— Co ty wyprawiasz, bunt urządziłaś?! — warknął na nią mąż. — Mama sama sobie nie poradzi, a ty tylko siedzisz z nosem w telefonie!
Natalia Michalskiówna siedziała w swoim pokoju przy biurku i analizowała projekt strony internetowej przygotowywany dla nowego klienta. Na ekranie laptopa przesuwały się kolorowe moduły, zestawy ikon i propozycje krojów pisma. Od czterech lat pracowała zdalnie jako projektantka stron, a ta praca dawała jej całkiem stabilny dochód. Zleceń nie brakowało, grafik ustalała samodzielnie, i właśnie taki tryb życia bardzo jej odpowiadał.
Drzwi od salonu otworzyły się, a do mieszkania wszedł Paweł Nowicki. Zdjął kurtkę, odwiesił ją do szafy, po czym zajrzał w stronę kuchni.
— Natalia, jesteś w domu? — zawołał.
— Jestem, pracuję! — odpowiedziała, nie odrywając wzroku od monitora.
Po chwili Paweł stanął w progu jej pokoju i oparł się ramieniem o framugę.
— Posłuchaj, musimy porozmawiać. Poważnie.
Natalia uniosła oczy znad ekranu i spojrzała na męża. Po jego minie od razu poznała, że nie chodzi o drobiazg.
— Co się stało?
— Chodzi o mamę — powiedział Paweł, pocierając palcami nasadę nosa. — Jej dom na wsi jest w fatalnym stanie. Dach przecieka, piec dymi, ściany złapały wilgoć. Ona tam zimy nie przetrwa.
Natalia zesztywniała. Właściwie już domyślała się, do czego zmierza ta rozmowa.
— I co według ciebie mamy zrobić?
— Myślałem… że powinniśmy ją wziąć do nas. Przynajmniej na zimę — Paweł nie patrzył jej w oczy. — Mamy trzy pokoje, jakoś się pomieścimy.
Natalia odsunęła się od biurka, oparła plecy o krzesło i skrzyżowała ręce na piersi. Krystynę Nowickiównę przez trzy lata małżeństwa widziała zaledwie kilka razy, a po każdym spotkaniu zostawało w niej nieprzyjemne wrażenie. Teściowa była kobietą stanowczą, apodyktyczną i przekonaną, że w każdej sprawie wie lepiej od wszystkich.
— Paweł, zdajesz sobie sprawę, jak bardzo to skomplikuje nam życie?
— To moja matka, Natalia. Nie mogę jej zostawić w tym rozpadającym się domu — dopiero teraz spojrzał na żonę. — Proszę cię.
Natalia ciężko westchnęła. Nie potrafiła odmówić, bo Paweł potraktowałby to jak zdradę. Poza tym sama rozumiała, że starszej osoby naprawdę nie wolno zostawiać w takich warunkach.
— Dobrze — zgodziła się w końcu. — Ale tylko na zimę. I pod warunkiem, że nie będzie się wtrącała w nasze sprawy.
— Oczywiście, jasne! Dziękuję, kochanie! — Paweł z ulgą wypuścił powietrze i pocałował ją w czubek głowy.
Mieszkanie rzeczywiście miało trzy pokoje i należało do Natalii. Pięć lat wcześniej odziedziczyła je po babci, jeszcze zanim poznała Pawła. Po ślubie po prostu zamieszkali tu razem. Paweł pracował jako menedżer w firmie budowlanej i zarabiał przeciętnie; na kredyt hipoteczny albo wynajem większego lokum i tak nie mogliby sobie pozwolić.
Krystyna Nowickiówna pojawiła się tydzień później. Paweł pojechał po nią samochodem na wieś i przywiózł ją wraz z trzema ogromnymi walizkami oraz dwiema wypchanymi torbami.
— Dzień dobry, Krystyno Nowickiówno — Natalia przywitała teściową w przedpokoju i spróbowała przejąć jedną z walizek.
— Dzień dobry — odparła kobieta sucho, wodząc po mieszkaniu oceniającym spojrzeniem. — Czyli tutaj mam mieszkać?
— Tak, ten pokój będzie dla pani — Natalia wskazała dalszą sypialnię. — Wstawiliśmy łóżko, szafę i wszystko, co potrzebne.
Krystyna Nowickiówna weszła do środka, rozejrzała się powoli, a potem skrzywiła usta.
— Trochę ciasno. No trudno, zimę jakoś przeczekam.
Zaczęła rozpakowywać rzeczy, a Natalia wyszła do kuchni z narastającym uczuciem irytacji. „Ciasno” — pomyślała. Pokój miał piętnaście metrów kwadratowych, więc dla jednej osoby było tam aż nadto miejsca.
Pierwsze dni minęły jednak zaskakująco spokojnie. Krystyna Nowickiówna urządzała się po swojemu, opróżniała walizki i poznawała układ mieszkania. Natalia pracowała zamknięta w swoim pokoju, Paweł codziennie jeździł do biura, a teściowa zajmowała się własnymi sprawami.