— Owszem — przytaknęłam spokojnie. — Tyle że nie zostawiłeś mi ani grosza na zakupy.
— To sięgnij po swoje oszczędności!
— Jakie oszczędności? Przecież jestem bezradną kobietą, prawda? Wszystko wydałam na szkolenie „Jak zostać boginią dla męża”. A tam wyraźnie uczą, żeby nie dokarmiać samca, który nie przynosi zdobyczy do jaskini. Inaczej odbiera mu się instynkt łowcy. Dbam o twoją naturę, Tomaszu.
Zatchnął się powietrzem.
— Ty sobie kpisz?
— Skądże. Staram się być dokładnie taka, jakiej oczekiwałeś. Miała być uległa żona? Proszę bardzo.
Kulminacja nastąpiła trzy dni później. W łazience skończył się papier, internet odcięto za brak wpłaty — umowa była na mnie — a Maria Nowakowskiówna, pozbawiona seriali i solidnych posiłków, zaczęła kąsać… własnego syna.
— Kogo ty przyprowadziłeś do domu?! — syczała, kiedy Tomasz próbował po raz trzeci zaparzyć tę samą torebkę herbaty. — Leniwa, bez szacunku! A ty? Nie wstyd ci, że nie potrafisz utrzymać rodziny? Matkę głodzisz!
— Mamo, daj spokój! — piszczał Tomasz. — Przecież się staram! To ona… ona jest jakaś nienormalna!
Siedziałam w fotelu, malowałam paznokcie i obserwowałam widowisko. Czysta biologia: dwa pająki w jednym słoiku.
Gdy po kolejnej awanturze zapadła cisza, odchrząknęłam.
— Tomaszu, mam propozycję.
Oboje spojrzeli w moją stronę. On z błyskiem nadziei, jego matka z czujnością strażnika.
— Wracam do pracy. Opłacę rachunki, zrobię zakupy.
— Nareszcie! — wyrwało mu się z ulgą. — W końcu zmądrzałaś!
Unosząc pilniczek jak pałeczkę dyrygenta, dodałam:
— Jest jednak warunek. Maria Nowakowskiówna wyprowadza się dzisiaj. A ty od teraz sam pierzesz swoje skarpetki, zmywasz po sobie i raz w tygodniu odkurzasz. I koniec z hasłem „bo żona powinna”. Bo jeśli jeszcze raz usłyszę kazanie o cierpliwości i kobiecej powinności, stanę się tą waszą „tradycyjną kobietą” na stałe. Wtedy naprawdę będziemy żyć o suchym chlebie, bo twoja pensja wystarcza wyłącznie na pielęgnowanie twojego ego.
Nabrał powietrza, jakby szykował płomienne przemówienie, lecz zdradzieckie burczenie żołądka zagłuszyło wszelką retorykę. Spuścił głowę.
— Dobrze — mruknął w końcu. — Mamo… chyba czas wracać do siebie.
Maria Nowakowskiówna spurpurowiała.
— Wyrzucasz własną matkę? Dla tej… tej…
— Dla obiadu, mamo! — ryknął. — Ja chcę coś zjeść!
Godzinę później drzwi zatrzasnęły się za nią z hukiem. Tomasz stał przy zlewie i mył talerze z miną zesłańca, który ciągnie kulę u nogi. Naczynia brzęczały jak kajdany.
Usiadłam przy stole z filiżanką świeżo zaparzonej kawy i patrzyłam przez okno.
Odwrócił się w moją stronę. Wyglądał mizernie, lecz w oczach pojawiła się iskra trzeźwości.
— Karolina… naprawdę zapisałaś się na ten kurs? — zapytał cicho.
Uśmiechnęłam się lekko.
— Po co miałabym? Szkolenia są dla tych, którzy nie znają swojej wartości. Ja doskonale wiem, kim jestem.
— Kim?
— Boginią. Tyle że nie od poświęceń — od sprawiedliwości.
Parsknął nerwowym śmiechem i z nową energią zaczął szorować patelnię, jakby chciał zdrapać z niej wszystkie swoje grzechy.
Odwzajemniłam uśmiech. Cierpliwość bywa cnotą, to prawda. Jednak odpowiednio ustawione zasady działają skuteczniej. Zwłaszcza gdy tresurze poddaje się nie męża, lecz absurdalne „rodzinne reguły”, które ktoś kiedyś wymyślił.