Gniew ścisnął mnie od środka, lodowaty i bezlitosny.
— Tomasz — odezwałam się spokojnie, nawet nie zdejmując płaszcza. — A kto właściwie sfinansował tę wystawną kolację?
— Daj spokój, znowu zaczynasz? — machnął ręką tak nieostrożnie, że omal nie strącił kieliszka. — Jesteśmy rodziną! Twoje, moje — co za różnica? Ciesz się, że bliscy przyszli. Zajmij się nimi i nie rób mi wstydu!
„Nie rób mi wstydu”. Te trzy słowa przelały czarę. A właściwie ją roztrzaskały — w drobny mak.
— Zająć się gośćmi? — powtórzyłam miękko. — Oczywiście.
Uśmiechnęłam się tak szeroko, że ciotce Tomasza kawałek wędliny wypadł na talerz.
— Kochani! Mój mąż ma absolutną rację. To ja zbłądziłam. Zbyt dużo czasu poświęcam pracy, a za mało rodzinie. Wreszcie zrozumiałam, że żona powinna stać za plecami męża, wspierać go i dbać o domowe ognisko. Dlatego… — zawiesiłam głos, delektując się ciszą. — Od jutra rezygnuję z pracy. Wezmę miesiąc bezpłatnego urlopu i zajmę się wyłącznie domem. A utrzymanie rodziny, jak przystało na prawdziwego przywódcę stada i wyznaczającego kierunek rozwoju, przejmie Tomasz.
Zbladł momentalnie.
— Karolina, co ty wygadujesz? Przecież mamy kredyt hipoteczny!
— Kredyt to przecież męska odpowiedzialność, kochanie — odparłam słodko. — Ja jestem delikatną kobietą. Marzę o sukienkach i świętym spokoju. Sam mówiłeś: tradycja, patriarchat, porządek jak z podręcznika. No to bardzo proszę.
Nazajutrz rozpoczęłam operację pod kryptonimem „Słodki rewanż”. Do biura nie poszłam. Włożyłam jedwabny szlafrok, na głowie zawiązałam turban z ręcznika i z książką w dłoni rozłożyłam się na kanapie.
— Karolina, gdzie śniadanie? — zawołał Tomasz, nerwowo przeszukując mieszkanie w poszukiwaniu skarpetek.
— W lodówce, skarbie. Jajka, masło, patelnia. Wykaż się inicjatywą. Ja tworzę atmosferę. Nie można rozpraszać kobiety, gdy gromadzi energię życiową.
Mrucząc pod nosem, zabrał się za smażenie. Po kilku minutach z kuchni buchnął dym. Maria Nowakowskiówna przybiegła spanikowana.
— Karolina! Czy ty chcesz nas spalić? Dlaczego mój syn stoi przy kuchence?!
— Bo jest zdobywcą mamuta, mamo — odparłam leniwie, nie podnosząc wzroku znad lektury. — Ja inspiruję. A przy okazji, Tomaszu, nie zostawiłeś pieniędzy na zakupy. W lodówce pustka aż piszczy.
— Nie mam ani grosza! — jęknął. — Do wypłaty dwa tygodnie!
— Jesteś głową rodziny. Wymyśl coś. Pożycz, dorób, sprzedaj zegarek. Lider zawsze znajduje rozwiązanie.
Wyszedł trzaskając drzwiami, wściekły jak pies przepędzony od miski. Teściowa została ze mną — i wtedy zaczęła się prawdziwa zabawa. Przestałam robić absolutnie cokolwiek.
— Kurz leży na półkach! — oburzała się Maria Nowakowskiówna.
— Widocznie potrzebuje odpoczynku — odpowiedziałam spokojnie, przewracając stronę. — Pani ma przecież ogromne doświadczenie. Może pokaże mi pani, jak to się robi? Z przyjemnością się podszkolę.
Z ciężkim westchnieniem chwyciła za ścierkę. Po godzinie była wyczerpana.
— Jestem tu gościem! Nie będę harować!
— W takim razie proszę się zrelaksować i chłonąć domową aurę. Obiadu jednak nie będzie — brak produktów i brak kucharki.
Wieczorem atmosfera w mieszkaniu przypominała przedburzową ciszę sprzed przewrotu. Tomasz wrócił zmęczony i głodny. Na stole — pusto.
— Karolina, to przestaje być zabawne! — krzyknął. — Ja chcę jeść!
Spojrzałam na niego spokojnie.
— Ja też, więc może wreszcie porozmawiajmy poważnie o tym, jak ma wyglądać nasze wspólne życie.