— Proszę odłożyć tę książkę.
Mój głos zabrzmiał tak twardo, że nawet wynajęci mężczyźni od przeprowadzki zastygli w pół ruchu. Nie było w nim ani łzy, ani błagania. Tylko chłód i stanowczość.
Renata spojrzała na mnie z niedowierzaniem.
— Śmiesz wydawać mi polecenia? W moim własnym mieszkaniu?
— To nie jest pani mieszkanie. I nigdy nim nie było — podeszłam bliżej, spokojnie wyjęłam książkę z jej osłabionych dłoni i zatrzymałam na niej wzrok. — To koniec. Wystarczy.
Podeszłam do stołu, sięgnęłam po telefon i wybrałam numer.
— Dzień dobry, mecenasie Radosławie. Katarzyna Nowicka z tej strony. Przemyślałam pańską, jak to pan ujął, hojną propozycję. Odpowiedź brzmi: nie.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Co więcej, mam własną ofertę. Chciałabym porozmawiać o przepisie na „Wielkanocną babkę” ze strony dwieście czwartej. Szczególnie interesuje mnie składnik: „kandyzowane owoce egzotyczne — dwanaście sztuk”.
Zrobiłam krótką pauzę.
— Jestem przekonana, że ma to bezpośredni związek z cypryjskim rachunkiem offshore Marka. Tym, o którym pan rzekomo nic nie wie. Czy się mylę?
Cisza stała się ciężka jak ołów. Renata patrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami. Jej pewność siebie zaczęła kruszeć.
— Mają państwo dobę, by się ze mną skontaktować i omówić warunki prawdziwego testamentu. W przeciwnym razie mój prawnik powiadomi urząd skarbowy. I to nie tylko w Polsce. Do widzenia.
Rozłączyłam się. Spojrzałam na teściową i na dwóch mężczyzn z kartonami.
— Proszę wyjść. Wszyscy.
Wycofali się bez słowa. Drzwi zamknęły się cicho. Zostałam sama. Przystawki się skończyły. Czas podać danie główne.
Telefon zadzwonił po niespełna godzinie. Wczoraj głos Radosława ociekał samozadowoleniem, dziś był napięty jak struna. Spotkanie wyznaczył na następny dzień, na dziesiątą rano, w swojej kancelarii.
Punktualnie przekroczyłam próg biura. Miałam na sobie ciemny, prosty garnitur. W ręce trzymałam wyłącznie książkę kucharską.
W sali konferencyjnej czekali oboje. Renata siedziała przygarbiona, z twarzą pozbawioną koloru. Radosław próbował sprawiać wrażenie opanowanego, lecz zdradzały go nerwowe spojrzenia.
— Darujmy sobie uprzejmości. Nie mamy wiele czasu — powiedział szorstko.
Położyłam książkę na lśniącym blacie stołu i otworzyłam ją na chybił trafił.
— „Nerki wołowe — dwieście gramów. Moczyć w trzech wodach” — przeczytałam spokojnie, po czym uniosłam wzrok. — Trzy przelewy na konto w Zurychu. Dwa lata temu. Pani Renato, czy syn ukrywał przed panią te środki? A może to pani, wspólnie z mecenasem, postanowiła ukryć je przed fiskusem?
Renata odwróciła się w stronę prawnika. On pobladł.
— To… to jakieś nieporozumienie.
— Nie. To materiał dowodowy — odparłam, przewracając kartkę. — „Kulebiak z jesiotrem. Suszona wiązanka — pół kilograma. Namoczyć przez noc, aby pozbyć się soli.” Ciekawy składnik. Zwłaszcza w zestawieniu z lokalem użytkowym kupionym na podstawioną osobę. Czyż nie, mecenasie?
Radosław osunął się głębiej w fotel. Zrozumiał. Ta książka nie była zbiorem przepisów. Była zakodowanym rejestrem finansowym Marka. Jego polisą na wypadek zdrady.
Renata patrzyła to na mnie, to na swojego pełnomocnika.
— Wiedziałeś? O wszystkim wiedziałeś i milczałeś?
— Pani Renato, to nie tak, jak pani myśli… — zaczął nerwowo, zdradzając się jednym zdaniem.
— Dosyć! — Jej głos pękł. Była w nim wściekłość, upokorzenie i nagłe zrozumienie, że sama stała się pionkiem.
Pozwoliłam im przez chwilę trwać w tej ciszy, aż dotrze do nich, co naprawdę się dzieje. Potem zamknęłam książkę i powiedziałam spokojnie:
— Warunki Marka były proste.