— Mama wprowadzi się do nas! — oznajmił mąż tonem, jakby decyzja już dawno zapadła.
— Nie do nas, tylko do ciebie! A ty możesz od razu zacząć szukać sobie wynajętego mieszkania! — odcięła się żona.
Alicja Malinowskiówna stała przy kuchennym oknie i patrzyła, jak krople deszczu powoli spływają po szybie. Za jej plecami cicho skwierczała patelnia — przygotowywała kolację dla dwojga. Dla siebie i Marcina Pawłowskiego. Tak jak zawsze. Tak jak każdego dnia przez ostatnie osiem lat ich wspólnego życia.
— Alicjo, musimy porozmawiać — odezwał się poważnym głosem mąż.
Odwróciła się. Marcin siedział przy kuchennym stole. Przed nim leżał telefon, ale jego wzrok błądził gdzieś daleko, jakby wcale nie widział ekranu. Alicja od razu pojęła, że nie będzie to łatwa rozmowa. Przez lata nauczyła się odczytywać wszystkie drobne sygnały: uciekające spojrzenie, spięte ramiona, nerwowe stukanie palcami o blat.
— Słucham — odpowiedziała krótko i wyłączyła kuchenkę.
— Wczoraj rozmawiałem z mamą. Znowu skarżyła się na zdrowie. Raz ciśnienie jej skacze, raz serce ją boli. W ich przychodni został już tylko ratownik medyczny, lekarz odszedł miesiąc temu. Do większego ośrodka jest czterdzieści kilometrów, a autobus kursuje dwa razy w tygodniu.
Alicja bez słowa usiadła naprzeciwko niego. Wiedziała, dokąd zmierza ta rozmowa. Ten temat wracał już kilka razy i za każdym razem kończył się tak samo — niczym.
— Marcinie, rozmawialiśmy już o tym. Twoja mama jest przywiązana do swojego domu, do sąsiadów. Tam ma całe swoje życie.
— Jakie życie? — przerwał ostro. — Samotność i choroby? Alicjo, ona ma sześćdziesiąt osiem lat. Potrzebuje opieki i normalnego dostępu do lekarzy. Tutaj jest dobra przychodnia, szpital też niedaleko. My moglibyśmy mieć ją na oku.
Alicja westchnęła ciężko. Krystyna Pawlakówna rzeczywiście nie była już młoda, ale jej charakter… był trudny. Władczy, wymagający, nieznoszący sprzeciwu. Podczas rzadkich wizyt krytykowała wszystko: od sposobu gotowania zupy po ustawienie mebli. Alicja przypomniała sobie poprzedni przyjazd teściowej, kiedy przez trzy dni przekładała talerze w kuchennych szafkach, bo „porządek musi być prawdziwym porządkiem, a nie byle jakim”.
— Rozumiem, że martwisz się o matkę — powiedziała spokojniej. — Ale pomyśl, jak wyglądałoby nasze życie pod jednym dachem. Ona przywykła, że we własnym domu rządzi wszystkim. A to mieszkanie jest moje. Tu dorastałam, tu mieszkali moi rodzice. Sam dobrze wiesz, jaka ona potrafi być.
Marcin ściągnął brwi. Nie lubił, gdy Alicja przypominała mu, że mieszkanie odziedziczyła po rodzicach. Choć formalnie był tu zameldowany, ta świadomość drażniła jego męską dumę.
— Alicjo, to moja matka. Po śmierci ojca sama mnie wychowała. Pracowała na dwa etaty, żebym mógł się uczyć. I teraz, kiedy ona potrzebuje pomocy, mam się od niej odwrócić?
— Nie mówię, żebyś się odwracał. Są przecież inne wyjścia. Można zatrudnić opiekunkę, wspierać ją finansowo, jeździć do niej częściej…
— Opiekunkę? Za co? Masz pojęcie, ile to kosztuje? A dwóch domów też nie jesteśmy w stanie utrzymywać.
Alicja wstała i zaczęła zbierać ze stołu, chociaż nawet jeszcze nie zjedli kolacji. Musiała czymś zająć ręce, żeby rozładować narastające napięcie.
— Bądźmy wobec siebie szczerzy, Marcinie. Zarabiasz dobrze. Jesteś zastępcą dyrektora zakładu, dostajesz premie. Jeśli naprawdę tak bardzo zależy ci na tym, żeby twoja mama była pod opieką, wynajmij jej mieszkanie bliżej nas. Albo ty przenieś się do niej na wieś.
— Co takiego? — Marcin zerwał się z krzesła. — Proponujesz, żebym rzucił pracę i wyprowadził się na koniec świata? A co z naszym życiem? Z moją karierą?
— A co z moim życiem? — odpowiedziała ostro Alicja. — Ja też pracuję. Ja też mam plany. Chcieliśmy mieć dziecko, pamiętasz? Czy naprawdę uważasz, że z twoją matką za ścianą będzie nam łatwiej?
Między nimi zapadła ciężka cisza. Temat dziecka bolał ich oboje. Trzy lata wcześniej Alicja straciła ciążę w zaawansowanym miesiącu. Od tamtej pory starali się dalej, ale bez skutku. Lekarze powtarzali, że potrzebuje mniej stresu i spokojnej atmosfery w domu.
— Alicjo… — głos Marcina nagle zmiękł, jakby zamierzał przejść od oskarżeń do próśb.