Agnieszka Nowakowska zagniatała ciasto na pierogi, gdy leżący na blacie telefon zaczął drżeć. Odsunęła miskę, otarła dłonie o kuchenny fartuch i zerknęła na wyświetlacz. Dzwoniła Maja Kaczmarek.
Poranne telefony od starszej córki należały do rzadkości — zwykle ograniczała się do krótkich wiadomości. Dlatego Agnieszka bez wahania odebrała.
— Mamo, wracałam ze sklepu i znalazłam Zosię Rutkowską pod naszymi drzwiami. Siedzi na klatce schodowej bez kurtki. Dzwonię do taty, pukam, ale nikt nie otwiera.
Przez moment Agnieszka nie potrafiła połączyć tych słów w logiczną całość. Pięcioletnia Zosia sama, na zimnej posadzce? W budynku, w którym zimą temperatura ledwo przekraczała zero stopni? Przecież Michał Rutkowski miał dziś wolne i zostawał w domu. Drzwi jednak pozostawały zamknięte.
— Owiń ją swoim szalikiem i poczekajcie na mnie. Już wyjeżdżam — rzuciła szybko.
Fartuch wylądował na oparciu krzesła, a Agnieszka chwyciła torebkę z kluczykami do auta. Z pokoju wychyliła się Dorota Michalak, która właśnie przygotowywała talerze na jutrzejsze przyjęcie urodzinowe męża.
— Co się stało? — zapytała z niepokojem.
— Jeszcze nie wiem. Coś z dziewczynkami. Zadzwonię później.
Nie czekając na windę, zbiegła po schodach, zapinając w biegu puchową kurtkę. Do siostry przyjechała przed świtem, tuż po szóstej trzydzieści, żeby uniknąć korków i pomóc w gotowaniu. Teraz musiała wracać przez całe miasto — z Sosnowca do Katowic — a poranny ruch dopiero się rozkręcał.
Za kierownicą próbowała znaleźć jakiekolwiek racjonalne wytłumaczenie. Może Michał zasnął ponownie, gdy wyjechała? Może był pod prysznicem i nie słyszał dzwonka? Każda wersja brzmiała jednak coraz mniej przekonująco.
Samochód zostawiła pod blokiem, nie zważając na oznaczenia parkingowe. Wystukała kod do domofonu, wbiegła do środka i zamiast czekać na windę, ruszyła schodami na górę. Na siódmym piętrze zobaczyła obie córki. Piętnastoletnia Maja kucała przy Zosi, obejmując ją ramionami. Zdjęła własny szalik i owinęła nim siostrę, dodatkowo narzucając na nią rozpiętą kurtkę.
Zosia nie płakała. Patrzyła na matkę szeroko otwartymi, przestraszonymi oczami. Jej dłonie były lodowate.
— Tak siedziała od początku? — Agnieszka przykucnęła i potarła małe palce dziewczynki.
— Tak. Dzwoniłam chyba z dziesięć minut. Pukałam, wołałam… Nikt nie odpowiedział.
Agnieszka wstała i wyciągnęła pęk kluczy. Otworzyła górny zamek, przekręciła go bez problemu. Gdy jednak naparła na drzwi, te ani drgnęły. Michał musiał przekręcić zasuwę od środka.
Wcisnęła dzwonek i przytrzymała go, aż rozległ się przenikliwy, metaliczny brzęk odbijający się echem po klatce. Za ścianą zaszczekał pies sąsiadów. Minęła minuta, potem druga. Agnieszka przyłożyła ucho do drzwi. Cisza była absolutna — żadnych kroków, żadnego głosu, nawet telewizor nie szumiał.
— Michał! — zaczęła walić pięścią w drewno. — Otwórz natychmiast! Wiem, że jesteś w środku!
Brak odpowiedzi. Jakby mieszkanie było puste.
Odwróciła się do dziewczynek. Zosia zaczęła drżeć — z zimna albo ze strachu. Nie było sensu dłużej stać na korytarzu.
— Schodzimy na dół. Jedziemy do babci.
Wzięła młodszą córkę na ręce i razem zeszły na parter. W samochodzie Agnieszka natychmiast włączyła ogrzewanie na maksymalną moc i skierowała nawiew na tylne siedzenie. Maja wyjęła z bagażnika koc, który matka woziła na wypadek długich podróży, i starannie otuliła nim Zosię.
W drodze do Zabrza Agnieszka wielokrotnie próbowała dodzwonić się do męża. Telefon Michała był aktywny, lecz każde połączenie kończyło się po pierwszym sygnale. To znaczyło, że patrzył na ekran i świadomie je odrzucał. Serce Agnieszki ścisnął niepokój.
Kiedy wyjeżdżała o piątej rano, Michał jeszcze spał. Wieczorem nie kłócili się, nie było żadnej sprzeczki ani poważnej rozmowy. Przed snem pocałował ją i zapewnił, że zajmie się dziewczynkami, gdy ona pomoże Dorocie.
Elżbieta Michalak, matka Michała, mieszkała na parterze w starej, dwupokojowej kamienicy. Robiła wnuczkom na drutach ciepłe skarpety, na święta piekła drożdżowe ciasta i opiekowała się Mają, gdy Agnieszka wróciła do pracy po urlopie macierzyńskim. Ich relacje były poprawne — na tyle, na ile bywa to możliwe między synową a teściową. Agnieszka zamierzała zostawić u niej dzieci i wrócić do domu, by wreszcie dowiedzieć się, co dzieje się z Michałem.
Zmęczona chłodem i napięciem Zosia zasnęła pod kocem na kilka minut przed dotarciem na miejsce. Agnieszka ostrożnie wyjęła córkę z samochodu, starając się jej nie obudzić, i skierowała się w stronę wejścia do budynku, czując, że za chwilę będzie musiała zmierzyć się z czymś, czego zupełnie się nie spodziewała.