…przyszli przejąć to, co uznali za swoje. Jak robactwo wciskające się w każdą szczelinę.
Aleksandra Nowickiówna dostrzegła za plecami Piotra Witkowskiego kpiący uśmieszek Maksymiliana Zawadzkiego. Stał już prawie w progu i bez skrępowania omiatał wzrokiem przedpokój, jakby oceniał świeżo kupione mieszkanie.
— Wynocha — powiedziała cicho, ale z taką twardością, że powietrze zgęstniało.
— Słucham? — Piotr znieruchomiał. — Ola, przestań. Możesz się obrażać, ale bez przesady. Wciąż jestem twoim mężem… przynajmniej formalnie. Cofniemy pozew i będzie po sprawie.
— Powiedziałam: wyjdź.
Tym razem krzyk odbił się echem od ścian klatki schodowej.
Nie zamierzała już z nim dyskutować. Koniec uprzejmości. Chwyciła go za klapy eleganckiej marynarki; materiał zatrzeszczał pod jej palcami.
— Oszalałaś?! — zapiszczał, próbując uwolnić się z uścisku.
Nie docenił jej. Lata pracy przy kamieniu, ciężkich donicach i workach z ziemią zahartowały ją bardziej niż niejedna siłownia. Szarpnęła go ku sobie, a potem odepchnęła z całej siły w stronę schodów.
— To za „rozrzutną”!
Piotr stracił równowagę i runął w tył, wpadając na Maksymiliana. Bukiet piwonii wypadł mu z ręki. Aleksandra bez wahania nadepnęła na kwiaty, miażdżąc płatki.
— Ty wariatko! — wrzasnęła Anna Górskiówna, zamachując się torebką. — Nie waż się dotykać mojego syna!
Aleksandra przechwyciła jej rękę i odepchnęła ją gwałtownie. Niezwyczajona do oporu kobieta potknęła się na wysokim obcasie, skręciła stopę i z jękiem osunęła się na podłogę. Jeden pantofel potoczył się po stopniach w dół.
Piotr próbował się podnieść, twarz miał wykrzywioną z wściekłości i upokorzenia.
— Ty… — zacisnął pięści. — Ja ci pokażę…
Ruszył na nią z podniesioną ręką, przekonany, że się cofnie. Że jak zwykle zapłacze.
Nie tym razem.
Zrobiła krok naprzód. Broniła już nie tylko czterech ścian. Stała w obronie pamięci ojca, miłości matki, własnego imienia.
Zacisnęła pięść nieporadnie, z kciukiem podwiniętym do środka, i uderzyła z całej siły w jego policzek, tuż pod okiem.
Rozległ się suchy trzask.
Piotr zawył i chwycił się za twarz. Kompletnie nie spodziewał się ciosu. Przywykł do łez, nie do pięści. Ból i szok odebrały mu mowę.
— To za zdradę! — syknęła.
Złapała go za kołnierz koszuli i szarpnęła tak mocno, że guziki posypały się na schody, odsłaniając jego chudą pierś.
— Znikaj stąd. I nie waż się tu wracać!
Cofnął się, jęcząc i osłaniając podbite oko. Maksymilian nawet nie próbował go bronić.
— Piotrek, spadamy! Ona zwariowała! — krzyknął i pierwszy pognał w dół, przeskakując po dwa stopnie.
— Mój but! Gdzie mój but?! — zawodziła Anna Górskiówna, próbując wstać na jednej nodze.
Aleksandra obróciła Piotra plecami do siebie i kopnęła go z impetem poniżej pleców. Cios był mocny i celny. Mężczyzna sturlał się kilka stopni w dół, wycierając kurzem swój „włoski” garnitur.
— Won z mojego domu! — stała w drzwiach, roztrzęsiona, z rozwianymi włosami i płonącymi oczami. — Jeszcze raz się tu pokażecie, to nie skończy się tylko na kopniaku!
Anna, trzymając w dłoni drugi pantofel, zbiegła boso po schodach, mamrocząc coś o policji i psychiatryku. Piotr, kulejąc i zakrywając podbite oko, podążył za nią, nie odważając się obejrzeć. Szew jego spodni pękł, odsłaniając czerwone bokserki, lecz w tej chwili było mu już wszystko jedno. Sojusznicy rozpierzchli się jak szczury.
Z mieszkań zaczęły wychylać się głowy. Ktoś parsknął śmiechem. Starszy sąsiad z naprzeciwka uniósł kciuk w geście aprobaty.
Aleksandra patrzyła, aż ich kroki ucichły. Ręka pulsowała bólem, serce waliło jak młot. A jednak po raz pierwszy od dawna poczuła ulgę. Nie tylko wyrzuciła ich za drzwi — pozbyła się z siebie roli ofiary.
Podniosła z podłogi zgnieciony bukiet i cisnęła nim w dół klatki.
— Zabierzcie swoje badyle! — zawołała w pustkę.
Zamknęła drzwi i oparła się o nie plecami. Spojrzała na zdarte knykcie.
— No dobrze — powiedziała do ciszy swojego mieszkania. — Teraz mogę wrócić do mchu.
Gdzieś na ulicy zawyła syrena alarmowa samochodu — najwyraźniej Piotr, uciekając, zahaczył o czyjeś auto. Stracił żonę, dach nad głową i resztki godności. A ona właśnie odzyskała siebie.