— Coś ty najlepszego zrobiła, Agnieszko? — głos Krystyny Witkowskiówny aż drżał z oburzenia.
Agnieszka Zającówna powoli opuściła torby z zakupami na podłogę w przedpokoju. Teściowa stała na środku korytarza z rękami założonymi na piersi i miną oskarżycielki, która właśnie przesłuchuje winnego. Obok przestępował z nogi na nogę jej syn, Marek Nowicki, mąż Agnieszki, ze spuszczonym wzrokiem i wyrazem twarzy człowieka, który już zdążył się usprawiedliwić.
— Co dokładnie zrobiłam? — zapytała Agnieszka zmęczonym tonem, zdejmując kurtkę.
— Kupiłaś mieszkanie! I nawet nam nie powiedziałaś! — Krystyna Witkowskiówna wypowiedziała to tak, jakby synowa dopuściła się zbrodni stulecia.
— To moje mieszkanie. Kupione za moje pieniądze.
— Jakie znowu twoje pieniądze?! Jesteście rodziną! Wszystko powinno być wspólne! A ty po cichu odkładałaś i sprawiłaś sobie jakąś kawalerkę na obrzeżach miasta!
Agnieszka przymknęła powieki. Ból głowy znowu zaczął pulsować pod skroniami — zawsze działo się tak po spotkaniach z teściową.
— Pani Krystyno, sprzedałam mieszkanie, które odziedziczyłam po babci. To były moje prywatne środki. Miałam prawo zdecydować, co z nimi zrobię.
— Ale przecież jesteśmy rodziną! — teściowa nie zamierzała ustąpić. — Markowi potrzebny był samochód! Kindze Wójcikównie trzeba było odnowić pokój! Ja musiałam wymienić lodówkę! A ty wydałaś wszystko na siebie!
— Kupiłam dach nad głową. Dla siebie i dla córki.
Krystyna nabrała powietrza tak gwałtownie, jakby ktoś ją uderzył.
— Dla siebie i Leny Jankowskiówny? A Marek to niby nie rodzina?!
Agnieszka przeniosła wzrok na męża. Stał nieruchomo, wpatrzony w podłogę, i milczał. Jak zawsze.
— Niech Marek sam odpowie — powiedziała cicho. — Czy on uważa mnie za rodzinę?
Osiem lat wcześniej Agnieszka Zającówna wyszła za Marka Nowickiego. Ona miała wtedy dwadzieścia sześć lat, on dwadzieścia osiem. Marek pracował jako menedżer w firmie handlowej, a Agnieszka była księgową w niewielkim przedsiębiorstwie. Rok po ślubie urodziła się ich córka, Lena Jankowskiówna — hałaśliwa, wiecznie roześmiana dziewczynka z oczami po ojcu.
Przez pierwsze trzy lata wynajmowali mieszkanie. Żyli oszczędnie, bez wielkich wygód, ale po swojemu. Krystyna Witkowskiówna wpadała mniej więcej raz w miesiącu: przywoziła ciasto, komentowała porządek w domu, wytykała drobiazgi, a potem wracała do swojego dwupokojowego mieszkania na drugim końcu miasta.
Wszystko posypało się wtedy, gdy Marek stracił pracę.
Zwolniono go nagle. Redukcja etatów, trudna sytuacja w firmie, uprzejme przeprosiny i koniec. Przez trzy miesiące szukał nowego zajęcia, lecz oferty albo były za grosze, albo wyglądały podejrzanie. Oszczędności topniały z tygodnia na tydzień, a czynsz za wynajem pochłaniał połowę domowego budżetu.
— Przenieście się do mnie — zaproponowała Krystyna Witkowskiówna. — Po co wyrzucać pieniądze na cudze mieszkanie? U mnie miejsca wystarczy.
Agnieszka od początku była przeciwna. Doskonale rozumiała, że przeprowadzka do teściowej oznacza koniec ich prywatności. Marek jednak nalegał:
— Agnieszka, to tylko na chwilę. Trzy, najwyżej cztery miesiące. Znajdę pracę, odłożymy trochę i się wyprowadzimy.
Uległa. Miało chodzić o trzy miesiące.
Zostali u Krystyny Witkowskiówny na pięć lat.
Marek po pół roku dostał nowe stanowisko. Pensja była niższa niż poprzednio, za to regularna. Agnieszka nadal pracowała i co miesiąc uczciwie dokładała teściowej do jedzenia oraz opłat. Po cichu odkładała drobne kwoty, bo nie przestawała marzyć o własnym mieszkaniu.
Tyle że Krystyna Witkowskiówna wcale nie planowała ich wypuszczać.
— Po co macie się wyprowadzać? — powtarzała. — Przecież razem jest nam dobrze. Ja zajmuję się Lenką, kiedy jesteście w pracy. Gotuję, piorę. Macie wygodę.
Wygodnie było jednak przede wszystkim jej.