— To, o co pani prosi, to już bezczelność najwyższej próby. Proszę natychmiast opuścić mój dom. — Karolina szarpnęła drzwi wejściowe tak gwałtownie, że uderzyły o ścianę.
— Pani syn od roku mieszka mi na głowie. A teraz uważa, że powinnam jeszcze utrzymywać resztę rodziny? Myśli pani, że jestem ze stali? — rzuciła, podając zaskoczonej teściowej jej płaszcz.
— Czy pani naprawdę nie widzi różnicy między pomocą a wykorzystywaniem? Gdy rozdawano sumienie, stała pani chyba w kolejce po tupet — dodała z nieskrywanym obrzydzeniem, patrząc prosto na Ewę Nowak.
— Karolino, co ty opowiadasz? — burknęła teściowa, ani myśląc ruszyć się z miejsca.
— Tak trudno wesprzeć brata mojego męża? Pieniędzy ci nie brakuje, aż oczy bolą od tego przepychu — mruknęła Ewa, zerkając na elegancko urządzony salon.
— Owszem, zarabiam, ale dla was moje pieniądze są czymś tak odległym jak śnieg na pustyni — odcięła się Karolina. — Dlaczego miałabym finansować remont Michała? Czy on nie potrafi wziąć odpowiedzialności za własny dom?
— Teraz ma gorszy okres. Od trzech miesięcy bez pracy… A mieszkanie rozgrzebane, wszędzie kurz i cegły. Z małym dzieckiem żyją na placu budowy — westchnęła ciężko Ewa, jak zawsze gdy prosiła o gotówkę.
Ilekroć zwracała się do synowej o wsparcie, poprzedzała to teatralnym westchnieniem i litanią narzekań na los.
Zazwyczaj kończyło się tak samo: Karolina protestowała, sprzeczała się, lecz ostatecznie przelewała potrzebną sumę. Tym razem było inaczej. Po raz pierwszy usłyszano z jej ust stanowcze „nie”.
— To nie mój problem, że drugi syn jest leniwy i bez inicjatywy. „Nie może znaleźć pracy”… Proszę mnie rozśmieszać gdzie indziej — powiedziała, stojąc w progu.
— Jakby mi pieniądze spadały z nieba — dodała ciszej, zaciskając usta. — Zastanawiali się państwo kiedykolwiek, ile dodatkowych godzin muszę przepracować, gdy wyciągacie rękę po kolejną „pożyczkę”?
— Ja nigdy nie prosiłam cię o nic wielkiego. Same drobiazgi… — odparła Ewa, odkładając płaszcz na komodę w przedpokoju.
— Drobiazgi? W zeszłym miesiącu kupiłam pani pralkę. Dwa miesiące temu dołożyłam pięćdziesiąt tysięcy złotych do waszego wyjazdu. Jesienią zapłaciłam za zimowe opony dla pani męża. To są te „małe rzeczy”?
Teściowa otworzyła usta, lecz nie zdążyła odpowiedzieć.
— A może pomoc zaczyna się dla was dopiero wtedy, gdy mam wyłożyć ponad milion? — zapytała z irytacją, której już nie kryła.
— Wystarczy. Proszę wyjść. Każda kolejna minuta tylko pogarsza sytuację. — Karolina podeszła do niej zdecydowanym krokiem, wcisnęła jej płaszcz w dłonie i niemal wypchnęła za drzwi.
— Powiem Pawłowi, jak traktujesz jego matkę! Własnej rodzinie odmówiłaś wsparcia! — syknęła Ewa, znikając w windzie.
— Nie jesteśmy rodziną! — odkrzyknęła Karolina.
— Przy takim podejściu niedługo i twój syn przestanie nią być! — rzuciła jeszcze w przestrzeń klatki schodowej, po czym zatrzasnęła drzwi.
— Świetnie… Odwracanie pojęć to wasza specjalność. Nie będę sponsorem całego klanu — mruknęła pod nosem. Otworzyła okno, by pozbyć się ciężkiego zapachu perfum teściowej.
Chwyciła książkę i zaczęła czytać, próbując uspokoić myśli. Strony przewracały się jedna po drugiej, a ona nie zauważyła, że minęło kilka godzin. Prawdziwe zamieszanie miało się jednak dopiero rozpocząć.
O dwudziestej w drzwiach stanął Paweł. W przeciwieństwie do brata pracował, choć jego pensja starczała ledwie na podstawowe wydatki. Z pieniędzy żony korzystał bez skrupułów, jakby to było coś zupełnie naturalnego. Skłonność do życia cudzym kosztem najwyraźniej wyniósł z domu.
— Karolina, dlaczego nie wsparłaś mojej mamy? — zapytał od progu, nawet się nie witając.
— W czym konkretnie? — uniosła wzrok znad lektury.
— No… Chodzi o to, że mama prosiła cię o pieniądze dla Michała…