– Aniu, przelej mi na kartę trzydzieści pięć tysięcy złotych, jutro mija termin raty w banku – rzucił Michał Nowicki, nie odrywając wzroku od laptopa, na którego ekranie właśnie toczył kolejną wirtualną bitwę czołgów.
Anna Nowickiówna znieruchomiała z rozgrzanym żelazkiem w dłoni. Z otworów buchnęła para, sycząc i spowijając deskę do prasowania mleczną mgłą. Po chwili odstawiła urządzenie na podstawkę i utkwiła spojrzenie w szerokich plecach męża, opiętych domowym T-shirtem. Comiesięczny rytuał pod tytułem „przelej pieniądze” trwał już czwarty rok, lecz właśnie tego deszczowego, listopadowego popołudnia coś w niej bezpowrotnie pękło.
– Michał… – zaczęła cicho, starając się opanować drżenie głosu. – Naprawdę nie zostało ci ani grosza? Tydzień temu wydałam dziesięć tysięcy na zakupy, opłaciłam rachunki. Z zaliczki zostały resztki, a do pensji jeszcze daleko.
Mężczyzna westchnął z irytacją, zsunął słuchawki i obrócił się na krześle. Jego twarz przybrała naburmuszony wyraz dziecka, któremu odebrano ulubioną zabawkę.
– Aniu, przecież ustalaliśmy. Martwy sezon, brak zleceń. Żyję z prowizji, sama wiesz. Bank nie będzie czekał. Mamie już przyszedł SMS z przypomnieniem. Chcesz, żeby wydzwaniali windykatorzy? Ona ma wysokie ciśnienie.
– Czyli twoja mama ma nadciśnienie, a ja mam w szufladzie drukarkę pieniędzy? – Anna szarpnęła kabel żelazka z gniazdka. – Cztery lata spłacam ten kredyt. Siedemdziesiąt procent mojej pensji idzie na mieszkanie, w którym formalnie nie mam żadnych praw.
– Znowu zaczynasz? – przewrócił oczami. – Ile można wałkować to samo? Mieszkanie zapisaliśmy na mamę, bo jako emerytka i zasłużona pracownica ma niższe oprocentowanie. Dzięki temu oszczędzamy fortunę! To przecież dla rodziny!
– Dla której rodziny, Michał? – podeszła do okna, za którym jesienny deszcz uderzał o parapet. – Z punktu widzenia prawa ta rodzina tu nie istnieje. Właścicielem jest Jadwiga Borkowskiówna. My jesteśmy tylko lokatorami, którzy spłacają jej nieruchomość. A właściwie ja, bo twój „martwy sezon” trwa przez okrągły rok.
– Wypominasz mi pieniądze? – jego głos przeszedł w pisk. – Zrobiłaś się interesowna? Ja też coś wnoszę! To ja robiłem remont, tapetowałem ściany!
– Tapetą kupioną z mojej premii. Michał, ja już nie mam siły. Dziś byłam u dentysty – muszę zrobić koronę. To kosztuje. Nie mam z czego zapłacić, bo jutro rata. Od pięciu lat chodzę w tym samym zimowym płaszczu. A twoja mama chwaliła się ostatnio nowym futrem, bo może odkładać emeryturę – dzieci przecież pomagają jej z mieszkaniem.
– Nie licz cudzych pieniędzy! – zerwał się z miejsca. – To podłe! Przyjęła nas pod swój dach, a ty…
– Przyjęła nas do lokalu, który ja finansuję? Rzeczywiście, gest godny podziwu.
– Dość. Koniec tej sceny. Zrób przelew, nie chcę jutro tłumaczyć się przed mamą, jeśli bank zadzwoni. I podgrzej kolację, jestem głodny.
Założył słuchawki z powrotem, dając do zrozumienia, że temat uważa za zamknięty. Anna patrzyła na jego kark i czuła, jak wypełnia ją lodowata pustka. Uczucie, cierpliwość, nadzieja – wszystko gdzieś wyparowało, ustępując miejsca chłodnej, trzeźwej kalkulacji.
Bez słowa wyszła do przedpokoju, wyjęła telefon i uruchomiła aplikację bankową. Na koncie widniało czterdzieści tysięcy złotych – akurat na ratę i skromne wydatki na jedzenie. Jej palec zawisł nad ikoną przelewu.
Wtedy wróciło wspomnienie z poprzedniego dnia. Jadwiga Borkowskiówna wpadła na herbatę. Anna wyskoczyła na chwilę do sklepu, lecz wróciła szybciej, niż planowała. Otworzyła drzwi po cichu i usłyszała głos teściowej dobiegający z kuchni. Rozmawiała przez telefon ze starszą córką, Weroniką Zawadzkiówną.
– Tak, Weroniczko, wszystko idzie zgodnie z planem. Raty za mieszkanie spływają regularnie. Dobry remont robią.