Katarzyna Adamczykówna przeżyła u boku Tomasza Nowakowskiego piętnaście lat. Pobrali się bardzo młodo: ona miała wtedy zaledwie dwadzieścia dwa lata, on był o trzy lata starszy. Na początku wszystko wydawało się proste i piękne — zakochanie, czułość, wspólne marzenia oraz plany, które miały prowadzić ich przez całe życie.
Pierwsze lata małżeństwa rzeczywiście układały się dobrze. Tomasz Nowakowski pracował jako menedżer w firmie handlowej, a Katarzyna Adamczykówna była księgową w niewielkim przedsiębiorstwie. Nie opływali w luksusy, ale żyli zgodnie i spokojnie. Odkładali pieniądze na własne mieszkanie, rozmawiali o dzieciach, wierzyli, że wszystko jeszcze przed nimi.
Po trzech latach Tomasz Nowakowski zdecydował się otworzyć własną działalność. Był to mały sklep z częściami samochodowymi. Katarzyna Adamczykówna od razu zaangażowała się w pomoc. Bez wynagrodzenia prowadziła mu księgowość, a po swojej etatowej pracy siadała do faktur, rachunków i dokumentów, często ślęcząc nad nimi do późnej nocy. W firmę wkładali każdą wolną złotówkę, mnóstwo czasu i całe siły.
Interes zaczął przynosić zyski. Najpierw pojawił się jeden sklep, potem drugi, w końcu trzeci. Po pięciu latach Tomasz Nowakowski miał już sieć siedmiu punktów w mieście, a pieniądze zaczęły płynąć szerokim strumieniem.
Kupili trzypokojowe mieszkanie w prestiżowej dzielnicy. Później doszedł dom za miastem. W garażu stanęły dwa samochody: dla niego BMW, dla niej Audi. Trzy razy w roku wyjeżdżali na zagraniczne wakacje.
Wtedy Katarzyna Adamczykówna zrezygnowała z pracy. Tomasz Nowakowski przekonywał ją, że bardziej potrzebuje żony w domu niż kobiety zmęczonej etatem.
— Po co ci ta księgowość? Płacą tam grosze. Zostań w domu, zajmij się sobą i naszym życiem. Pieniędzy mam dość dla wszystkich — powtarzał mąż.
Katarzyna Adamczykówna ustąpiła. Została panią domu. Gotowała, sprzątała, chodziła na siłownię, spotykała się z koleżankami. Na zewnątrz jej codzienność wyglądała wygodnie i bezpiecznie.
Z czasem jednak zaczęła dostrzegać, że Tomasz Nowakowski się zmienia.
Coraz częściej zostawał po godzinach. Wracał późno, przemęczony, opryskliwy. Na pytania odpowiadał krótko, jakby każde słowo było dla niego wysiłkiem. Telefon trzymał przy sobie, a na wszystkich urządzeniach ustawił hasła.
— Tomasz, wszystko u ciebie w porządku? — pytała Katarzyna Adamczykówna.
— Tak, normalnie. Dużo pracy. Nie męcz mnie.
Stał się chłodny. Przestał ją obejmować, całować, szukać bliskości. Zaczął sypiać w innym pokoju, tłumacząc, że przed ważnymi spotkaniami musi się porządnie wyspać.
Katarzyna Adamczykówna nie była naiwna. Domyślała się, co może się dziać, ale bała się nazwać to głośno nawet przed samą sobą.
Pewnego wieczoru Tomasz Nowakowski wrócił wcześniej niż zwykle. Wszedł do salonu i usiadł naprzeciwko niej.
— Musimy porozmawiać.
Serce Katarzyny Adamczykówny ścisnęło się nieprzyjemnie.
— O czym?
— O naszym małżeństwie. A raczej o tym, że ono już właściwie nie istnieje.
— Co chcesz przez to powiedzieć?
Tomasz Nowakowski westchnął ciężko.
— Katarzyno, bądźmy szczerzy. Między nami nic nie zostało. Żyjemy obok siebie jak lokatorzy. Ja pracuję, ty siedzisz w domu. Nie mamy wspólnych tematów, wspólnych spraw ani bliskości.
— Tomasz, to nieprawda. Kocham cię. Możemy jeszcze wszystko naprawić. Porozmawiać, wyjechać gdzieś razem, spróbować od początku…
— Nie — przerwał jej ostro. — Ja już niczego nie chcę naprawiać. Mam dość. Tego małżeństwa i takiego życia.
Katarzynie Adamczykównie zrobiło się tak, jakby podłoga nagle usunęła się spod jej stóp.
— Chcesz rozwodu?
— Tak. Chcę. Ale nie spiesz się z decyzją. Dobrze to przemyśl. Jeśli się rozwiedziesz, zostaniesz z niczym. Mieszkanie jest zapisane na mnie. Dom również. Samochody także. Firma jest moja. Ty nie masz niczego: ani pracy, ani pieniędzy, ani majątku.
— Jestem twoją żoną. Zgodnie z prawem należy mi się połowa tego, co zdobyliśmy w małżeństwie.
Tomasz Nowakowski roześmiał się pogardliwie.
— Połowa? Jesteś strasznie łatwowierna. Mam świetnego adwokata. Udowodni, że tylko ja inwestowałem w firmę, a mieszkanie i dom kupiłem za własne środki. Dostaniesz co najwyżej jakąś rekompensatę, nic więcej.