– …a Ania taka pracowita, wszystko dopilnuje i wypoleruje na błysk. A kiedy kredyt zostanie spłacony, wtedy zdecydujemy, co dalej. Po co to Michałowi? To człowiek niepewny, a jego żona… dziś jest, jutro może jej nie być. Tobie z dziećmi bardziej się przyda, jesteś sama. Przepiszę na ciebie darowizną, nie martw się. Najważniejsze, żeby do tego czasu raty były regulowane.
Wczoraj Anna Nowickiówna próbowała wmówić sobie, że coś źle zrozumiała. Że to niemożliwe, by matka planowała podobną rzecz za plecami własnego syna, a teściowa knuła przeciwko synowej, która przez lata traktowała ją z szacunkiem i serdecznością. Jednak dziś, patrząc na obojętne plecy Michała, wszystko ułożyło się w jedną, bolesną całość.
Zamknęła aplikację bankową. Po chwili uruchomiła inną – stronę z rezerwacjami wyjazdów.
Po dziesięciu minutach stanęła w drzwiach pokoju.
– Michał.
– No i co? Puściłaś przelew? – burknął, nie odrywając wzroku od monitora.
– Nie.
Na ekranie jego czołg gwałtownie zahamował i z hukiem uderzył w mur.
– Jak to „nie”? Coś się zawiesiło?
– Nic się nie zawiesiło. Po prostu nie zapłacę.
Odwrócił się powoli. W jego oczach pojawiło się najpierw niedowierzanie, potem strach.
– Żartujesz? Jutro jest dwudziesty piąty!
– Wiem. Niech zapłaci Jadwiga Borkowskiówna. Mieszkanie należy do niej. Albo ty. Ewentualnie Weronika Zawadzkiówna – skoro to ona ma tam kiedyś zamieszkać.
– Co ty bredzisz? Co Weronika ma z tym wspólnego?
– Bardzo wiele. Wczoraj słyszałam rozmowę twojej matki. Plan jest prosty: gdy kredyt zostanie spłacony, przepisze lokal na Weronikę. Bo ona ma dzieci, a ty – cytuję – jesteś „niepewnym mężczyzną”.
Zbladł, a po chwili na twarzy wystąpiły czerwone plamy.
– Podsłuchiwałaś?!
– Weszłam do własnego domu. Drzwi były otwarte, rozmowa głośna. Usłyszałam przypadkiem. Ale to już bez znaczenia. Nie zamierzam dłużej finansować waszych rodzinnych układów. Umywam ręce.
– Mama nigdy by czegoś takiego nie powiedziała! Wymyślasz to, żeby usprawiedliwić swoją chciwość! Natychmiast zrób przelew!
– Nie zrobię. Jutro mam wizytę u dentysty. A na weekend wykupiłam pobyt w sanatorium. Moje nerwy też wymagają inwestycji.
– Ty chyba oszalałaś! Jakie sanatorium? A rata?!
– To nie mój problem.
Tego wieczoru w mieszkaniu wybuchła awantura, jakiej jeszcze nie było przez wszystkie lata ich małżeństwa. Michał krzyczał, chodził od ściany do ściany, oskarżał ją o zdradę i o to, że chce wyrzucić jego matkę na bruk – choć Jadwiga Borkowskiówna miała własne, przestronne dwupokojowe mieszkanie. Anna pakowała się w ciszy. Nie zabierała wszystkiego, tylko to, co niezbędne na najbliższe dni.
– Jeśli wyjdziesz, nie masz po co wracać! – wrzasnął, idąc za nią do przedpokoju.
– To nie twoje mieszkanie, żebyś mógł kogokolwiek wpuszczać albo wyrzucać – odparła spokojnie, zasuwając suwak torby. – Należy do twojej matki. Z nią to ustalaj.
Noc spędziła u przyjaciółki. W środku czuła gorycz, ale jednocześnie dziwną lekkość – jakby zrzuciła z ramion ciężki wór kamieni, który latami dźwigała pod górę.
Poranek przywitał ją nie zapachem kawy, lecz ostrym dźwiękiem telefonu.
– Aniu! – głos Jadwigi Borkowskiówny brzmiał jak tłuczone szkło. – Co ty sobie wyobrażasz? Michał powiedział, że wstrzymałaś pieniądze! Z banku przyszło powiadomienie o braku środków! Chcesz zniszczyć mi historię kredytową?
– Dzień dobry – odpowiedziała spokojnie, odsuwając słuchawkę od ucha. – A dlaczego to ja mam ją ratować? Lokal jest pani, zobowiązanie też. Proszę regulować raty samodzielnie.
– Jak śmiesz tak mówić?! Ustaliliśmy, że skoro tam mieszkacie, to wy płacicie!
– Umawialiśmy się na wspólne budowanie rodzinnego domu. Nie na to, że będę sponsorować nieruchomość dla Weroniki.
Po drugiej stronie zapadła ciężka cisza.
– Skąd ty… skąd w ogóle o tym wiesz? – ton teściowej stał się miękki, lecz podszyty groźbą.
– Plotki krążą szybciej, niż się wydaje. Przez cztery lata byłam naiwna, to prawda. Ale nawet największa naiwność kiedyś się kończy. Składam pozew o rozwód. A swoje mieszkanie proszę utrzymywać z własnych środków. Ma pani emeryturę, ma pani nową futrzaną kurtkę – zawsze można ją sprzedać. Na kilka rat wystarczy.
– Ty podła istoto! – wrzasnęła Jadwiga Borkowskiówna, tracąc resztki opanowania. – Jeszcze tego pożałujesz!