…To mieszkanie jest przecież twoją własnością.
— Właśnie — podjęła spokojnie Klaudia, patrząc to na męża, to na teściową. — Skoro lokal należy do mnie i nie płacimy czynszu, to naprawdę uważacie, że moim obowiązkiem jest jeszcze finansować wasze zachcianki? Mam nalewać zupę dorosłemu, zdrowemu mężczyźnie tylko dlatego, że spełnił kaprys? Przecież on „stara się dla nas”, prawda? Będzie mnie w weekendy woził na zakupy swoim cudem techniki?
Próbowała uporządkować w głowie to, co właśnie usłyszała. Oto Adam wraz z matką bez wahania oddali bankowi wszystkie jego przyszłe zarobki, byle tylko pod domem stanęła błyszcząca maszyna. A koszty codziennego życia — jedzenie, rachunki, drobiazgi — po prostu przypisali jej. Bez rozmowy. Bez pytania o zdanie.
— Klaudia, może najpierw coś zjemy? — odezwał się Adam, masując brzuch. — Od rana latamy. Pół dnia w salonie, sterta papierów. A tam tak pachniało pieczoną rybą, że aż ślinka cieknie. Chodźmy do stołu.
Skinęła głową powoli.
— Dobrze. Umyjcie ręce.
Wróciła do kuchni. Z szafki wyjęła dwie zwykłe, głębokie miski. Z dolnej szuflady wyciągnęła dwa najtańsze opakowania zupki instant, które leżały tam od zeszłych wakacji „na czarną godzinę”. Wysypała do misek pokruszone kostki makaronu i zalała je wrzątkiem. Dla siebie przygotowała coś zupełnie innego: na eleganckim półmisku ułożyła porcję soczystej, zapiekanej pstrąga, dodała kilka listków świeżej sałaty i dolała do kieliszka odrobinę czerwonego wytrawnego wina.
Adam i Renata weszli chwilę później. Teściowa z zadowoleniem poprawiła fryzurę i usiadła przy stole — po czym znieruchomiała.
— To ma być jakiś żart? — skrzywiła się, odsuwając dwoma palcami miskę z napęczniałym makaronem.
— A ryba gdzie? — Adam zmarszczył brwi. — Klaudia, serio jestem głodny. Nie wygłupiaj się.
Usiadła naprzeciwko nich, odkroiła kawałek pachnącej ryby i powoli przeżuła.
— Nie ma w tym nic zabawnego. To po prostu nasz nowy plan finansowy.
— Słucham? — Adam pochylił się do przodu.
— Do tej pory funkcjonowaliśmy dzięki dwóm pensjom. Mogliśmy pozwolić sobie na wyjazdy i porządne jedzenie. Od dziś twoje wynagrodzenie w całości zasila konto banku. Moje środki pozostają do mojej dyspozycji.
— Jesteśmy małżeństwem! — oburzył się.
— Byliśmy partnerami do chwili, gdy podjąłeś decyzję za moimi plecami. Przeliczyłam swoje wydatki. Opłacam mieszkanie, swoje jedzenie, weterynarza dla Richarda, ubrania i odkładam oszczędności. W moim budżecie nie istnieje pozycja „utrzymanie dorosłego mężczyzny z ambicjami”.
Renata poderwała się tak gwałtownie, że krzesło zgrzytnęło o podłogę.
— Jak możesz tak mówić?! To twój mąż! Ma prawo tu mieszkać i jeść normalne posiłki!
— To mieszkanie kupiłam trzy lata przed poznaniem waszego syna — odpowiedziała spokojnie Klaudia. — Adam jest tu tylko zameldowany. I jak się okazuje, niekoniecznie na stałe.
Spojrzała prosto na męża, który ściskał krawędź stołu.
— Zaciągnąłeś kredyt samochodowy z ratą pochłaniającą całą twoją pensję.