— Pani wcale nie potrzebuje pieniędzy. Jest pani zdrowa — wiem o tym, bo Piotr miesiąc temu zawiózł panią na badania kontrolne i wszystkie wyniki były prawidłowe. Ma pani mieszkanie, emeryturę, ulgi. Tyle że to pani nie wystarcza. Chce pani więcej, bo wie pani, że może to dostać. Bo Piotr nie umie odmówić własnej matce. A pani bez skrupułów to wykorzystuje.
— Piotruś daje mi sam! Sam z siebie!
— Daje, ponieważ przez lata uczyła go pani żyć w poczuciu winy — Agnieszka nie podniosła głosu, ale każde jej słowo zabrzmiało wyraźnie, twardo i ciężko. — Przypomina mu pani bez końca, że wychowała go pani sama. Że ze wszystkiego pani rezygnowała. Że syn jest pani coś „winien”. I on naprawdę tak się czuje. Tylko że dziecko może być winne rodzicowi miłość, uwagę i troskę, a nie finansowanie kaprysów.
— Nie pozwolę, żebyś mówiła do mnie w ten sposób! — wrzasnęła Barbara Nowicka. — Zatrułaś mi syna! On nigdy taki nie był! Zawsze był dobry, opiekuńczy! A teraz przez ciebie się stawia! Odmawia własnej matce!
— Piotr się pani nie stawia. On po prostu pierwszy raz w życiu próbuje wyznaczyć granice. I ja będę go w tym wspierać.
Agnieszka odwróciła się na chwilę do zdezorientowanych pracowników.
— Przepraszam państwa za tę scenę. To zaraz się skończy.
Potem znów spojrzała na teściową.
— Chciała pani rozmowy przy świadkach? Proszę bardzo. Oto moje warunki. Nadal będziemy pani pomagać, ale nie tak jak dotąd. Raz w miesiącu Piotr przywiezie pani zakupy spożywcze za około czterysta trzydzieści złotych. Jeśli wydarzy się coś naprawdę poważnego — choroba, faktyczna awaria, nagła potrzeba — pomożemy, ale dopiero po sprawdzeniu sytuacji. Koniec z telefonami pod tytułem: „natychmiast potrzebuję pieniędzy”. Koniec z presją. Koniec z graniem na poczuciu winy.
— Nie masz prawa mi rozkazywać!
— Mam. Bo to są pieniądze moje i Piotra, nasza rodzina i nasze zasady. Przyjmie pani te warunki, a wtedy będziemy mogli utrzymać normalne relacje. Odrzuci je pani — nie dostanie pani nic poza konieczną pomocą w prawdziwym nieszczęściu.
Barbara Nowicka zaczęła nerwowo rozglądać się po sali, jakby wśród obcych ludzi szukała sojusznika. Nikt jednak nie podchwycił jej spojrzenia. Jedni odwracali wzrok, inni udawali, że zajmują się dokumentami. Tego najwyraźniej się nie spodziewała. Jej plan rozsypał się na oczach wszystkich. Zamiast przestraszonej synowej, gotowej zapłacić za święty spokój, stanęła przed nią kobieta opanowana, bezlitośnie logiczna i gotowa wypowiedzieć prawdę na głos.
— Ja… ja poskarżę się Piotrowi! — wyszlochała teściowa, a tym razem po policzkach rzeczywiście popłynęły jej łzy, choć były to łzy bezsilnej złości. — Zobaczy, jak się do mnie odezwałaś!
— Proszę bardzo — Agnieszka skinęła głową, spokojna jak przed chwilą. — Wieczorem sama mu wszystko opowiem. Pokażę mu też nagranie z kamer w biurze. Piotr jest rozsądny. Zrozumie.
— On wybierze matkę! Zawsze wybierał matkę!
— Być może — odparła Agnieszka i lekko wzruszyła ramionami. — Ma do tego prawo. Ale jeśli wybierze matkę, która nim manipuluje i go okłamuje, ja być może wybiorę inne życie. Bez manipulacji i bez kłamstw.
Te słowa podziałały jak lodowata woda. Barbara Nowicka dopiero wtedy pojęła, że zabrnęła za daleko. Że synowa nie straszy dla efektu. Że naprawdę może odejść, a wtedy Piotr zostanie sam, rozpięty między poczuciem winy a żalem.
— Ty… ty go nie kochasz — syknęła. — Kochająca kobieta nie stawia takich ultimatum.
— Kocham go. I właśnie dlatego — odpowiedziała Agnieszka ostro — nie chcę, żeby przez całe życie był zakładnikiem cudzych manipulacji. Nawet jeśli te manipulacje wychodzą od jego własnej matki. Chcę, żeby był szczęśliwy, a nie wiecznie winny. Żeby pomagał rodzicom z miłości, nie ze strachu.
Barbara Nowicka porwała torebkę z krzesła i ruszyła do wyjścia. W progu jeszcze odwróciła głowę.
— Pożałujesz tego! Wy wszyscy, dzisiejsi mądrzy, pożałujecie, kiedy się zestarzejecie i odkryjecie, że dzieci nic wam nie są winne!
— Pani Barbaro — powiedziała za nią Agnieszka. — Dzieci naprawdę nic nie są winne. Ale kochają i troszczą się, jeśli je tego nauczono, a nie złamano poczuciem winy. Proszę się nad tym zastanowić.
Teściowa trzasnęła drzwiami tak mocno, że szyba w recepcji cicho zadrżała. Przez kilka sekund w holu agencji panowała absolutna cisza.
W końcu odezwała się cicho Karolina Majewska:
— Klienci z „Północnego Sojuszu” nadal czekają…
— Tak, oczywiście — Agnieszka poprawiła marynarkę, wygładziła włosy i wzięła głębszy oddech. — Chodźmy.
Przeszła przez recepcję, czując na sobie spojrzenia współpracowników.