Natalia powoli potrząsnęła głową.
– Nie. Zegarki były tylko tym, co przelało czarę goryczy. Wcześniej nazbierało się już zbyt wiele. Magdalena zawsze miała w sobie dumę i bardzo mocne zasady. A wtedy oskarżono ją o kradzież pod własnym dachem. W rodzinie. I nikt nie stanął po jej stronie…
Właśnie wtedy z balkonu wrócili Magdalena Pawlakówna i Kacper Krawczyk. Wystarczyło spojrzeć na ich twarze, by zrozumieć, że rozmowa nie należała do łatwych. A jednak coś się zmieniło. To twarde, duszące napięcie, które wcześniej wisiało między nimi, jakby odrobinę zelżało.
– Kolacja zaraz będzie gotowa – odezwała się Natalia, odwracając się znów do kuchenki.
Magdalena podeszła do Łukasza Nowickiego i powiedziała cicho, niemal szeptem:
– Musimy porozmawiać. Tylko we dwoje.
Kilka minut później siedziała na brzegu łóżka, nerwowo skubiąc róg narzuty.
– Wczoraj nie powiedziałam ci wszystkiego – zaczęła. – To nie sprowadzało się wyłącznie do tych zegarków ani do awantury z Klaudią Marciniakówną.
Łukasz milczał. Nie ponaglał jej. Przez ostatnie dwa dni dowiedział się o własnej żonie więcej niż przez pięć wspólnych lat i miał przeczucie, że to jeszcze nie koniec.
– Pamiętasz, mówiłam ci kiedyś, że zanim przeniosłam się do Warszawy, mieszkałam w Krakowie i pracowałam w biurze podróży?
– Pamiętam.
– Było coś jeszcze… Byłam wtedy zaręczona. Nazywał się Jan Nowicki. Mieliśmy się pobrać.
W Łukaszu coś nagle się zacisnęło.
– Co się stało?
Magdalena uśmiechnęła się krzywo, bez radości.
– Tego samego dnia, kiedy oskarżono mnie o kradzież, poszłam do niego. Myślałam, że przynajmniej on mi uwierzy, że mnie wesprze. Ale on też zaczął wątpić. Powiedział, że „nie ma dymu bez ognia” i że może powinnam po prostu oddać zegarki i przeprosić.
Na chwilę spuściła wzrok.
– Wtedy zrozumiałam, że naprawdę nie mam nikogo. Rodzina się ode mnie odwróciła, a człowiek, który zapewniał mnie o miłości, uznał, że mogłam być złodziejką. Zerwałam zaręczyny, spakowałam kilka rzeczy i wyjechałam. Najpierw do Poznania, później do Warszawy. Zmieniłam numer, usunęłam konta w mediach społecznościowych. Chciałam zacząć od zera.
– Dlaczego wcześniej mi tego nie opowiedziałaś?
– Bałam się – odpowiedziała po prostu. – Bałam się, że jeśli zacznę mówić o przeszłości, ona znowu mnie pochłonie. Łatwiej było powiedzieć, że nie mam rodziny. Poza tym… – podniosła na niego oczy – nie chciałam, żebyś wiedział, że potrafiłam tak nagle odciąć się od bliskich. Może pomyślałbyś, że któregoś dnia tak samo odejdę od ciebie.
Łukasz przysunął się bliżej i ujął jej dłoń.
– Magdalena, jesteśmy razem pięć lat. Wiem, kim jesteś. Wiem, że jesteś lojalna, wierna i uczciwa. Każdy ma jakąś przeszłość. Ja ożeniłem się z tobą, nie z twoją historią.
Kolacja minęła w atmosferze zaskakująco ciepłej. Pierwsza sztywność opadła i przy stole zaczęły pojawiać się nawet żarty. Najwięcej śmiechu wywołała Natalia, kiedy zaczęła wyciągać z pamięci dawne sceny z dzieciństwa.
– Pamiętasz, jak próbowałaś nauczyć Kacpra jeździć na rowerze, a on wjechał prosto w rabatę sąsiadki, Haliny Walczakówny? – zaśmiała się, zwracając się do Magdaleny. – Goniła go potem z motyką po całej ulicy!
– No jasne – mruknął Kacper z rozbawieniem. – To były jej ukochane róże.
– A ja wtedy prawie osiwiałam ze strachu o ciebie – powiedziała Magdalena, uśmiechając się łagodnie.
Łukasz patrzył na nią z niejakim zdumieniem. Kiedy mówiła o dawnych latach, jej twarz miękła, jakby na moment wracała do kogoś, kim była przed całą krzywdą.
Po kolacji, gdy talerze zostały sprzątnięte, a herbata parowała już w filiżankach, Stanisław Sikora chrząknął i odłożył łyżeczkę.
– Magdaleno, muszę ci coś wyznać. Chodzi o tamte zegarki.
Przy stole natychmiast zapadła cisza.
– Znalazłem je – powiedział po chwili. – Pół roku po twoim odejściu. Leżały w szkatułce Klaudii Marciniakówny, między jej biżuterią. Twierdziła, że chciała oddać je do naprawy, ale… – pokręcił głową. – Wtedy dotarło do mnie, że od początku kłamała. Pokłóciliśmy się strasznie. Potem złożyłem pozew o rozwód.
– Dlaczego wtedy mnie nie odszukałeś? – zapytała Magdalena cicho. – Dlaczego nie powiedziałeś mi prawdy?
– Próbowałem! – odparł gwałtownie Stanisław Sikora. – Dzwoniłem na wszystkie numery, jakie znałem. Jeździłem do Poznania, bo wiedziałem, że najpierw tam wyjechałaś. Wypytywałem wspólnych znajomych. Ale ty jakbyś zapadła się pod ziemię. A później dowiedziałem się, że zmieniłaś nazwisko, i trop całkiem się urwał.
– Zaczęłam używać nazwiska babci ze strony matki – przyznała. – Zostałam Magdaleną Pawlakówną, nie Magdaleną Rosińską.
– Dopiero po śmierci babci Jadwigi Zającówny, kiedy porządkowaliśmy jej papiery, znaleźliśmy ślady – wtrącił Kacper. – Przez te wszystkie lata utrzymywała z tobą kontakt, prawda?
Magdalena skinęła głową.
– Tak. Od czasu do czasu pisałyśmy do siebie listy. Zwykłe, papierowe, jak w poprzednim stuleciu. Tylko ona znała mój adres w Warszawie.
– W jej szkatułce były twoje listy i koperta z adresem – dodała Natalia. – Dzięki temu udało nam się ciebie odnaleźć.
Łukasz słuchał tego wszystkiego i coraz mocniej uświadamiał sobie, ile bólu kryło się pod pozornie spokojnym życiem jego żony. Dziesięć lat żalu, milczenia, niesprawiedliwości i niedopowiedzeń nagle wypływało na powierzchnię.
– Bardzo mi przykro z powodu tych zegarków – powiedział Stanisław Sikora. – Gdybym wtedy nie był tak zaślepiony…
– Nie chodziło o zegarki – przerwała mu Magdalena. – Chodziło o zaufanie. Wtedy mi nie uwierzyliście. Nikt z was.
– Byłam dzieckiem – odezwała się Natalia ledwie słyszalnie. – Ale mimo wszystko powinnam była stanąć przy tobie.
Kacper zacisnął palce na kubku.
– A ja byłem wtedy kompletnym głupcem.