Zofia Nowicka zatrzasnęła klapę laptopa i przez moment siedziała w ciszy. Kolejny projekt wysłany, termin dotrzymany — wreszcie mogła odetchnąć. Przeciągnęła się, marząc o kubku gorącej herbaty i kilku minutach spokoju. W tej samej chwili drzwi wejściowe otworzyły się z impetem. W progu stanął Michał Górski. Twarz miał napiętą, a pod pachą trzymał grubą, niebieską teczkę.
— Mama prosiła, żebym ci to przekazał — oznajmił tonem tak zwyczajnym, jakby wręczał rachunek ze sklepu.
Zofia przyjęła teczkę z wyraźnym zdziwieniem. Rozchyliła okładkę. W środku znajdowały się starannie wydrukowane kartki: tabelki, rozpiski, plan na każdy dzień tygodnia. Śniadania, obiady, kolacje. Dołączone przepisy, lista zakupów, a nawet sugerowane godziny podania potraw.
— Co to właściwie jest? — zapytała ciszej, niż zamierzała.
— Mama przygotowała jadłospis. Od teraz będziesz gotować według tego planu.
Powiedział to bez cienia wahania, jakby omawiał prognozę pogody. Zofię przeszedł nieprzyjemny dreszcz.
— Mówisz poważnie? — starała się zachować opanowanie. — Pracuję tak samo jak ty. Nie mamy pomocy domowej. A nawet gdybyśmy mieli, twoja matka nie może…
— Chodzi tylko o moje zdrowie — wszedł jej w słowo. — Wiesz, że mam problemy z żołądkiem.
Zofia ścisnęła teczkę tak mocno, że kartki się pognietły.
— Problemy masz dlatego, że żywisz się fast foodem w pracy, a nie dlatego, że źle gotuję.
— Nie dramatyzuj — machnął ręką. — Po prostu trzymaj się tego, co jest napisane.
Odwrócił się i zniknął w pokoju, zostawiając ją samą z absurdalną instrukcją w dłoniach. Usiadła powoli przy stole. W głowie dudniła jedna myśl: „Czy ona naprawdę zamierza rządzić nawet w mojej kuchni?”
Po kilku minutach wybrała numer Doroty Pawłowskiej.
— Wyobraź sobie, że właśnie dostałam instruktaż, jak mam karmić własnego męża — powiedziała drżącym głosem.
— Żartujesz? — Dorota parsknęła śmiechem. — Wyszłaś za dorosłego faceta czy przedszkolaka?
— Gorzej. Za maminsynka.
Zofia cisnęła teczkę na blat. Złość aż w niej buzowała. A jednak przeczuwała, że to dopiero pierwszy rozdział tej historii.
Minął tydzień od „afery z teczką”. Niebieski segregator wylądował na dnie szafki kuchennej i nie został już otwarty. Zofia gotowała tak jak dotąd — szybko, prosto, między jednym zleceniem a drugim.
W sobotni poranek, gdy razem z Michałem sączyli kawę w ciszy, rozległ się natarczywy dzwonek do drzwi.
— Kto o tej porze? — mruknął Michał, idąc otworzyć.
Gdy Zofia usłyszała znajomy głos, zesztywniała.
— Witaj, synku! Byłam w okolicy, więc pomyślałam, że wpadnę!
Elżbieta Adamczyk już zdejmowała płaszcz w przedpokoju. W ręce trzymała ogromną torbę, wyraźnie czymś wypchaną.
— Zosiu, a czemu nie widzę na tobie fartucha? — rzuciła zamiast powitania, wchodząc do kuchni.
Zofia poczuła, jak zaciska dłonie.
— Dzień dobry, pani Elżbieto. Nie spodziewaliśmy się gości…
— I o to chodzi — uśmiechnęła się chłodno teściowa. — Niezapowiedziana wizyta pokazuje prawdę.
Postawiła torbę na stole z głośnym stukiem.
— Przywiozłam przetwory. Choć patrząc na ten… chaos, chyba nie macie głowy do zapasów.
Zofia rozejrzała się wokół. Zlew pusty, kuchenka czysta, na stole jedna filiżanka.
— Wszystko jest w porządku, mamo — wtrącił Michał.
— Naprawdę? — Elżbieta przejechała palcem po górnej półce szafki i pokazała mu odrobinę kurzu. — To według ciebie porządek?
Zofia poderwała się z krzesła.
— Jeśli nie odpowiada pani mój sposób prowadzenia domu, mogę zamówić ekipę sprzątającą. Oczywiście na pani koszt.
W kuchni zapadła lodowata cisza. Michał odchrząknął nerwowo. Twarz Elżbiety spurpurowiała.
— Słyszysz, jak twoja żona odnosi się do matki? — zwróciła się do syna.
— Zosiu… — zaczął Michał.
— Nie. Teraz ty mnie posłuchaj — przerwała mu. — Pracuję tyle samo co ty, spłacam połowę kredytu, a ktoś przychodzi i robi mi kontrolę?
Elżbieta nagle się uśmiechnęła.
— Za moich czasów kobiety potrafiły utrzymać dom w idealnym stanie i codziennie podawały trzydaniowy obiad.
— Za pani czasów kobiety nie pracowały po dziesięć godzin dziennie i nie spłacały kredytów — odpowiedziała Zofia lodowato.
Michał wstał gwałtownie.
— Dość! Mama przyszła w odwiedziny, a wy urządzacie scenę. Zosiu, przeproś.
Zofia spojrzała najpierw na niego, potem na teściową, która jak gdyby nigdy nic nalewała przywieziony barszcz do talerzy.
— Dobrze — powiedziała cicho. — Przepraszam, pani Elżbieto. Pójdę ogarnąć mieszkanie.
Wyszła z kuchni, czując drżenie w dłoniach. W sypialni zamknęła drzwi i oparła się o nie plecami. Z oddali dobiegał śmiech i brzęk sztućców.
Telefon zawibrował w kieszeni. Wiadomość od Doroty: „I jak mija wolne?”
Zofia odpisała powoli: „Właśnie usłyszałam, że nie nadaję się na żonę. A u ciebie?”
Wiedziała jedno — następnym razem nie pozwoli się zaskoczyć.
Kolejne dwa tygodnie minęły zaskakująco spokojnie. Zofia zaczęła wierzyć, że temat teczki i niezapowiedzianej wizyty został zamknięty. Do czasu, gdy w środowy wieczór zadzwonił telefon Michała. Wyszedł na balkon, lecz przez uchylone drzwi docierały do niej strzępy rozmowy.
— Tak, mamo, przeleję… Nie, ona nie będzie miała nic przeciwko… Oczywiście, rozumiem…
Gdy wrócił do salonu, jego twarz była napięta.
— Co się stało? — zapytała Zofia, odkładając na bok książkę i patrząc na niego uważnie.