Klaudia wciąż stała wyprostowana, jakby była jedyną osobą, która rozumie powagę sytuacji.
— Dobry wieczór, Renato — odezwała się spokojnie, bez cienia uśmiechu. — Proszę zdjąć buty. Na dworze jest błoto.
Teściowa skrzywiła się z dezaprobatą, lecz mimo to schyliła się, by rozpiąć zamki.
— Ach, Klaudio, ty zawsze z tym swoim regulaminem domowym. A tu takie wydarzenie! Adam powinien wreszcie jeździć czymś na poziomie. W końcu to kierownicze stanowisko!
— Jest starszym specjalistą, Renato. Do stanowiska kierownika jeszcze mu trochę brakuje — sprostowała rzeczowo.
— To tylko kwestia czasu! — rzucił Adam, już w salonie, opadając ciężko na jasną kanapę. Richard, który drzemał na jej brzegu, prychnął niezadowolony i zniknął pod stołem. — Z takim autem ludzie w pracy inaczej na mnie spojrzą. To inwestycja w wizerunek. W naszą przyszłość, Klaudia.
Podeszła bliżej i zatrzymała się naprzeciwko niego.
— Kupiłeś samochód? — zapytała cicho. Brzmiała opanowanie, choć poczuła, jak stygną jej dłonie.
— Kupiliśmy — poprawiła Renata, siadając obok syna. — Pojechałam z nim, żeby dopilnować szczegółów. Adam był tak podekscytowany, że potrzebował rozsądnego oka. A przy okazji wynegocjowaliśmy komplet opon gratis.
Klaudia nie odrywała wzroku od męża.
— Za co?
Adam zawahał się. Entuzjazm z jego twarzy wyraźnie przygasł.
— Trafiła się świetna oferta. Promocja w salonie. Szkoda byłoby nie skorzystać.
— Na wspólnym koncie odkładaliśmy na działkę. Twoje prywatne oszczędności prawie się skończyły. Terenowy samochód tej klasy kosztuje fortunę. Skąd wziąłeś pieniądze?
— Z kredytu, oczywiście! — wykrzyknęła Renata, jakby tłumaczyła coś dziecku. — Teraz wszyscy tak funkcjonują. Cały świat żyje na raty. Chciałabyś, żeby do emerytury tłukł się komunikacją miejską?
Zapadła cisza. Z kuchni dobiegał jedynie narastający szum gotującej się wody.
— Ile wynosi miesięczna rata? — spytała Klaudia, wciąż patrząc na Adama.
Wzruszył ramionami i zerknął na matkę. Ta dodała mu otuchy skinieniem głowy.
— Prawie cała moja pensja — wyrzucił z siebie pośpiesznie. — Ale to tylko podstawowe wynagrodzenie! Zacznę brać nadgodziny, premie też wpadną. Kredyt jest na długi okres, zleci szybciej, niż myślisz. A ubezpieczenie już wliczone w ratę, więc wygodnie.
Na moment przymknęła powieki.
— Czyli przez najbliższe lata twoja wypłata w całości powędruje do banku?
— Mówię ci, będą dodatki! — podniósł głos Adam.
— A codzienne wydatki? Jedzenie, paliwo do tej „bestii”, serwis, zimowe opony, twoje obiady w biurze?
Renata wyprostowała się oburzona.
— Klaudia, przestań liczyć każdy grosz jak księgowa! Chłopak spełnił marzenie. W rodzinie powinniśmy się wspierać. Ty świetnie zarabiasz, masz własne studio projektowe. To mieszkanie jest przecież twoją własnością.