział szybko Piotr Dudek.
— Nie. Chcę wiedzieć. Chciałeś zabrać Katarzynie Jabłońskiównie kwiaty?
— Córeczko, to są sprawy dorosłych, ty tego nie zrozumiesz…
— Rozumiem wszystko — przerwała mu głośniej. — Słyszałam, jak babcia mówiła cioci Barbarze Walczakównie, że kiedy Katarzyna Jabłońskiówna „zniknie”, wyślą mnie na wieś. I że nie zobaczę już ani Katarzyny Jabłońskiówny, ani Kacpra Mazura.