do mamy. Z mojego miejsca w kuchni doskonale widziałam ekran. Pisał coś w rodzaju: „Mamo, wszystko gra, zgodziła się, wieczorem załatwiamy formalności”.
Nie odezwałam się ani słowem. Po prostu dopiłam herbatę.
W porze lunchu podjechałam do pani Edyty Lwowny. Przejrzała moje papiery bardzo uważnie, mruknęła pod nosem, zaparzyła nam herbatę, postawiła na stole talerz z ciastkami, a potem wyjaśniła mi spokojnie:
— Kamilo, powiem najprościej, jak się da. To mieszkanie należy wyłącznie do pani. Otrzymała je pani w spadku jeszcze przed ślubem. Nie ma pani żadnego obowiązku wydzielania komukolwiek udziałów. Ani mężowi, ani jego matce, ani jego siostrze, ani nawet samemu papieżowi, gdyby przyszedł z taką prośbą. Jeżeli pani mąż chce rozwodu, proszę bardzo, ma do tego prawo. Natomiast do tego lokalu nie ma żadnych roszczeń. Ani do jednego metra, ani nawet do jednego centymetra kwadratowego. Rozumie pani?
— Rozumiem.
— Co więcej — ciągnęła — jeśli zajdzie potrzeba cofnięcia mu prawa do korzystania z mieszkania, można to przeprowadzić po uprzednim zawiadomieniu. Gdyby nie wyprowadził się dobrowolnie, sprawę załatwia się sądownie. I sąd stanie po pani stronie. Tu naprawdę nie ma pola do interpretacji.
— Pani Edyto, czy mogłaby mi pani przygotować krótką opinię? Taką do okazania. Najlepiej dzisiaj. Na pani papierze firmowym.
— Oczywiście, Kamilo. Mało tego, od razu wydam pani poświadczone kopie dokumentów: odpis z księgi wieczystej i kopię aktu poświadczenia dziedziczenia. Tak, żeby pani małżonkowi nie zostało już ani jedno pytanie.
Od pani Edyty wyszłam punktualnie o drugiej po południu. Pod pachą niosłam grubą teczkę pełną dokumentów.
I przyznam szczerze: pierwszy raz tego dnia naprawdę się uśmiechnęłam.
O dziewiętnastej Łukasz czekał już w salonie. Rozsiadł się na kanapie, odprężony, zadowolony z siebie, niemal świąteczny. Obok niego siedziała jego matka, Bożena Arkadiewna, która przyjechała, jak to ujęła, „pomóc przy formalnościach”. Była też jego siostra Julia, rzekomo „dla towarzystwa”.
Pełnoprawna narada rodzinna. Wszyscy wystrojeni, jakby zaraz mieli podpisywać akt kupna pałacu. Bożena Arkadiewna miała na sobie granatową sukienkę z połyskującą nitką i bursztynowe korale. Julia wystąpiła w różowym welurowym komplecie. Łukasz założył świeżo wyprasowaną koszulę. Obrazek jak z reklamy rodzinnej harmonii.
Wtedy rozległ się dzwonek do drzwi.
— Kto to? — Łukasz od razu zmarszczył czoło.
— Mój brat. Jakub. Skoro mamy dziś radę rodzinną, on też weźmie w niej udział.
— A po co? — spytał ostrożnie, już wyraźnie mniej pewny siebie.
— Jak to po co? Ty zaprosiłeś mamę i siostrę. Ja zaprosiłam brata. Tak będzie sprawiedliwie.
Łukasz chrząknął, ale nie zaprotestował.
Jakub wszedł po chwili: elegancki, w garniturze, z aktówką w ręku. Przywitał się ze wszystkimi chłodno, rzeczowo, bez zbędnej serdeczności. Usiadł przy stole w jadalni, położył przed sobą aktówkę, otworzył ją i wyjął teczkę.
— Dobrze — zaczął spokojnym, zawodowym tonem. — Szanowni państwo, nazywam się Jakub Wiktorowicz. Jestem rodzonym bratem Kamili Wiktorowny oraz jej pełnomocnikiem w sprawach majątkowych. Zanim przejdziemy do rozmowy, pozwolę sobie odczytać kilka dokumentów. To potrwa najwyżej pięć minut.
Bożena Arkadiewna natychmiast się nachmurzyła.
— Jakich znowu dokumentów? Łukasz, dlaczego ty nic nie mówisz? Co to ma być za przedstawienie?
— Mamo, zaczekaj… — wymamrotał Łukasz, kompletnie zbity z tropu.
Jakub założył okulary i sięgnął po pierwszą kartkę.
— Dokument numer jeden. Akt poświadczenia dziedziczenia na podstawie testamentu. Sporządzony na rzecz Kamili Wiktorowny przez notariusz Edytę Lwowną Biełową dnia dziesiątego września… czyli dwa lata przed zawarciem małżeństwa z Łukaszem Igorowiczem. Przedmiot dziedziczenia: trzypokojowe mieszkanie o łącznej powierzchni stu dziesięciu i czterech dziesiątych metra kwadratowego, położone pod adresem: Kraków, ulica taka i taka, numer budynku taki i taki, lokal taki i taki. Innymi słowy: dokładnie to mieszkanie, w którym obecnie siedzimy.
Zapadła cisza.
Jakub bez pośpiechu wyjął następną kartkę.
— Dokument numer dwa. Odpis z księgi wieczystej. Właściciel: Kamila Wiktorowna. Własność wyłączna. Sto procent udziałów. Brak obciążeń. Data nabycia prawa własności również przypada na okres sprzed zawarcia małżeństwa.
Łukasz wyraźnie pobladł.
— Dokument numer trzy — kontynuował Jakub. — Opinia notarialna sporządzona przez Edytę Lwowną Biełową dzisiaj o godzinie czternastej. Cytuję: „Wskazany lokal mieszkalny stanowi majątek osobisty Kamili Wiktorowny, został nabyty w drodze dziedziczenia przed zawarciem małżeństwa i zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie podlega podziałowi w razie rozwiązania małżeństwa. Przyznanie udziałów osobom trzecim bez wyraźnej woli właścicielki jest niemożliwe”. Koniec cytatu.
Bożena Arkadiewna otworzyła usta. Po chwili je zamknęła. Potem znowu otworzyła.
— To… Łukasz, co to właściwie znaczy?
— To znaczy, pani Bożeno — wyjaśnił Jakub łagodnie, ale bardzo precyzyjnie — że pani syn zaproponował mojej siostrze przepisanie na panią i na pani córkę po jednej czwartej udziału, czyli w sumie połowy mieszkania, które w żadnym zakresie nie jest jego własnością. Nie należy do niego nawet jeden centymetr kwadratowy. To prywatny majątek mojej siostry. I mówiąc delikatnie, nie do końca rozumiem, na jakiej podstawie pani syn uznał, że może tym mieszkaniem rozporządzać.
Julia zerwała się z miejsca.
— To jest… to jest nieuczciwe! Przez osiem lat byliśmy przekonani, że to wasze wspólne mieszkanie! Łukasz tu mieszkał, remont robił!…
— Remont — Jakub skinął głową. — Bardzo dobrze, że pani o tym wspomniała. Kamila, kto płacił za remont?
— Ja — odpowiedziałam. — W całości. Mam zachowane wszystkie faktury, paragony i umowy z ekipą. Dostałam wtedy dużą premię za projekt książkowy i z tych pieniędzy wszystko opłaciłam.
— Czyli nakłady na remont również poniosła właścicielka — podsumował Jakub. — Doskonale. Przejdźmy dalej. Łukaszu, oddaję ci głos. Wczoraj mówiłeś o rozwodzie, prawda?
Łukasz patrzył na mnie tak, jakby widział mnie pierwszy raz w życiu. Jego twarz zrobiła się niemal tak bordowa jak tapety w mieszkaniu mojej ciotki.
— Kamila… Kamila, poczekaj… Przecież my tylko tak rozmawialiśmy… Ja tego nie mówiłem na poważnie…
— Łukasz — przerwałam mu bardzo spokojnie. — Wczoraj powiedziałeś: „Daję ci czas do jutra”. To były twoje słowa. Pamiętam je idealnie. A tak przy okazji, mam też nagranie. Telefon leżał na stole, a ja przed kolacją włączyłam dyktafon, bo od rana byłeś jakiś… nerwowy. Na wszelki wypadek. Osiemnaście minut i czterdzieści dwie sekundy. Pełne ultimatum: z przekleństwami, groźbami oraz wzmiankami o twojej mamie i siostrze. Jeśli chcesz, możemy odsłuchać je teraz wszyscy razem.