Transakcja została sfinalizowana szybciej, niż się spodziewali. Już po dwóch tygodniach Aleksandra ściskała w dłoni komplet kluczy do swojego mieszkania. Przechadzała się po pustych jeszcze pomieszczeniach, obracając się wokół własnej osi jak dziecko w nowym pokoju. W myślach ustawiała kanapę przy jednej ze ścian, zastanawiała się nad odcieniem płytek do łazienki i miejscem na duże lustro w przedpokoju. Michał obserwował ją z rozbawieniem i czułością, a potem z miarką w ręku pomagał dokładnie wymierzyć ściany.
— Powinniśmy zadzwonić do moich rodziców i jeszcze raz im podziękować — odezwała się Aleksandra, siadając na parapecie. — Bez ich wsparcia odkładalibyśmy na własne cztery kąty pewnie z dziesięć lat.
— Masz rację. I moja mama też powinna się dowiedzieć — dodał Michał, wyciągając telefon z kieszeni.
Aleksandra spojrzała na niego uważnie.
— A po co? — zapytała ostrożnie.
— No jak to po co… To moja matka. Chcę podzielić się z nią dobrą wiadomością.
Już miała zaprotestować, lecz powstrzymała się w ostatniej chwili. Michał zdążył wybrać numer.
— Cześć, mamo! Słuchaj, mamy nowinę… Kupiliśmy mieszkanie! Trzy pokoje w centrum, osiemdziesiąt metrów… Tak, w nowym budynku… Tak, zapisane na Aleksandrę, jej rodzice dołożyli większość pieniędzy… Nie, mamo, rozumiem… Po prostu tak wyszło…
Aleksandra przysłuchiwała się rozmowie z rosnącym niepokojem. Bożena nie należała do osób łatwych. Miała zwyczaj wtrącać się w ich sprawy, udzielać rad, o które nikt nie prosił, i nie kryła przekonania, że syn ma wobec niej nieograniczone zobowiązania. Aleksandra starała się utrzymywać dystans, ale nie zawsze było to możliwe.
— Mama chce zobaczyć mieszkanie — oznajmił Michał po zakończeniu rozmowy. — Zaprosiłem ją w przyszłym tygodniu.
— Świetnie — odparła chłodno Aleksandra, choć w jej głosie próżno było szukać entuzjazmu.
Kolejne dni minęły w biegu. Zamówili meble, umówili ekipę na drobne poprawki wykończeniowe. W kuchni stanęła już nowa lodówka, a w salonie niewielki stół z dwoma krzesłami. W piątkowy wieczór Michał przypomniał żonie, że nazajutrz przyjedzie jego matka.
— Spróbuj być dla niej trochę milsza — poprosił pojednawczo. — Wiem, że bywa między wami różnie, ale to jednak moja mama.
— Zawsze jestem uprzejma — odpowiedziała sztywno Aleksandra.
W sobotę rano rozległ się dzwonek do drzwi. Aleksandra otworzyła i zamarła. Na progu stała Bożena z dwiema ogromnymi torbami w dłoniach, a trzecia spoczywała u jej stóp.
— Dzień dobry, Olu — uśmiechnęła się nienaturalnie. — Pomóż mi, proszę, wnieść rzeczy.
Bez słowa Aleksandra chwyciła jedną z toreb i odsunęła się, by zrobić miejsce. Teściowa weszła do środka i rozejrzała się po wnętrzu krytycznym spojrzeniem.
— Cóż… nie najgorzej. Choć ja urządziłabym to zupełnie inaczej, ale może być.
Michał wyszedł z łazienki, wycierając ręce ręcznikiem.
— Cześć, mamo! Jak podróż?
— Bez problemów, Michałku. Przywiozłam trochę swoich rzeczy.
— Swoich rzeczy? — powtórzyła Aleksandra, odkładając torbę na podłogę.
Bożena wyprostowała się, skrzyżowała ramiona i spojrzała synowej prosto w oczy.
— Michał powiedział, że kupiliście trzypokojowe mieszkanie w centrum. W takim razie zamieszkam tutaj.
Aleksandra kilkakrotnie zamrugała, próbując zrozumieć sens tych słów.
— Słucham?
— Wprowadzam się. Kacper za pół roku bierze ślub, więc moje dotychczasowe mieszkanie przejdzie na niego i jego żonę. Ja potrzebuję nowego miejsca. A to jest idealne — centrum, trzy pokoje. W sam raz dla mnie.
Twarz Aleksandry oblała się rumieńcem, a w piersi wezbrała fala oburzenia, którą z trudem powstrzymywała, czując, że za chwilę sytuacja wymknie się spod kontroli.