Z minuty na minutę atmosfera robiła się coraz swobodniejsza. Jolanta Michalakówna po każdym kolejnym kieliszku nabierała rumieńców, mówiła głośniej i śmiała się donośniej. Krążyła między stołami jak gwiazda wieczoru, rozdając uśmiechy i przyjmując komplementy, a potem ruszyła na parkiet, gdzie wirowała z energią, której nikt by się po niej nie spodziewał.
Ja tymczasem siedziałam nieruchomo i w myślach podliczałam koszty. Steki po dwa tysiące za porcję. Ostrygi – osiemset za sztukę. Butelka kremanta – sześć tysięcy. Dekoracje kwiatowe – dwadzieścia siedem tysięcy. Zespół muzyczny – pięćdziesiąt. Fotograf – trzydzieści… Suma rosła jak temperatura w dusznej sali.
Tuż przed dwudziestą drugą jubilatka poprosiła o mikrofon. Konferansjer z uśmiechem podał jej sprzęt, a ona, lekko chwiejąc się na obcasach, stanęła pośrodku sali.
— Kochani! — zawołała, omiatając wzrokiem zgromadzonych. — Chcę wznieść toast za najważniejszego mężczyznę w moim życiu. Za mojego syna, Mateusza!
Mateusz Długosz uśmiechnął się niepewnie, a goście odpowiedzieli mu serdecznymi spojrzeniami.
— Wychowałam go sama — ciągnęła, a jej głos nabrał drżącej, teatralnej nuty. — Sama, po śmierci męża. I proszę, wyrósł na wspaniałego człowieka. Troskliwego, hojnego, dobrego. Dziękuję ci, synku, za wszystko!
Uniesiony kieliszek zalśnił w świetle lamp, rozległy się brawa.
— Chociaż — zachichotała nagle — marzyła mi się dla ciebie synowa ładniejsza i bardziej zaradna w domu. No, ale…
Machnęła ręką, jakby odganiała natrętną muchę.
— Ta, którą mamy, też może być.
W jednej chwili rozmowy przycichły. Ktoś nerwowo parsknął śmiechem, ktoś inny wbił wzrok w talerz. Mateusz pobladł.
A ja poczułam, jak coś we mnie pęka. Bez huku, bez dramatycznego gestu — jak zbyt mocno napięta struna, która w końcu nie wytrzymuje.
Podniosłam się powoli. Krzesło zaszurało o podłogę i wszystkie oczy skierowały się w moją stronę.
— Czy mogę również wznieść toast? — zapytałam spokojnie, choć w środku buzowało.
Jolanta zamrugała zaskoczona, lecz podała mi mikrofon. W jej spojrzeniu pojawiła się czujność.
Odwróciłam się do gości.
— Chciałabym wypić za naszą drogą jubilatkę, Jolantę Michalakównę.
Uśmiechnęła się szeroko.
— Która, niestety, zupełnie mnie nie satysfakcjonuje. Ani jako teściowa, ani jako człowiek. W związku z tym…
Zrobiłam krótką pauzę, patrząc jej prosto w oczy.
— W związku z tym przestaję finansować jej życie. Rachunki — nie zapłacę. Zakupy — nie zapłacę. Ubrania, leki, taksówki, wizyty w salonach kosmetycznych — również nie. A ten wieczór? Za niego też nie zamierzam płacić.
Cisza zgęstniała tak bardzo, że słychać było jednostajny szum klimatyzacji.
— Emilio, co ty wyprawiasz… — zaczął Mateusz, lecz uniosłam dłoń.
— Już kończę. Dzisiejsza impreza to koszt około trzystu tysięcy złotych. Opłaciłam zaliczkę i połowę należności — niech to będzie mój prezent. Resztę proszę uregulować samodzielnie. Ewentualnie możecie złożyć się wspólnie.
Odłożyłam mikrofon, chwyciłam torebkę i ruszyłam ku wyjściu.
— Emilio! Zaczekaj! — Mateusz poderwał się z miejsca, ale nie odwróciłam głowy.
Za plecami wybuchł chaos: podniesione głosy, oburzone szepty, ktoś nerwowo się śmiał. Jolanta krzyczała coś o niewdzięczności i braku wychowania.
Na zewnątrz powietrze było chłodne i świeże. Oddychało się łatwiej.
Telefon zaczął dzwonić po kilku minutach. Najpierw Mateusz. Potem Jolanta. Znowu Mateusz. Jakaś ciotka Roksana Czarneckiówna. Wyciszyłam urządzenie i zamówiłam taksówkę.
W domu panowała cisza — dzieci zostały u mojej mamy. Zdjęłam sukienkę, zmyłam makijaż, zaparzyłam rumianek i usiadłam przy oknie, obserwując nocne światła miasta.
Mateusz wrócił tuż przed północą. Wszedł cicho, jakby obawiał się, że kogoś obudzi. Po chwili stanął w kuchni, gdzie wciąż siedziałam z wystygłą herbatą.
— Czy ty oszalałaś? — zapytał drżącym głosem. — Wiesz, co zrobiłaś?
— Doskonale — odpowiedziałam spokojnie.
— Moja matka dostała ataku histerii! Goście byli w szoku! Musiała prosić ludzi o pieniądze, żeby zapłacić rachunek! Wyobrażasz sobie, jak bardzo było jej wstyd?
— Owszem — spojrzałam mu prosto w oczy. — A czy ty potrafisz sobie wyobrazić, jak ja się czułam przez te wszystkie lata? Kiedy utrzymywałam twoją matkę, a ona za moimi plecami podważała mnie jako twoją żonę.