A skoro tak, to najwyższy czas, żebyśmy zaczęli żyć po swojemu.
– Dorota, poczekaj… – odezwał się ochryple Piotr Adamczyk.
Ona jednak już wyszła do pokoju po Amelię Piotrowskiównę.
Powrót ciągnął się niemiłosiernie.
Amelia zasnęła w aucie, z głową opartą o pluszaka. Piotr prowadził bez słowa, zaciskając dłonie na kierownicy tak mocno, że zbielały mu knykcie. Dorota także milczała. Nie dlatego, że chciała go ukarać ciszą. Była po prostu wyczerpana. Czasem rozmowa nie kończy się wtedy, gdy wszystko zostało wypowiedziane, lecz wtedy, gdy nie ma już czego tłumaczyć.
W domu położyli Amelię spać, a potem usiedli w kuchni naprzeciwko siebie.
– Zrobiłaś to celowo? – spytał w końcu Piotr.
– Co takiego?
– To twoje: „dobrze, wyprowadzimy się”. Powiedziałaś to tak, jakby decyzja zapadła już wcześniej.
– Bo nie podjęłam jej dzisiaj. Nosiłam ją w sobie od dawna. Tylko łudziłam się, że nie będzie trzeba jej wypowiadać na głos.
Piotr spuścił wzrok.
– To przeze mnie. Nie powinienem był mówić matce o pieniądzach.
– Piotr, tu nie chodzi wyłącznie o pieniądze. Chodzi o to, że twoja matka przez cały ten czas traktowała mieszkanie jak narzędzie nacisku. Wcześniej po prostu opłacało jej się milczeć.
– Poniosło ją.
– Nie. Powiedziała dokładnie to, co myśli. W takich chwilach ludzie się nie mylą. W takich chwilach zdradzają prawdę.
Przez dłuższy czas siedział nieruchomo. Dopiero potem zapytał cicho:
– I co teraz zrobimy?
– Wynajmiemy coś na kilka miesięcy, a potem weźmiemy kredyt hipoteczny. Mamy wkład własny. Mamy środki z programu rodzinnego. Tak, będzie ciężko. Ale przynajmniej nikt już nam nie wypomni, ile warte jest jego „dobro”.
Piotr patrzył w blat stołu. Dorota widziała, że cierpi. Nie był maminsynkiem, nie biegł do matki na każde skinienie.
Tylko że głęboko w nim wciąż tkwiło dziecinne przekonanie: matkę trzeba chronić, matki nie wolno ranić, matka zawsze chce dobrze.
– Naprawdę chcesz odejść? – zapytał.
– Chcę otwierać drzwi własnym kluczem i mieć pewność, że nikt nas stamtąd nie wyrzuci, bo komuś akurat zmieniły się zachcianki.
Po tygodniu znaleźli mieszkanie do wynajęcia.
Nie było blisko przedszkola, nie miało tyle światła, ile Dorota by chciała, i brakowało w nim zmywarki, do której zdążyła się już przyzwyczaić. Ale Amelia miała własny pokój.
Pakowali się wieczorami. Dorota układała talerze i kubki w kartonach, a potem podpisywała je grubym markerem: „kuchnia”, „książki”, „zabawki Amelii”.
Klucze do mieszkania matki Piotr odwiózł sam. Wrócił późno, z poszarzałą twarzą i zaczerwienionymi oczami.
– Co powiedziała? – zapytała Dorota.
– Że jestem niewdzięczny. Że nastawiłaś mnie przeciwko rodzinie. I że Klaudia Borkowskiówna przynajmniej próbuje coś osiągnąć, a my myślimy tylko o sobie.
– A ty?
– A ja pierwszy raz w życiu nie zacząłem się tłumaczyć.
Pierwszy miesiąc na wynajmie dał im mocno w kość.
Rano Dorota odwoziła Amelię do przedszkola, później jechała do pracy w księgowości. Wieczorem odbierała córkę, gotowała kolację i liczyła każdy wydatek.
Piotr brał dodatkowe zlecenia. Pracował jako fachowiec od montażu klimatyzacji i wentylacji, a sezon właśnie się rozkręcał. Oboje byli tak zmęczeni, że zasypiali niemal w chwili, gdy dotknęli głową poduszki.
Mimo to pieniądze na koncie nie zniknęły. Kiedy więc w banku doradczyni rozłożyła przed nimi propozycje kredytu, Dorota ku własnemu zdziwieniu poczuła nie lęk, lecz ulgę.
– Rata wyniesie około tysiąca trzystu trzydziestu złotych – powiedziała pracownica, podsuwając im wydruk. – Przy państwa wkładzie własnym i uwzględnieniu środków rodzinnych. Okres kredytowania: dwadzieścia lat.
Dwadzieścia lat brzmiało przerażająco. Jeszcze straszniejsza była jednak myśl, że znów mieliby zależeć od czyjegoś humoru.
Mieszkania nie znaleźli od razu. Dorota z pośrednikiem objechała pół miasta i obejrzała dziesiątki ofert. Ostatecznie zdecydowali się na niewielkie dwupokojowe lokum w nowym bloku na obrzeżach. Było dość daleko i bez modnego, designerskiego wykończenia. Miało jednak swoje zalety.