— Dokąd się wybierasz? — głos Michała Nowickiego zabrzmiał tak zwyczajnie, jakby pytał, jakie pieczywo ma przynieść ze sklepu.
Zatrzymałam się przy drzwiach, trzymając torbę w dłoni. On siedział na kanapie, rozparty niedbale, i przesuwał palcem po ekranie tabletu. Nawet na mnie nie spojrzał.
— Na spotkanie z prawnikiem — odparłam spokojnie. — Mówiłam ci wczoraj.
— A, no tak. — Dopiero wtedy Michał Nowicki uniósł wzrok. W jego spojrzeniu mignęło coś, przez co miałam ochotę odwrócić się natychmiast i wyjść jak najszybciej. — Tylko nie siedź tam długo. Mama wpadnie koło obiadu, trzeba coś przygotować.
Mama. Irena Laskowskiówna. Moja teściowa, która przez osiem lat naszego małżeństwa nie nauczyła się pierwsza mówić mi „dzień dobry”. Za to do perfekcji opanowała wytykanie mi wszystkiego: od fryzury po sposób, w jaki układam ręczniki w szafce.
— Michał, wrócę dopiero wieczorem. Najpierw mam spotkanie, potem muszę podjechać do biura i podpisać dokumenty.
Odłożył tablet. Powoli. Z ostentacyjną dokładnością.
— Jakie dokumenty?
— Związane ze sprzedażą udziałów w firmie. Przecież ci mówiłam.
Zapadła cisza, która zaczęła się nieprzyjemnie przeciągać. Michał Nowicki patrzył na mnie tak, jakbym nagle zaczęła mówić w obcym języku.
— Posłuchaj, Karolina, te twoje zabawy w kobietę biznesu są oczywiście urocze — prychnął, a ten dźwięk sprawił, że mocniej zacisnęłam palce na uchwycie torby. — Ale rodzina jest ważniejsza. Mama specjalnie znalazła czas, żeby przyjechać. Nie możesz przełożyć tych swoich spraw?
Nie odpowiedziałam. Po prostu odwróciłam się i wyszłam. Drzwi trzasnęły za mną głośniej, niż zamierzałam.
W windzie wyjęłam telefon. Czekała wiadomość od Pawła Sikory, mojego wspólnika: „Kupujący są gotowi zamknąć transakcję dzisiaj. 516 000 zł na konto zaraz po podpisaniu. Potwierdź godzinę”.
Pięćset szesnaście tysięcy złotych. Tyle za mój pakiet udziałów w firmie IT, którą razem z Pawłem założyliśmy sześć lat wcześniej. Wtedy włożyłam w ten start-up ostatnie oszczędności — około 12 900 zł, odłożone jeszcze przed ślubem. Michał Nowicki tylko się wtedy zaśmiał: „No dobrze, pobaw się. I tak wszystko stracisz”.
Nie straciliśmy. Wręcz przeciwnie. Trzy lata temu firma zaczęła przynosić stabilny zysk. Pracowałam nocami, kiedy Michał spał, układałam procesy, szukałam klientów, dopinałam umowy. A on wciąż uważał to za moje małe hobby.
Spotkanie z prawnikiem skończyło się szybciej, niż zakładałam. Papiery były kompletne, transakcja przejrzysta. Paweł znalazł już nowego wspólnika, który chciał odkupić mój udział. Kwota była uczciwa. Mogłam negocjować i wycisnąć więcej, ale pragnęłam jednego: zamknąć ten rozdział i ruszyć dalej.
— Karolina, jesteś pewna? — Paweł patrzył na mnie uważnie. — Firma rośnie. Za rok twoje udziały mogą być warte dużo więcej.
— Jestem pewna — odpowiedziałam z lekkim uśmiechem. — Potrzebuję pieniędzy teraz. Prawdziwych pieniędzy, rozumiesz?
Skinął głową i nie dopytywał. Pracowaliśmy razem wystarczająco długo, by wiedział, że jeśli podjęłam decyzję, to mam ku temu powody.
W oddziale banku ostatni podpis złożyłam o piętnastej. Konsultantka obdarzyła mnie uprzejmym, zawodowym uśmiechem.
— Środki powinny pojawić się na pani rachunku w ciągu godziny. Czy chciałaby pani założyć lokatę? Mamy teraz bardzo korzystne warunki.
— Nie, dziękuję. Na razie zostawię wszystko na koncie.
Gdy wyszłam na ulicę, poczułam coś dziwnego. Jakbym zdjęła z pleców ciężki plecak, który nosiłam latami. Firma była moją dumą, moim dzieckiem. A jednocześnie stała się kotwicą, przywiązującą mnie do życia, które od dawna nie należało już do mnie.
Telefon zawibrował. SMS z banku: „Uznanie rachunku: 516 000,00 zł”.
Pieniądze znalazły się na moim prywatnym koncie. Na rachunku, o którego istnieniu Michał Nowicki nie miał pojęcia. Kiedy zakładałam go trzy lata wcześniej, powiedział tylko: „Po co ci osobna karta? Przecież mamy wspólny budżet”. Wspólny budżet, którym zarządzał on. I który jego matka sprawdzała co miesiąc, bo „młode małżeństwo powinno nauczyć się oszczędzać”.
Usiadłam w kawiarni naprzeciwko banku. Zamówiłam cappuccino i rogalika. Siedziałam bez pośpiechu, patrząc przez okno na zimowe miasto i ludzi biegnących za swoimi sprawami. Po raz pierwszy od wielu lat miałam wrażenie, że mogę nabrać powietrza pełną piersią.
Do domu wróciłam o ósmej wieczorem. Już w przedpokoju dobiegły mnie głosy z salonu — Michała Nowickiego i Ireny Laskowskiówny.
— Przecież mówiłam, że ona nie jest odpowiednią partią — teściowa nie próbowała nawet ściszać głosu. — Nie ma w niej ani wychowania, ani zrozumienia dla najprostszych rodzinnych spraw.