…na kanapie w drugim pokoju. I kupię poduszkę. Dla dziecka.
Przez kilka uderzeń serca w słuchawce panowała cisza. Dopiero po chwili Mateusz odpowiedział krótkim: „dobrze”. Wystarczyło jedno słowo, żebym usłyszała w jego głosie napięcie. Bał się tej rozmowy bardziej niż samej rozprawy.
Cały dzień nie odchodziłam od telefonu. O trzynastej czterdzieści pięć przyszła wiadomość z numeru prawnika: „Wyrok pozytywny”. Dwa wyrazy. Czytałam je w kółko, jakbym nie wierzyła, że się nie zmienią.
Potem włożyłam płaszcz i wyszłam. W sklepie długo stałam między półkami. Do koszyka trafiła mała poduszka, kołdra i komplet pościeli w samochodziki. Nie miałam pojęcia, co lubi Jakub, więc wybrałam coś najbezpieczniejszego – chłopcy przecież podobno przepadają za autami. W dziale z zabawkami ogarnęła mnie bezradność. Każda rzecz wydawała się nie taka. Nie wiedziałam, czym żyje pięciolatek. Co je o świcie. Czy boi się potworów pod łóżkiem. Jakich historii słucha przed snem. W końcu wzięłam kredki i blok – to zawsze się przyda. Dorzuciłam też niewielki kubek. Niebieski, z białym niedźwiedziem. Zwierzak miał łagodny pysk i patrzył spokojnie. Pomyślałam, że chciałabym, żeby Jakub pił z niego herbatę.
Wracając, wstąpiłam jeszcze do osiedlowego marketu. Sok, herbatniki, banany, makaron, filet z kurczaka. Przy kasie uświadomiłam sobie nagle, że robię zakupy dla trzech osób. Po raz pierwszy od jedenastu lat.
W domu rozłożyłam kanapę w drugim pokoju. Tym, który kiedyś nazywaliśmy dziecięcym, a potem przestaliśmy używać tej nazwy. Wyniosłam deskę do prasowania, stos starych podręczników z weterynarii i pudełko z bombkami. Starannie wytarłam kurz. Na parapecie ustawiłam nowy, niebieski kubek.
Później wyszłam na balkon. Doniczki stały puste, ziemia w nich była sucha jak popiół. Wzięłam najmniejszą, glinianą, i postawiłam ją obok kubka.
Na wiosnę coś w niej posadzimy. Razem.
Wieczorem zadzwoniła Ewa.
– Wiem – uprzedziłam ją. – Rozprawa już się skończyła.
– Agnieszko… – w jej głosie brzmiały łzy. – Tak bardzo się cieszę. Nawet nie wiesz, jak.
– Wiem – odpowiedziałam cicho.
– Mateusz przywiezie go jutro. Dopełnią formalności i wieczorem będą u was. Jak się trzymasz?
– Nie mam pojęcia. Mam trzydzieści osiem lat i jutro zostanę mamą. Nie wiem, co czuję.
– Dacie radę. Oboje.
Tej nocy znów nie spałam, ale to była inna bezsenność. Nie ta, która wyjada człowieka od środka. Ta była gorąca, niespokojna, pełna pośpiechu. Myślałam o tym, czy chorował, czy chodzi do przedszkola, czy zna litery, czy zasypia przy zapalonym świetle. Pytań było bez liku, odpowiedzi – żadnej. Chciałam poznać je wszystkie natychmiast.
Rano sprzątałam jak w amoku. Umyłam podłogi, przetarłam okna, choć mróz sprawiał, że szyby od razu zachodziły parą. W przedpokoju zrobiłam porządek na półce – stare rękawiczki, zmięte torby, przeterminowany krem wylądowały w koszu. Ugotowałam prostą zupę na kurczaku, tak na wszelki wypadek. Potem usmażyłam cienkie naleśniki. Jeśli Jakub ich nie lubi, zje Mateusz. A jeśli lubi – będzie czym go poczęstować bez nerwowego biegania.
Łapałam się na tym, że poruszam się szybciej niż zwykle. Myśli pędziły jeszcze szybciej. W głowie układałam listę spraw: zapisać do pediatry, dowiedzieć się czegoś o przedszkolu, uprzedzić w pracy, że wezmę kilka dni wolnego. Kupić zimowe buty – tylko jaki nosi rozmiar? Nie wiedziałam nic. Ta niewiedza budziła we mnie dawno zapomniane uczucie, coś na kształt głodu.
Mateusz zadzwonił o piętnastej.
– Wyruszyliśmy. Będziemy około osiemnastej.
– Jak on się trzyma?
– Ściska tego swojego królika. Mało mówi. Ale do auta wsiadł sam, nie musiałem go namawiać.
Odłożyłam telefon i nagle nie wiedziałam, co zrobić z rękami. Tymi rękami, które codziennie operują, szyją, trzymają narzędzia – a nigdy nie obejmowały własnego dziecka.
Za piętnaście szósta rozległ się dzwonek.
Otworzyłam drzwi. Mateusz stał w tej samej kurtce, w której wyjechał dwa dni wcześniej. Niewyspany, z cieniami pod oczami. W jednej ręce trzymał torbę podróżną.
A tuż za nim, częściowo schowany za jego nogą, stał chłopiec. Niewysoki, jasne włosy przycięte nierówno. Poważne spojrzenie, jakby oceniał, czy może mi zaufać.
W dłoni ściskał znanego z fotografii królika.
Przykucnęłam. Nie dlatego, że tak radzą poradniki. Po prostu kolana same się ugięły.
– Cześć – powiedziałam. – Jestem Agnieszka.
Jakub zerknął na Mateusza. Ten skinął głową.
Chłopiec zrobił krok, potem następny. Wyciągnął do mnie królika obiema rękami, bez słowa.
Wzięłam pluszaka. Był miękki, miejscami wytarty, pachniał dziecięcym mydłem.
– Dziękuję – szepnęłam. I od razu pomyślałam, że nie chodzi o zabawkę.
Mateusz wciąż stał w progu. Na jego twarzy zobaczyłam coś, czego nie widziałam od dnia naszego ślubu. Nie uśmiechał się, a jednak wyglądał inaczej – jakby napięcie, które nosił przez lata, wreszcie puściło.
– Nie wsiadł do samolotu – wymknęło mi się, gdy patrzyłam na syna.
Jakub spojrzał pytająco. Pokręciłam głową – to nic takiego.
Mój mąż nie wybrał samolotu. Wsiadł w pociąg. Po naszego syna.
Wpuściłam ich do środka. Mateusz pomógł Jakubowi zdjąć kurtkę. Chłopiec rozejrzał się po wąskim korytarzu, małej kuchni, w końcu zajrzał do pokoju z rozłożoną kanapą i świeżą pościelą w samochodziki.
– To twój pokój – powiedziałam.
Wszedł, dotknął poduszki, spojrzał na niebieski kubek na parapecie. Po chwili zauważył pustą, glinianą doniczkę.
– A tu co będzie? – zapytał.
Pierwsze zdanie, które wypowiedział w naszym domu.
Usiadłam obok niego.
– Na razie nic. Wiosną coś posadzimy. Może razem wybierzemy?
Zastanowił się poważnie.
– Pomidora – zdecydował.
Roześmiałam się głośno, nieelegancko, przez łzy spływające po policzkach. I było mi wszystko jedno. W doniczce, w której od dwóch lat nic nie chciało rosnąć, mój syn planował posadzić pomidora.
I tak właśnie zrobimy.